Blok D (człon rakiety)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blok D
Blok D
Producent Rosja Rosja, RKK Energia
Człon rakiet Proton K, N1
Materiały napędowe Nafta, ciekły tlen
Rok pierwszego startu 1967
Koszt jednostkowy 4 mln USD
Osiągi
Siła ciągu przy starcie 83,3 kN
Impuls właściwy w próżni 600 s
Wymiary
Długość 5,7 m
Masa maksymalna 3500 kg
Silniki
Silnik 1. RD-58

Blok D (ros. Блок Д): człon górny radzieckich i rosyjskich rakiet nośnych zaprojektowany i budowany przez RKK Energia.

Użycie stopnia[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. ZSRR planowało użyć Blok D jako piąty stopień rakiet N1 (Д jest piątą literą w cyrylicy). Blok D miał za zadanie wykonać korekcję na trasie Ziemia – Księżyc, wejść na orbitę wokółksiężycową, a po przejściu jednego z kosmonautów z statku orbitalnego Sojuz 7K-Ł3 ŁOK do lądownika ŁK i odłączeniu obydwu pojazdów wykonać manewr hamujący umożliwiający lądowanie na Księżycu. Plany te nie doszły do skutku z względu na nieudane testy rakiety N1 w latach 1969–1972 i wycofanie Związku Radzieckiego z podboju Księżyca poprzez loty załogowe.

Blok D znalazł zastosowanie jako stopień czwarty rakiet Proton K. Konfiguracja Proton K + Blok D była przydatna w końcowych fazach programów: Łuna (za pomocą tej konfiguracji dostał się na powierzchnię Księżyca pojazd Łunochod 1) i Wenera, a także w misjach sond Wega 1 i Wega 2, których celem były Wenus i Kometa Halleya.

Późniejsze lata[edytuj | edytuj kod]

W 1974 Blok D został zastąpiony przez Blok DM, który od poprzednika różni się tylko silnikiem, zamiast jednostki RD-58 w Blok DM użyto silnika 11D-58S. Co więcej, jedna z odmian Blok DM używana jest wraz z rakietami Proton M w celu wynoszenia satelitów systemu GLONASS, oraz jako trzeci stopień rakiety Zenit-3SL.