Blackburn Iris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blackburn Iris
Blackburn Iris
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Blackburn Aircraft
Typ łódź latająca
Konstrukcja trójsilnikowy dwupłat konstrukcji metalowej
Załoga 5
Historia
Data oblotu wrzesień 1926
Wycofanie ze służby 1934
Dane techniczne
Napęd 3× Rolls-Royce Condor III
Moc 3× 675 hp
Wymiary
Rozpiętość 29,6 m
Długość 20,54 m
Wysokość 7,7 m
Powierzchnia nośna 228,7 m²
Masa
Własna 8773 kg
Startowa 13 405 kg
Osiągi
Prędkość maks. 190 km/h
Pułap 3230 m
Zasięg 1280 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 km kal. 7,7 mm, 908 kg bomb

Blackburn Iris − brytyjska łódź latająca z przełomu lat 20. i 30. XX wieku, w okresie użytkowania operacyjnego w latach 1930−1934 największy produkowany seryjnie samolot Royal Air Force. Maszyny tego typu uczestniczyły w kilku rekordowych i spektakularnych przelotach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Blackburn Iris była pierwszą łodzią latającą skonstruowaną w wytwórni lotniczej Blackburn Aircraft. Prace projektowe rozpoczęto w 1924 roku, w odpowiedzi na specyfikację Ministerstwa Lotnictwa 14/24. Pierwszy prototyp (numer fabryczny N185), drewnianej konstrukcji, został oblatany w sierpniu 1926 roku. Wkrótce powstał również drugi, nazwany Iris II, z metalowym kadłubem i wciąż drewnianymi skrzydłami. Wziął on udział w locie grupowym brytyjskich łodzi latających wokół Morza Bałtyckiego w 1927 roku, mając za pasażera ministra lotnictwa sir Samuela Hoare. W następnym roku tej samej maszyny użył wiceminister lotnictwa, sir Philip Sassoon, podczas swej podróży dyplomatycznej do Indii.

Na bazie tych doświadczeń RAF zamówił krótką serię łodzi latających Iris III, o całkowicie metalowej konstrukcji. Pierwsza z nich (N238) została oblatana 21 listopada 1929 roku, a do służby w 209. dywizjonie stacjonującym w bazie RAF Mount Batten koło Plymouth weszła w roku następnym. Była to jedyna jednostka używająca czterech egzemplarzy tych samolotów. W czerwcu 1930 roku dwa z nich przeleciały z Plymouth do Reykjavíku, w związku z obchodami tysiąclecia Althingu. 2 lipca jedna z nich (S 1264) przeleciała non-stop z Islandii do Stornoway na Hebrydy, jako pierwszy samolot RAF, który pokonał w obie strony trasę z Wielkiej Brytanii do Islandii i z powrotem. Innymi długodystansowymi lotami pilotów 209. dywizjonu na Irisach były: przelot przez Lizbonę do Gibraltaru w sierpniu 1930 roku oraz lot powrotny zespołu dwóch samolotów do Egiptu, z szefem sztabu RAF, marszałkiem Johnem Salmondem, odbywającym inspekcję tamtejszych oddziałów.

W latach 1933−1934 na używanych w RAF egzemplarzach samolotów przeprowadzano próby z nowymi silnikami i mocniejszym uzbrojeniem strzeleckim. Zaowocowały one powstaniem na bazie płatowca S 1593 nowego typu łodzi latającej, która pod nazwą Blackburn Perth od 1934 roku zastąpiła Iris w 209. dywizjonie.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Blackburn Iris III była dwupłatową, pieciomiejscową rozpoznawczą łodzią latającą o konstrukcji całkowicie metalowej. Napęd stanowiły trzy silniki rzędowe Rolls-Royce Condor IIIB o mocy maksymalnej po 675 hp. Samolot był uzbrojony w trzy ruchome karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm, zainstalowane na obrotnicach na dziobie, pośrodku kadłuba i w części ogonowej. Mógł również przenosić ładunek do 908 kg bomb lotniczych.

Podczas prób wzmocnienia uzbrojenia na stanowisku dziobowym instalowane było między innymi działko kal. 37 mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Owen Thetford: Aircraft of the Royal Air Force since 1918. London: Putnam, 1976. ISBN 0-370-10056-5.