Blue Steel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blue Steel
Blue Steel missile.png
Dane podstawowe
Państwo Wielka Brytania
Producent Avro
Rodzaj lotniczy kierowany pocisk rakietowy powietrze-ziemia
Przeznaczenie strategiczny, średniego zasięgu
Historia
Lata produkcji 1962-?
Używana w latach 1963-1970
Dane techniczne
Długość 10 700 mm
Średnica 1270 mm
Rozpiętość 4000 mm
Napęd silnik rakietowy na paliwo ciekłe, ciąg 9070 kg
Prędkość 1,6 Ma[1]
Naprowadzanie programowe, bezwładnościowe
Masa 7480-7710 kg
Typ głowicy termojądrowa
Równoważnik trotylowy 1 Mt
Zasięg 322 km
Użytkownicy
Wielka Brytania

Blue Steelbrytyjski strategiczny lotniczy pocisk rakietowy powietrze-ziemia średniego zasięgu, z głowicą nuklearną.

Pocisk Blue Steel rozwijany był od 1954 w zakładach Avro. W 1958 prowadzono testy aerodynamiczne, zrzucając makiety pocisków, a w 1959 prowadzono próby pocisków z tymczasowym silnikiem. Produkowany od 1962, wszedł do służby operacyjnej w lutym 1963. Pocisk stanowił uzbrojenie bombowców strategicznych brytyjskich sił powietrznych (Royal Air Force): Avro Vulcan B.2A i Handley Page Victor B.2. Przenoszony był pojedynczo, częściowo zagłębiony w komorze bombowej. Pocisk wycofany został ze służby w 1970. Wyprodukowano 57 pocisków[2].

Pocisk miał silnik rakietowy Bristol Siddeley Stentor na paliwo ciekłe o ciągu maksymalnym 9072 kg (20.000 funtów), z dwoma komorami spalania. Paliwem była nafta, utleniaczem - nadtlenek wodoru. Po wystrzeleniu, przy pracującej głównej komorze silnika, pocisk był rozpędzany, następnie pracę podejmowała komora silnika o mniejszym ciągu, podtrzymująca lot na zadaną odległość[3].

Pocisk miał zasięg do 322 km (200 mil) przy prędkości poddźwiękowej 0,85 Ma, 161 km (100 mil) przy prędkości maksymalnej 1,6 Ma[2]. Praktyczny pułap lotu wynosił 21 335 - 24 385 m. Pocisk mógł być odpalany z dużej lub małej wysokości, aczkolwiek po zrzucie pocisk opadał ok. 91 m i wówczas dopiero uruchamiał się silnik rakietowy. Pułap minimalny wynosił 305 m[2]. Układ naprowadzania był inercyjny (bezwładnościowy), według wprowadzonego programu, z dokładnością trafienia do ok. 640 metrów. Pocisk miał głowicę wodorową Red Snow o mocy 1 megatony.

Blue Steel Mk.1

Pocisk w wersji podstawowej (Mk 1) miał niedogodność w postaci stosunkowo niewielkiego zasięgu, stwarzającego mimo wszystko zagrożenie dla bombowca zbliżającego się do wrogiego obszaru powietrznego. Planowano rozwinięcie pocisku Blue Steel w wersji Mk 2, o większym zasięgu i prędkości, lecz nie wszedł on do służby. Rząd brytyjski zamierzał zastąpić pociski Blue Steel amerykańskimi pociskami Skybolt, lecz program ich również nie został ukończony. W rezultacie, Blue Steel Mk.1 pozostał pierwszym i jedynym pociskiem strategicznym przenoszonym przez lotnictwo brytyjskie; później zadanie odstraszania nuklearnego zostało przejęte przez brytyjską marynarkę wojenną[2].

Przypisy

  1. Prędkość maks. 1,6 Ma według B. Jones V-bombers... Spotykana jest w publikacjach prędkość 3 Ma, która odnosi się prawdopodobnie do wersji Mk.2
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 B. Jones V-bombers...
  3. Informacje o silniku wg licznych publikacji, m.in. Blue Steel. Według B. Jones V-bombers..., jako pierwsza pracowała mniejsza komora silnika (ciąg 1815 kg), a potem większa (9072 kg).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barry Jones, V-bombers: Valiant, Vulcan and Victor, Crowood Press, 2000, s.134-139

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg