Blanka Andegaweńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blanka Andegaweńska
z Bożej łaski królowa Aragonii, Walencji, Sardynii i Korsyki, hrabina Barcelony[1]
Blanca d'Anjou MSC 2.png
Arms of the Kingdom of Naples.svg
królowa Aragonii
Okres panowania od 1295
do 1310
Żona Jakuba II Sprawiedliwego
Poprzedniczka Izabela kastylijska
Następczyni Maria cypryjska
Dane biograficzne
Dynastia Andegawenowie
Urodzona 1280/1283
Koronowana 25 grudnia 1295
Zmarła 13 października 1310
Pochowana Santes Creus
Ojciec Karol II Andegaweński
Matka Maria węgierska
Dzieci Jakub
Maria
Alfons IV Łagodny
Konstancja
Izabela
Blanka
Jan
Piotr
Rajmund Berengar
Jolanta
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Blanka Andegaweńska, Blanka neapolitańska (ur. 1280/1283 - zm. 13 października 1310, Barcelona) – królewna neapolitańska z dynastii Andegawenów, królowa Aragonii i hrabina Barcelony oraz królowa Walencji od roku 1295 jako druga żona króla Jakuba II Sprawiedliwego.

Blanka była drugą z pięciu koronowanych królowych Aragonii[2].

W roku 1297 została pierwszą władczynią nowo kreowanego przez papieża Królestwa Sardynii i Korsyki, które miało stanowić rekompensatę za utracone przez władców Aragonii prawa do Królestwa Sycylii[3].

W roku 1310 Blanka objęła urząd lloctinent general Korony Aragonii jako pierwsza z siedmiu królowych pełniących tę funkcję. Sprawowała urząd królewskiego namiestnika od kwietnia do czerwca 1310 r. w okresie, gdy mąż prowadził działania wojenne w Almerii.[4].

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

W dniu 5 czerwca 1295 r. król Aragonii Jakub II zobowiązał się do poślubienia córki swojego rywala do tronu Sycylii, króla Neapolu Karola II. Był to jeden z warunków traktatu z Anagni. Małzeństwo kilkunastoletniej Blanki z 28-letnim Jakubem zostało zawarte 29 października 1295 r. w Vilabertrán.

Rok po ślubie monarchini urodziła pierwsze dziecko – syna Jakuba. W czasie trwania małżeństwa Blanka została matką dziesięciorga dzieci[5]. Zmarła dwa dni po urodzeniu swojego ostatniego dziecka, wskutek powikłań okołoporodowych, prawdopodobnie związanych z zakażeniem wewnątrzmacicznym.

Pochówek[edytuj | edytuj kod]

Blanka Andegaweńska została pochowana w Tarragonie w klasztorze Santes Creus, którego była donatorką. Szczątki królowej złożono w podwójnym sarkofagu małżeńskim. Nagrobek wykonali w roku 1312 Bertran de Riquer z Barcelony i Pere de Prenafeta z Lleidy. Autorem posągu królowej był Francesc de Montflorit.

Pochówek został zbeszczeszczony w sierpniu 1836 r. Dopiero w 1857 r. niemal kompletne zwłoki królowej zostały powtórnie umieszczone w sarkofagu.

Badania zmumifikowanych szczątków królowej, przeprowadzone w 2010 r. przez naukowców z Museu d'Història de Catalunya, wykazały, że Blanka była niską, smukłą i bardzo zgrabną kobietą, mierzącą około 148-150 cm wzrostu. Cierpiała na schorzenie palucha koślawego, zwane popularnie halluksem. Prawdopodobnie zniekształcenie dużych palców stóp było spowodowane m.in. noszeniem modnego obuwia o zbyt wąskich nosach. Zgodnie z ówczesnym kanonem piękna królowa rozjaśniała włosy preparatami kosmetycznymi, w których skład wchodził wyciąg z janowca. Zachowały się również ślady pośmiertnego makijażu, wykonanego m.in. z użyciem karminu.

Wygląd królowej Blanki odtworzył Philippe Froesch. Zrekonstruowana twarz królowej zdecydowanie odbiega od wyrzeźbionej na sarkofagu, idealizowanej twarzy monarchini o wydłużonych proporcjach i małych ustach.

Królowa Blanka została pochowana w kremowej sukni wełnianej (być może habicie) oraz zasłonie stanowiącej strój głowy zamężnych kobiet i zakonnic. Ponadto w grobie odkryto stanowiący część biżuterii królowej wisiorek z korali - amulet chroniący kobiety w ciąży i nowonarodzone dzieci.

Przypisy

  1. madona na Blanca per la gracia de Deu regina d'Arago e de Valencia e de cardenya e de Corcega e comtesa de Barcelona. Johannes Vincke, Das Echo des Ave Maria und des Salve Regina in dem Brief des Templers Ramon Saguàrdia an die Königin Blanca von Katalonien-Aragon , "Estudis de literatura catalana oferts a Jordi Rubió i Balaguer" 10, 1967, s. 175.
  2. Theresa Earenfight, The King's Other Body: Maria of Castile and the Crown of Aragon, Philadelphia 2010, s. 30.
  3. Eugenio Theseider Dupré, Come Bonifacio VIII infeudò a Giacomo II il regno di Sardegna e di Corsica [w:] Atti del VI Congresso internazionale di studi sardi, Cagliari 1957, s. 91-101.
  4. Theresa Earenfight, The King's Other Body: Maria of Castile and the Crown of Aragon, Philadelphia 2010, s. 41, 48.
  5. Michael McVaugh, The Births of the Children of Jaime II, "Medievalia" nr 6, 1986, s. 7-16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Blanca D'Anjou: obertura de la tomba i investigació, Patrimoni Generalitat de Catalunya [1].
  • Els nous resultats de la investigació i restauració de les tombes reials de Santes Creus, relacja TV3 zamieszczona na kanale Museu d'Història de Catalunya [2].


Poprzednik
Izabela kastylijska
Aragon Arms.svg Królowa Aragonii i hrabina Barcelony
1295-1310
Aragon Arms.svg Następca
Maria cypryjska
Poprzednik
Izabela kastylijska
Arms of Valencia (16th-18th Centuries).svg Królowa Walencji
1295-1310
Arms of Valencia (16th-18th Centuries).svg Następca
Maria cypryjska
Poprzednik
-
Arms of Sardinia.svg Królowa Sardynii i Korsyki
1297-1310
Arms of Sardinia.svg Następca
Maria cypryjska