Blond Venus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blond Venus
Blonde Venus
Gatunek melodramat
Data premiery 16 września 1932
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 93 min.
Reżyseria Josef von Sternberg
Scenariusz Jules Furthman
Główne role Marlene Dietrich
Herbert Marshall
Cary Grant
Muzyka W. Franke Harling
John Leipold
Paul Marquardt
Oscar Potoker
Kostiumy Travis Banton
Produkcja Josef von Sternberg
Dystrybucja Paramount

Blond Venus (Blonde Venus) – amerykański film z 1932 roku, wyreżyserowany przez Josefa von Sternberga.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Tematem filmu jest poświęcenie i uczucie matki do dziecka. Josef von Sternberg zajął się reżyserią i produkcją obrazu. W rolach głównych pojawiły się gwiazdy Marlena Dietrich i Herbert Marshall, oraz dopiero zdobywający popularność Cary Grant. Dietrich wcieliła się w nietypową dla siebie w tamtym czasie rolę matki i kobiety zamężnej. Aktorka wykonała w filmie trzy piosenki: "Hot Voodoo" (w legendarnej dziś scenie, ubrana w kostium goryla), "You Little So-and-So" oraz "I Couldn't Be Annoyed" (nosząc kontrowersyjny wówczas strój: biały smoking z cylindrem, podobnie jak w filmie Maroko).

Film okazał się rozczarowaniem: otrzymał umiarkowane recenzje i nie spotkał się z sukcesem kasowym, pomimo dużej promocji.[1]

Wizerunek, jaki Marlena zaprezentowała w trakcie wykonywania "Hot Voodoo", został wykorzystany przez Madonnę w 1993 roku podczas jej trasy Girlie Show.[2]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Bohaterami historii jest młode małżeństwo: chemik Edward (Herbert Marshall), jego żona, Niemka Helen (Marlene Dietrich), była piosenkarka kabaretowa, a także ich syn, Johnny (Dickie Moore). Mężczyzna ulega w pracy chorobie popromiennej. Leczenie ma odbyć się w Wiedniu, jednak parze nie wystarcza pieniędzy na wyjazd. Helen postanawia powrócić do porzuconego zawodu. Jej koncerty, w których występuje jako Helen Jones, cieszą się ogromną popularnością. Podczas gdy Edward przebywa w Wiedniu, Helen poznaje w swoim klubie Nicka (Cary Grant), z którym nawiązuje romans, a który udziela także wsparcia finansowego na kurację jej męża.

Po powrocie naukowiec odkrywa zdradę - rozstaje się z Helen, jednocześnie grożąc, że zabierze z sobą ich syna. Kobieta ucieka z dzieckiem do Nowego Orleanu, gdzie utrzymuje się z prostytucji. Odnajduje ją ostatecznie detektyw wynajęty przez Edwarda, a syn zostaje jej odebrany. Helen przenosi się do Paryża, gdzie jej występy odnoszą wielki sukces. Tam kobieta ponownie spotyka się z Nickiem. W Nowym Jorku Nick poznaje Edwarda i wyjaśnia mu przyczyny postępowania Helen.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Oceny[edytuj | edytuj kod]

Źródło Ocena
Allmovie 2.5/5 gwiazdek[3]
Eye for Film 3.5/5 gwiazdek[4]
VideoVista 4/10 gwiazdek[5]
The New York Times negatywna[6]

Przypisy

  1. Alexander Walker: Dietrich. Nowy Jork: Harper & Row, 1984, s. 111.
  2. Marie Clayton: Madonna - The Illustrated Biography. Transatlantic Press, 2010, s. 67.
  3. Andrea LeVasseur: Blonde Venus > Review (ang.). www.allmovie.com. [dostęp 2011-03-09].
  4. Angus Wolfe Murray: Blonde Venus Movie Review (1932) (ang.). www.eyeforfilm.co.uk. [dostęp 2011-03-09].
  5. Jonathan McCalmont: blonde venus - review at videovista (ang.). www.videovista.net. [dostęp 2011-03-09].
  6. Mordaunt Hall: Movie Review - Blonde Venus - Marlene Dietrich and Herbert Marshall in a Film Which Caused a Studio Disagreement (ang.). movies.nytimes.com. [dostęp 2011-03-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]