Blood, Sweat and Tears

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blood, Sweat and Tears
Blood, Sweat & Tears.png
Blood, Sweat and Tears
Rok założenia (1967)
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek jazz-rock
Obecni członkowie
David Clayton-Thomas, Jim Fielder, Fred Lipsius, Dick Halligan, Steve Katz, Bobby Colomby, Chuck Winfield, Lew Soloff i Jerry Hyman
Byli członkowie
Al Kooper, Randy Brecker, Jerry Weiss
Strona internetowa

Blood, Sweat and Tears – amerykańska grupa muzyczna, powstała w Nowym Jorku w roku 1967.

Łączyła elementy muzyki rockowej i jazzowej w ramach nurtu fusion, zwanego też jazz-rockiem. Stanowiła jeden z pierwszych zespołów tworzących muzykę tego rodzaju. Szczególną cechą grupy był zastosowanie na dużą skalę instrumentów dętych, co dawało w niektórych momentach efekt jazzowego big bandu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Al Kooper (instrumenty klawiszowe i śpiew), Jim Fielder (bas), Fred Lipsius (saksofon altowy), Randy Brecker (trąbka), Jerry Weiss (trąbka), Dick Halligan (puzon), Steve Katz (gitara) i Bobby Colomby (perkusja) tworzyli oryginalny skład zespołu. Liderem był Al Kooper, muzyk bluesowy, który poprzednio kierował grupą The Blues Project. W tym składzie zespół wydał pierwszą płytę Child Is Father to the Man. Wskutek niezbyt dobrych rezultatów sprzedaży w grupie powstał konflikt, który spowodował krytykę Koopera jako wokalisty, a w konsekwencji odejście jego, Randy'ego Breckera i Jerry’ego Weissa.

Do grupy dołączył wówczas obdarzony mocnym głosem kanadyjski wokalista David Clayton-Thomas, a także Chuck Winfield (trąbka), Lew Soloff (trąbka) i Jerry Hyman (puzon). Dick Halligan, w związku z odejściem Ala Koopera, zaczął grać na instrumentach klawiszowych.

Blood, Sweat & Tears, drugi album grupy wydany został w 1969, uzyskał tytuł Album of the Year w ramach nagród Grammy. Zawierał m.in. przebojowe utwory: "You've Made Me So Very Happy", "Spinning Wheel" i "And When I Die". Album ten stanowił największe osiągnięcie grupy. Płyta zawiera ciekawe partie improwizowane, jak również jazzrockową przeróbkę utworu muzyki poważnej Erika Satie.

W 1969 zespół wystąpił na festiwalu w Woodstock.

W 1970 grupa zaangażowała się politycznie i zdecydowała się odbyć propagandowe tournée po wschodniej Europie, sponsorowane przez Departament Stanu USA. Występowała wówczas również w Warszawie. W czasach powszechnej krytyki rządu amerykańskiego ze strony hipisów i innych ruchów undergroundowych, decyzja reprezentowania rządu przez grupę rockową została przyjęta bardzo źle przez społeczeństwo amerykańskie i odbiła się negatywnie na dalszych losach zespołu. Kolejna płyta: Blood, Sweat & Tears 3, zawierała także przebojowe kompozycje, m.in. "Hi-De-Ho" i "Lucretia MacEvil", nie osiągnęła już jednak tak wielkiego sukcesu.

Konflikty personalne doprowadziły do rozbicia grupy na dwie frakcje: rockową i jazzową, podczas gdy David Clayton-Thomas rozpoczął karierę solową, powracając jednak do grupy w połowie lat 70. W ciągu długiego okresu istnienia grupy grali w niej tacy muzycy, jak: Jaco Pastorius, Steve Khan, Mike Stern czy Don Alias.

Chociaż zespół istnieje do dnia dzisiejszego, nie odegrał już nigdy takiej roli jak w ciągu krótkiego okresu późnych lat 60.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Child is Father to the Man (1968)
  • Blood, Sweat & Tears (1969)
  • Blood, Sweat & Tears 3 (1970)
  • Blood, Sweat & Tears 4 (1971)
  • Greatest Hits (1972)
  • New Blood (1972)
  • No Sweat (1973)
  • Mirror Image (1974)
  • New City (1975)
  • In Concert (1976)
  • More Than Ever (1976)
  • Brand New Day (1977)
  • Nuclear Blues (1980)
  • The Challenge (1984)
  • Latin Fire (1985)
  • Midnight Concert
  • Live and Improvised (1991) – nagrane w (1975).
  • Live (1994)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]