Blackburn Perth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blackburn Perth
Blackburn Perth
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Blackburn Aircraft
Typ łódź latająca
Konstrukcja trójsilnikowy dwupłat konstrukcji metalowej
Załoga 5
Historia
Data oblotu 1933
Wycofanie ze służby 1938
Dane techniczne
Napęd 3× Rolls-Royce Buzzard II MS
Moc 3× 825 hp
Wymiary
Rozpiętość 29,6 m
Długość 21,34 m
Wysokość 8,06 m
Powierzchnia nośna 233,3 m²
Masa
Własna 9492 kg
Startowa 14 772 kg
Osiągi
Prędkość maks. 213 km/h
Prędkość przelotowa 175 km/h
Pułap 3500 m
Zasięg 2090 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 działko kal. 37 mm, 3 km kal. 7,7 mm
908 kg bomb

Blackburn Perth − brytyjska łódź latająca z pierwszej połowy lat 30. XX wieku, największa dwupłatowa maszyna w swej klasie używana operacyjnie przez Royal Air Force.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Perth powstał w wytwórni lotniczej Blackburn Aircraft jako rozwinięcie wcześniejszej konstrukcji Blackburn Iris. Główne zmiany polegały na zastąpieniu silników Rolls-Royce Condor trzema Rolls-Royce Buzzard o większej mocy oraz wprowadzeniu zamkniętego kokpitu pilotów. Ponadto w nosie kadłuba zainstalowano szybkostrzelne działko automatyczne kal. 37 mm, co było w połowie lat 30. ewenementem w konstrukcji łodzi latających.

Pierwszy lot prototypu, powstałego z przebudowy jednego z egzemplarzy testowych Iris (specyfikacja Ministerstwa Lotnictwa 20/32), odbył się w 1933 roku. Do roku następnego wybudowano cztery egzemplarze seryjne (numery S3580, S3581, S3582, K4011), które zastąpiły Iris w 290. dywizjonie, stacjonującym w bazie RAF Mount Batten niedaleko Plymouth. Służyły tam, i przez krótki okres także w 204. dywizjonie, głównie do ćwiczeń z zespołami floty na Morzu Irlandzkim. Niedługo przed ich wycofaniem z linii, co nastąpiło ostatecznie w 1938 roku, 209. dywizjon został przebazowany do Felixstowe. Wkrótce Perthy zostały zastąpione w służbie przez samoloty Short Singapore.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Blackburn Perth był trójsilnikową, pięciomiejscową (dwóch pilotów, nawigator i dwóch strzelców pokładowych), dwupłatową łodzią latającą konstrukcji całkowicie metalowej, z aluminiowym poszyciem kadłuba i płóciennym skrzydeł. Przestronny kadłub mieścił zakrytą kabinę pilotów, kabiny nawigacyjną i radiostacji oraz załogową kantynę. Napęd stanowiły trzy silniki rzędowe Rolls-Royce Buzzard II MS o mocy po 825 hp.

Samolot był uzbrojony w pojedyncze automatyczne działko kal. 37 mm, o szybkostrzelności 100 strzałów na minutę, zainstalowane w nosie kadłuba, oraz trzy karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm na obrotnicach stanowisk strzeleckich w nosie i pośrodku kadłuba oraz w części ogonowej. Ponadto mógł przenosić na zaczepach ładunek do 908 kg bomb lotniczych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Owen Thetford: Aircraft of the Royal Air Force since 1918. London: Putnam, 1976. ISBN 0-370-10056-5.