Bniec czerwony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bniec czerwony
Silene dioica a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina goździkowate
Rodzaj bniec
Gatunek bniec czerwony
Nazwa systematyczna
Melandrium rubrum Garcke
Fl. N. Mitt.-Deutschland, ed. 4 55. 1858
Synonimy
Silene dioica (L.) Clairv.
Melandrium silvestre Röhl.
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty
Pokrój

Bniec czerwony, lepnica czerwona, lepnica dwupienna (Melandrium rubrum Garcke) – gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych. Występuje na większości obszaru Europy i w Afryce Północnej (Maroko)[2]. W Polsce pospolity[3].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Według nowszych ujęć taksonomicznych gatunek ten włączony został do rodzaju Silene i ma nazwę Silene dioica (L.) Clairv.Man. herbor. Suisse 146. 1811 [2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina zielna o wysokości 60-100 cm, cała pokryta miękkimi włoskami, częściowo gruczołowymi.
Łodyga
Pojedyncza, prosto wzniesiona, owłosiona, w górnej części silnie rozgałęziona i gruczołowato owłosiona.
Liście
Ciemnozielone. Liście odziomkowe zebrane w różyczkę, odwrotnie jajowate, zaostrzone, krótkoogonkowe. Górne liście siedzące.
Kwiaty
Jednopłciowe (roślina dwupienna), krótkoszypułkowe purpurowoczerwone, rzadko białe i zebrane w wierzchotkę[4]. Kielich długo owłosiony, zielonoczerwony. Płatki korony odwrotnie jajowate, głęboko wcięte, długości do 2,5 cm. Kielich kwiatów męskich jest podługowaty o 10 nerwach, kwiaty żeńskie mają silnie rozdęty kielich o 20 nerwach[4]. Pylników jest 10 i zrośnięte są podstawami tworząc rurkę wokół słupka.
Owoc
Otwierająca się 10 ząbkami torebka zawierająca liczne kuliste nasiona[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna lub dwuletnia, hemikryptofit[5]. Rośnie na wyżynach, w górach, rzadko na niżu. Preferuje miejsca cieniste, gleby świeże lub wilgotne. Gatunek związany z olszynami, lasami bukowymi z klonem lub marzanną wonną, rośnie także na skrajach lasów, rzadziej na górskich łąkach[4]. Kwitnie od kwietnia do lipca. Kwiaty otwarte są jedynie w ciągu dnia, zapylane są przez motyle[6]. Jest rośliną wskaźnikową występowania w glebie miedzi i metali ciężkich[4]. Liczba chromosomów 2n = 24[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  3. 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990. ISBN 83-09-01473-2.
  5. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  6. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.