Bitwa u ujścia Bagradasu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy bitwy w 239 p.n.e. Zobacz też: inne bitwy nad rzeką Bagradas.
Bitwa u ujścia Bagradasu
Wojna Kartagińczyków z najemnikami 241237 p.n.e.
Medjerda river drainage basin-fr.svg
rzeka Bagradas (obecnie Medjerda)
Czas 239 p.n.e.
Miejsce 34°00′00″N 32°00′00″E/34,000000 32,000000 , Bagradas
Terytorium Ujście rzeki Bagradas
Przyczyna zmniejszenie żołdu oddziałom najemnym
Wynik wygrana Kartaginy
Strony konfliktu
Zbuntowani najemnicy Kartagina
Dowódcy
Spendius Hamilkar Barkas
Siły
ok. 15 000 piechoty 10 000 milicji
500 jazdy
70 słoni bojowych
Straty
6 000 zabitych
2 000 jeńców
ok. 500 piechoty
Wojna Kartagińczyków z najemnikami

Bagradas - Prion - Leptis Minor

Bitwa u ujścia Bagradasu – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 239 p.n.e. w trakcie wojny Kartagińczyków z najemnikami 240237 p.n.e. (tzw. wojna bezlitosna).

Konflikt wzniecili najemnicy puniccy (Iberowie, Celtowie, Ligurowie, Balearowie i Grecy – 20 000 ludzi) niezadowoleni ze zmniejszenia żołdu po zakończeniu wojny punickiej.

Do pierwszego starcia doszło pod Utyką w 240 p.n.e., gdzie Hannon zadał klęskę rebeliantom dzięki szarży 100 słoni bojowych.

W rok później strateg Libii na czele 10 000 ludzi i 70 słoni pobił wojska powstańców u ujścia rzeki Bagradas. Rebelianci stracili 6 000 zabitych. 2 000 buntowników zostało wziętych do niewoli.

Wprawdzie w 237 p.n.e. pod Tunes powstańcom udało się jeszcze pokonać wojska kartagińskie, lecz dzięki pomocy Hamilkara Hannonowi udało się w końcu rozbić ostatecznie siły buntowników. Ich przywódca Mathos został zamęczony w swoistej "drodze krzyżowej" na ulicach Kartaginy.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Klaus Zimmermann: Rom und Karthago. Wiss. Buchgesellschaft, Darmstadt 2005. ISBN 3-534-15496-7