Bniec biały
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Bniec biały | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | goździkowce |
| Rodzina | goździkowate |
| Rodzaj | bniec |
| Gatunek | bniec biały |
| Nazwa systematyczna | |
| Melandrium album Garcke Fl. N. Mitt.-Deutschland, ed. 4 55. 1858 |
|
| Synonimy | |
|
|
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
.
Bniec biały, lepnica biała (Melandrium album (Mill.) Garcke) – gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych. Występuje na terenie Europy, zachodniej Azji i północnej Afryki[2]. Wprowadzony i zadomowiony w Ameryce Północnej. W Polsce pospolity na całym obszarze[3].
Spis treści |
[edytuj] Systematyka i zmienność
- Według nowszych ujęć taksonomicznych gatunek ten włączony został do rodzaju Silene (lepnica) jako Silene latifolia Poir. subsp. alba (Mill.) Greuter & Burdet[Willdenowia 12:189. 1982 [2].
- Lepnica biała łatwo krzyżuje się z lepnicą dwupienną, tworząc krzyżówkę S. x dubia o różowych kwiatach[3].
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Długość 40-80 cm[4].
- Łodyga
- Prosto wzniesiona, rozgałęziona, dorasta do 1 m wysokości. Miękko owłosiona, w wyższych partiach gruczołowato owłosiona. Wysokość 30-80 cm
- Liście
- Dolne jajowate, zwężone ku nasadzie, długości 4-10 cm, zebrane w przyziemną rozetę. Górne liście lancetowate, siedzące, naprzeciwległe. Liście są całobrzegie i miękko owłosione.
- Kwiaty
- Duże, o średnicy 2-3 cm, o białej koronie i głęboko wciętych płatkach, przeważnie jednopłciowe, osadzone na szeroko rozgałęzionych szypułkach[4]. Szypułki różnej długości, wyrastają z kątów liści lub na szczytach pędów. Kwiaty żeńskie mają większe kielichy, rozdęte i beczułkowate, słupek z 5 znamionami, kielichy mają 20 brązowych prążków. Kwiaty męskie o smuklejszych, walcowatych lub butelkowatych kielichach, które mają 10 brązowych prążków[4]. Kielichy przeważnie bladozielone, czasem białawe, o ciemnozielonych lub czerwonawych nerwach, gruczołowato owłosione.
- Owoce
- Torebka o wyprostowanych ząbkach. Szare nasiona, silnie brodawkowane, zebrane w jajowatej torebce okrytej trwałym, brązowym kielichem.
- Korzeń
- Palowy, przeważnie gruby, rozgałęziony, rośnie na głębokość ponad 1 m. Zawiera węglowodany i saponiny, w większych ilościach jest trujący[5].
[edytuj] Biologia i ekologia
Roślina jednoroczna lub sporadycznie dwuletnia. Siedlisko: przydroża, pola, siedliska ruderalne[4]. Występuje od niżu po położenia górskie. Rośnie w ciepłych miejscach, na dość suchych glebach. Uważany za chwast[6]. Kwitnie od czerwca do września, kwiaty zapylane są przez ćmy[4][7] . Otwierają się dopiero wieczorem, wydzielając silny zapach[4][5]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla SCl. Artemisietea[8]. Mały przykoronek uniemożliwia dojście drobnym owadom do nektaru[4].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
- ↑ 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
- ↑ 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997, s. 284. ISBN 83-7073-092-2.
- ↑ 5,0 5,1 Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.
- ↑ Włodzimierz Tymrakiewicz: Atlas chwastów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976, s. 76.
- ↑ Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
[edytuj] Bibliografia
- Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik. Rośliny i Zwierzęta. Warszawa: Multico, 1997. ISBN 83-7073-092-2.
