Blaszki amyloidowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obraz blaszki amyloidowej w mózgu chorego z chorobą Alzheimera

Blaszki amyloidowe (blaszki starcze, ang. senile plaques) – zmiany strukturalne obserwowane w wielu chorobach neurodegeneracyjnych, m.in. w chorobie Alzheimera. Składają się z amyloidu, dystroficznych neurytów oraz komórek astrogleju i mikrogleju[1].

Według klasyfikacji Wisniewskiego-Terry'ego (1973) wyróżnia się[2]:

  • blaszki prymitywne
  • blaszki atypowe
  • blaszki wypalone

Blaszki neurytyczne najlepiej widoczne są w metodach impregnacyjnych, takich jak metoda Bodiana, Gallayasa albo Bielschowsky'ego. Słabo widać je w rutynowym barwieniu H-E.

Również z amyloidu składają się blaszki dyfuzyjne, są one jednak pozbawione neurytów. Inne nazwy blaszek dyfuzyjnych to blaszki A, blaszki typu 3, depozyty paraamyloidowe, preblaszki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jako pierwsi blaszki opisali Bieljakow w 1889[3], Blocq i Marinescu w 1892[4], Redlich w 1898, Léri w 1906. Simchowicz w 1911 jako pierwszy uznał je za cechę charakterystyczną choroby Alzheimera i wprowadził termin blaszek starczych (plaques seniles).

Przypisy

  1. Paweł P Liberski, Wielisław Papierz, Wojciech Kozubski, Iwona Kłoszewska, Mirosław Jan Mossakowski: Neuropatologia Mossakowskiego. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2005, s. 498-505. ISBN 83-89309-63-7.
  2. Wiśniewski HM, Terry RD. Morphology of the aging brain, human and animal. „Progress in Brain Research”. 0 (40), s. 167–86, 1973. PMID 4371053. 
  3. Beljahow S. Pathological changes in the brain in dementia senilis. „Journal of Mental Science”. 35, s. 261-262, 1889. 
  4. Blocq P, Marinesco G. Sur les lésions et la pathogénie de l'épilepsie dite essentielle. „La Semaine Medicale”, s. 445-446, 1892. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.