Blut und Boden
Blut und Boden, w skrócie Blubo (pol. Krew i Ziemia) – ideologia używana w III Rzeszy, oparta na idei przywiązania ludzi do ziemi, na której żyją.
Spis treści |
[edytuj] Charakter
Charakterystyka Blut und Boden głosiła, że chłopstwo jest źródłem życia rasy nordyckiej i w przeciwieństwie do ludności miejskiej, chłopi są ostoją społeczeństwa, która odrodzi naród i rasę. Teoria krwi i ziemi została po raz pierwszy użyta pod koniec XIX wieku wraz z rozwojem niemieckiego narodowego romantyzmu oraz pierwszych teorii rasistowskich.
Termin wymyślony przez niemieckiego pisarza naturalistę Georga Conrada w 1901 roku.[1] Głównym popularyzatorem teorii krwi i ziemi był Richard Walter Darré, wpływowy polityk NSDAP oraz znany teoretyk kwestii rasowych III Rzeszy. Jego polityka doprowadziła do masowego wzrostu poparcia dla partii nazistowskiej na terenach wiejskich. W późniejszych latach idea Richarda Darre stała się podstawą niemieckiej polityki eksterminacyjnej w czasie II wojny światowej.
Do dziś teoria Blut und Boden znajduje poparcie w niemieckich kręgach skrajnie prawicowych.
[edytuj] Literatura Blut und Boden
W języku niemieckim zwana jako „Die Blut-und-Boden-Dichtung” – „Literatura Krwi i Ziemi” (w skrócie jako „Blubo-Dichtung” lub „Blubo-Literatur”). Jest to kierunek w literaturze, w której występuje idea czystej gatunkowo rolniczej rasy przewodniej. Obejmuje on w szczeglności powieści dotyczące rolników, osiedleńców, najemców ziemi. Przedstawicielami byli m.in. Gerhard Schumann, Herbert Böhme, Heinrich Anacker, Herybert Menzel, Josefa Berens-Totenohl.
[edytuj] Sztuka Blut und Boden
W języku niemieckim zwana jako „Die Blut-und-Boden-Kunst”. Naziści widzieli istotny środek ideologicznego wpływu na ludność kraju w sztuce, szczególnie w malarstwie oraz monumentalnym rzeźbiarstwie. Powracającymi motywami były aryjskie motywy pracowitego niemieckiego rolnika, dzielnego niemieckiego żołnierza, płodnej niemieckiej kobiety oraz nienaruszalnej niemieckiej dużej rodziny. Najważniejszymi artystami-przedstawicielami byli Adolf Ziegler, Paul Mathias Padua, Werner Peiner, Arthur Kampf, Arno Breker, Josef Thorak, Sonjevski-Jamrowski.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Rosa Sala Rose: Krytyczny słownik mitów i symboli nazizmu. Warszawa: Sic!, 2003, s. 129-135. ISBN 9788388807923.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||||
