Bitwa u brzegów Montecristo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bitwa u brzegów Montecristo (niewielka skalista wyspa na Morzu Tyrreńskim) – starcie zbrojne, które miało miejsce 3 maja 1241 roku, w trakcie walk cesarza Niemiec Fryderyka II z papiestwem o władzę w Lombardii.

Papież Grzegorz IX w roku 1239 rzucił klątwę, a wiosną 1241, dla zmobilizowania całego świata chrześcijańskiego przeciw Fryderykowi, ogłosił zwołanie na Wielkanoc soboru powszechnego. Cesarz doceniający niebezpieczeństwo postanowił nie dopuścić delegatów soborowych do Rzymu i podjął blokadę lądową i morską. Tak właśnie doszło do bitwy.

Flota cesarska w krwawym starciu odniosła zwycięstwo zatapiając trzy nieprzyjacielskie jednostki. Znajdujący się na okrętach dostojnicy Kościoła (wśród nich arcybiskup Besançon) potonęli. Zdobyto dwadzieścia dwa statki, zaledwie trzem udało się umknąć do Genui. Odniesiony nad siłami papieskimi triumf wzmocniony został 11 maja 1241 roku zwycięstwem cesarskiej Pawii nad Mediolanem pod Montelongo. Po tych zwycięstwach cesarz spustoszył cały kraj od Monte Albano po Wzgórza Łacińskie.