Blue Hole (Belize)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blue Hole w okolicach Ambergris Cay w Belize

Blue Hole (dosłownie z ang. Błękitna Dziura) – wielka rozpadlina (jaskinia morska) rafy koralowej w Morzu Karaibskim. Oddalona jest od Belize City o około 80 km w głąb morza, pośrodku atolu Lighthouse Reef.

Jest widoczna z kosmosu, a swoją popularność zyskała dzięki filmom telewizyjnym i prezentacjom wypraw morskich Jacques'a Cousteau. Obecnie stanowi ona wielką atrakcję dla nurków i tych, którzy pragną podziwiać podwodny świat. Została objęta patronatem UNESCO.

W pobliżu Blue Hole leży wyspa Half Moon Cay.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Okolona turkusowym morzem i pierścieniem żywej rafy, ciemnogranatowa Blue Hole w rzeczywistości jest głeboką podwodna studnią o głębokości 124 metrów i szerokości 300m, zrąb studni zaczyna się na ok 20 metrach.

Podczas epoki lodowcowej była to ogromna jaskinia, która znajdowała się powyżej poziomu morza i była częścią kompleksu podwodnych jaskiń. Gdy lód topniał, poziom morza podniósł się ponad 91m. Prawdopodobnie w wyniku trzęsienia ziemi i pod wpływem ciśnienia wody pokrywa systemu jaskiniowego załamała się i tak utworzył się lej krasowy który znamy do dziś.[1]

Prawie pionowe ściany opadają na głębokość mniej więcej 35 metrów, gdzie studnia się rozszerza w ogromną salę z wielkimi stalaktytami, niektóre mają długość aż 15 m. Dno sali znajduje się na głębokości 124 m. Turyści nurkują zwykle do stropu sali - na głębokość około 35 m.

Podwodna widoczność przekracza 60 metrów. Przejrzyste wody wokół pierścienia rafy świetnie się nadają do nurkowania z rurką[2][3][4]. Można się tam udać na całodniową wyprawę, które są organizowane z Belize City, z wyspy Ambergris Caye lub Long Caye.

Blue Hole można spotkać ryby rafowe, barakudy oraz rekiny (reef shark i bull shark).

Badania Cousteau[edytuj | edytuj kod]

Rozsławił ją francuski oceanograf Jacques-Yves Cousteau, który w 1970 roku wpłynął do niej statkiem badawczym Calypso. Za pomocą niewielkiej ilości materiałów wybuchowych, otworzył przejście w rafie i wprowadził swój statek. Cousteau wraz z załogą badał studnię przez kilka miesięcy, także za pomocą pojazdów głębinowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://amble.com/ambler/2012/08/geological-history-great-blue-hole/
  2. Wiedza i Życie nr 6/2001 Mirosław Rutkowski Błękitne Studnie
  3. nationalgeographic.com
  4. Jacques-Yves Coust Galapagos - Titicaca - The Blue Holes, wyd. Cassell, London 1973

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]