Blue (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu z 1993 r. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Blue
Gatunek dramat dokumentalny,
film eksperymentalny
Data premiery 3 października 1993 r.
(New York Film Festival)
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 74 minuty
Reżyseria Derek Jarman
Scenariusz Derek Jarman
Główne role Derek Jarman
Tilda Swinton
Nigel Terry
John Quentin
Muzyka John Balance
Brian Eno
Simon Fisher-Turner
Momus
Peter Christopherson
Karol Szymanowski
Produkcja James Mackay, Takashi Asai
Nagrody 2 nagrody, 1 nominacja

Blue (Błękit) – brytyjski filmowy dramat dokumentalny w reżyserii Dereka Jarmana z 1993 r.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Film jest ostatnią realizacją zmarłego na AIDS w 1994 roku Dereka Jarmana – brytyjskiego reżysera, scenarzysty, pisarza i poety. Jest uznawany za jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów[1]. To obraz, który w całości składa się z błękitnego ekranu, muzyki oraz głosów docierających zza planu: dociekających znaczenia koloru, odkrywających najróżniejsze skojarzenia, ujawniających skrywane tajemnice, opisujących kolejne stadia choroby. Jest rodzajem intymnego dziennika człowieka, który ślepnie i zdaje sobie sprawę, że wkrótce umrze. Ostatnim kolorem, który widział reżyser, Derek Jarman był właśnie niebieski – stąd tytuł filmu[2].

Błękit jest uniwersalną miłością, w jakiej kąpie się człowiek. Raj na ziemi. Moja siatkówka jest odległą planetą. Błękit przekracza ponurą geografię ludzkich ograniczeń. Muszę się pogodzić z niewidzeniem. Krew rozsądku jest błękitna. Poświęcam się, by znaleźć jej najlepszy wyraz.[3]

Mimo prostoty i chłodu środków wyrazu, uchodzi za jeden z najbardziej radykalnych, wstrząsających obrazów w historii filmu[2]. Jest pewnego rodzaju requiem nie tylko dla Jarmana, ale wszystkich jego przyjaciół, którzy umarli na AIDS.

Pandemonium obrazu: błękit. Archeologia dźwięku. Błękit obserwował, jak zdanie materializuje się. Dla mojego wzroku nadszedł zmierzch. W powietrzu czuć śmierć. Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu. Z głębi swego serca módl się o wyzwolenie od obrazu. Obraz jest więzieniem duszy. Minąłem niebo. Nigdy dość... Łakome usta, błękitne oczy. Błękitne nieba.[3]

Film kończy dedykacja: To H.B. and to all the true lovers.

Nominacje i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]