Blackburn 2F.1 Nautilus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blackburn 2F.1 Nautilus
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Blackburn Aircraft
Typ myśliwiec pokładowy/samolot obserwacyjny/kurierski
Konstrukcja metalowo drewniana
Załoga 2
Historia
Data oblotu maj 1929
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik rzędowy Rolls-Royce F.XIIMS
Moc 525 KM
Wymiary
Rozpiętość 11,28 m
4,34 m (po złożeniu skrzydeł)
Długość 9,65 m
10,11 m (wodnosamolot)
Wysokość 3,3 m
Powierzchnia nośna 42,55 m²
Masa
Własna 1462 kg
Startowa 2154,5 kg
Osiągi
Prędkość maks. 285 km/h
Wznoszenie maks. w locie pionowym 385 m/min
Pułap 6100 m
Zasięg 600 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm
1 x karabin maszynowy Lewis kalibru 7,7 mm
Użytkownicy
Wielka Brytania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Blackburn 2F.1 Nautilusbrytyjski, dwupłatowy samolot zaprojektowny i wybudowany w wytwórni Blackburn Aeroplane and Motor Co. Ltd pod koniec lat 20. ubiegłego wieku. Pierwotnie został zaprojektowany jako myśliwiec pokładowy z możliwością szybkiej przebudowy w warunkach polowych na wodnosamolot obserwacyjny. Ostatecznie po wybudowaniu jednego egzemplarza został przeznaczony do lotów kurierskich, które wykonywał do 1933 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

8 czerwca 1926 roku brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa (Air Ministry) wydało specyfikacje techniczną O.22/26 na nowy, dwumiejscowy myśliwiec pokładowy zdolny do przystosowania w przeciągu czterech godzin do roli wodnosamolotu obserwacyjnego. Do konkursu stanęły firmy Fairey Aviation Co. Ltd z samolotem Fairey Fleetwing, Hawker Aircraft z maszyną Hawker Osprey (będącą zmodyfikowaną wersją lekkiego bombowca Hawker Hart), Short Brothers z dwupłatowcem Short Gurnard, Blackburn Aircraft z 2F.1 Nautilus oraz Handley Page z Handley Page H.P.37F. Ostatni model pozostał na etapie rysunków technicznych. Konstruktorem Nautilusa był major F.A Bumpus. Zaprojektował on dosyć niezgrabny samolot dwupłatowy, w którym kratownicowy kadłub został umieszczony pośrodku, pomiędzy płatem górnym i dolnym. Przestrzeń, jaka powstał między kadłubem a dolnym płatem, została wykorzystana do zamontowania dużej chłodnicy silnika. Ministerstwo aż trzy razy zmieniało decyzję co do wymaganej jednostki napędowej. Ostatecznie decydując się na dwunastocylindrowy, chłodzony cieczą silnik rzędowy Rolls-Royce F.XIIMS (Kestrel II). W celu zmniejszenia zajmowanej powierzchni na lotniskowcu skrzydła 2F.1 były składane. Oblotu gotowej maszyny na fabrycznym lotnisku w Brough dokonał na początku maja 1929 roku pilot Thomas Neville Stack. Niestety dla samolotu wyniki prób w locie były niezadowalające. Silnik ulegał przegrzewaniu a maszyna sprawiała spore trudności w sterowaniu. Zmieniono instalację chłodzącą silnik, obudowę chłodnicy, zmniejszono cięciwę steru wysokości. Tak zmodyfikowany samolot wzniósł się po raz pierwszy w powietrze 21 sierpnia 1929 roku, za jego sterami siedział pilot A. M. Blake. W październiku tego samego roku, w bazie Royal Air Force Martlesham Heath przeprowadzono loty porównawcze uczestniczących w konkursie maszyn. W ich wyniku wyłoniono trójką maszyn, które miały rywalizować w toku dalszych prób i badań. Hawker Osprey, Fairey Fleetwing i Nautilus zostały przeniesione do 405 Flight w Gosport. Była to jednostka doświadczalna Fleet Air Arm. 1 stycznia 1930 roku maszyny rozpoczęły próby na pokładzie lotniskowca "Furious". Nautilus okazał się samolotem bardzo trudnym w eksploatacji, podczas lotów z maksymalną prędkością usterzenie maszyny wykazywało tendencję do wpadania we flatter a już całkowicie dyskwalifikującą samolot do użytkowania na pokładzie lotniskowca była jego niewielka prędkość startowa. Zwycięzcą rywalizacji okazał się być Hawker Osprey. Nie zakończyło to jednak historii jedynego wybudowanego egzemplarza 2F.1. Zdemontowano uzbrojenie i jako samolot kurierski z numerem rejestracyjnym N 234 wykonywał on loty na rzecz Aeroplane and Armament Experimental Establishment (Biuro Doświadczalne Lotnictwa i Uzbrojenia) do 1933 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Nautilus był zastrzałowym, dwumiejscowym dwupłatem o konstrukcji metalowo drewnianej ze składanymi w celu ułatwienia hangarowania skrzydłami. Podwozie stałe, zastrzałowe z tylną płozą podkadłubową. Userzenie klasyczne. Maszyna uzbrojona była w jeden karabin maszynowy Vickers kalibru 7,7 mm umieszczony na lewej burcie i strzelający poprzez śmigło oraz karabin maszynowy Lewis kalibru 7,7 mm, który obłsugiwał obserwator samolotu. W celu przebudowy maszyny na wariant wodnosamolotu przewidziano możliwość zamontowania dwóch pływaków o rozstawie 2,64 m lub jednego umieszczonego centralnie pod kadłubem. W centropłacie zainstalowano dwa zbiorniki paliwa o pojemności 180 dm³, istniała możliwość zamontowania dodatkowego zbiornika w kadłubie o pojemności 90 dm³.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]