Blondi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eva Braun i Adolf Hitler ze swoimi psami
(po prawej owczarek Blondi) w Berghof, 1942 r.

Blondi (1941 lub 1942 - 29 kwietnia 1945) – suka rasy owczarek niemiecki należąca do Adolfa Hitlera. Hitler dostał ją od Martina Bormanna w 1941 (lub w 1942). Wieczorem z 29 na 30 kwietnia 1945 r. Blondi została otruta za pomocą cyjanowodoru.

Życie Blondi[edytuj | edytuj kod]

  • Według niektórych relacji Hitler od pierwszego spotkania bardzo polubił Blondi. Od tej chwili była ona ze swoim panem w jego najtrudniejszych chwilach. Hitler pozwalał jej spać w swoim pokoju i spędzał z nią wolny czas, ucząc psich sztuczek i bawiąc się.
  • W marcu[1][2] lub na początku kwietnia[3][4] 1945 Blondi urodziła 5 szczeniąt, jedno z nich Hitler nazwał Wolf. Radzieccy żołnierze przeszukujący okolice bunkra Hitlera znaleźli, obok ciała Blondi, jednego martwego szczeniaka. Nie wiadomo co stało się z pozostałymi czterema.

Współcześni eksperci w dziedzinie psiej psychologii, którzy oglądali kolorowy film z Berghofu, na którym bawi się z Blondi, zauważyli że pies, podchodząc do Hitlera i liżąc go po dłoni przybierał postawę uległości, co miałoby być dowodem na to, że Blondi bała się go.

Śmierć Blondi[edytuj | edytuj kod]

Kapsułki z trucizną były produkowane masowo w ostatnich miesiącach III Rzeszy w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Zawierały 1 cm³ kwasu pruskiego z niewielką ilością kwasu szczawiowego. Z wielu przyczyn (pośpiech, brak surowców, złe przechowywanie) trucizna była często bardzo złej jakości, co uniemożliwiało popełnienie samobójstwa poprzez jej zażycie. Wieczorem z 29 na 30 kwietnia 1945, przed popełnieniem samobójstwa, Hitler polecił sprawdzić skuteczność trucizny na Blondi. Opiekun Blondi, sierżant piechoty i weterynarz Fritz Tornow otworzył psu pysk, a dr Werner Haase rozgniótł nad nim szczypcami ampułkę z trucizną. Tornow zacisnął psu pysk. Blondi niemal natychmiast, padając na ziemię, dostała drgawek i w ciągu 30 sekund była martwa. Otrucie "Wolfa" nie powiodło się. Tornow dobił szczeniaka strzałem z pistoletu w głowę. Oba psy wyniesiono na zewnątrz bunkra i wrzucono do pobliskiego leja.

Przypisy

  1. Midas Dekkers, Paul Vincent: Dearest Pet: On Bestiality. 2000: Verso, s. 171. ISBN 1-85984-310-7.
  2. Pierre Galante, Eugène Silianoff, Eugene Silianoff: Voices from the bunker. New York, NY: G.P. Putnam's, 1989, s. 12. ISBN 0-399-13404-2.
  3. Henrik Eberle, Matthias Uhl, Giles MacDonogh: The Hitler Book: The Secret Dossier Prepared for Stalin from the Interrogations of Hitler's Personal Aides. PublicAffairs, 2000, s. 188. ISBN 978-1-58648-456-9.
  4. Karen A. Brush: Everything Your Dog Expects You to Know. New Holland Publishers Ltd, 2007, s. 108. ISBN 1-84537-954-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]