Bołoz Antoniewiczowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Antoniewicz - współczesny rysunek
Herb Antoniewicz

Bołoz Antoniewiczowie (herbu własnego) – Rodzina ormiańska osiedlona w końcu XVII w. w Stanisławowie i na Pokuciu. Z nich Bracia Dominik i Jakub Antoniewicze otrzymali od cesarza Józefa II dyplomem datowanym w Wiedniu 23 IX 1789 galicyjskie szlachectwo (“einfacher Adelstand”) I-go stopnia z herbem i predykatem “Bołoz”, jako “Edler von Bołoz”[1].

Koligacje[edytuj | edytuj kod]

Bołoz Antoniewiczowie byli spokrewnieni m.in. z następującymi rodami: Agopsowiczowie de Hasso h. Wiernik, Bambergowie h. własnego (baronowie), Bohdanowicze de Oroszeny h. własnego, Czaykowscy h. Gryf, Emingerowie (baronowie), Kaplińscy, Kapri de Merecey h. własnego (baronowie), Lewartowscy h. Lewart (baronowie), Lisowieccy h. Lis, Maramaroszowie h. własnego, Marszałkiewicze, Nikorowiczowie h. własnego, Osiecimscy h. Lubicz, Petrowiczowie h. własnego, Romaszkanowie h. własnego, Sebaldowie, Suchecy h. Poraj, Teodorowiczowie h. Serce, Tomkowiczowie h. Przyjaciel, Urbańscy h. Nieczuja, Zalescy h. Dołęga (hrabiowie) i Ślubicz-Załęscy h. Prus III.

Posiadłości ziemskie w Galicji[edytuj | edytuj kod]

Od końca XVIII w. do 1944 w posiadaniu poszczególnych przedstawicieli rodu były m.in. następujące dobra ziemskie: Rużyłów i Skomorochy w pow. buczackim, Tyszkowce, Winograd i Żywaczów w pow. kołomyjskim, Grochowce w pow. przemyskim, Bratkowce i Kamienna w pow. stanisławowskim, Zadubrowce w pow. śniatyńskim oraz Skwarzawa w pow. żółkiewskim.

Przedstawiciele rodu[edytuj | edytuj kod]

Varia[edytuj | edytuj kod]

Ostatnia przedstawicielka rodu, córka Karola Bołoz Antoniewicza i Heleny z Kaplińskich mieszka w Londynie[2].

Przypisy

  1. Oznaczało to, że każdemu z rodu przysługiwał predykat “Edler von” po nazwisku. Formę tę jednak spotykamy tylko w dokumentach urzędowych i spisach w języku niemieckim. W praktyce, w życiu codziennym była jednak niestosowana, zwłaszcza po nastaniu autonomii galicyjskiej. Stąd posługiwanie się partykułą “de” zamiast “von” lub używanie nazwiska bez partykuły szlacheckiej i samego predykatu bez partykuły i stopnia szlacheckiego przed nazwiskiem.
  2. 2,0 2,1 Wiki.Ormianie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]