Bożykwiat Meada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bożykwiat Meada
Dodecantheon meadia a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina pierwiosnkowate
Rodzaj bożykwiat
Nazwa systematyczna
Primula meadia (L.) A. R. Mast & Reveal
Brittonia 59:81. 2007
Synonimy

Dodecatheon meadia L.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pokrój

Bożykwiat Meada (Primula meadia L.) – gatunek rośliny należący do rodziny pierwiosnkowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej[2]. Jest uprawiany w wielu krajach jako roślina ozdobna, w Polsce dość rzadko.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Według nowszych ujęć taksonomicznych rodzaj Dodecatheon włączony został do rodzaju pierwiosnek (Primula), a nowa nazwa tego gatunku to Primula meadia (L.) A. R. Mast & Reveal[2]. Tak więc nazwa polska powinna brzmieć: pierwiosnek Meada.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Bylina posiadająca pod ziemią bulwy. Nad ziemią tworzy cienki pęd kwiatowy o wysokości 30-70 cm i zebrane w przyziemną różyczkę liście. Liście szerokoeliptyczne o ostrym wierzchołku, bezogonkowe, całobrzegie. Na szczycie pędu średniej wielkości kwiaty zebrane w grono. Są to kwiaty promieniste o 5 płatkach silnie odgiętych do tyłu i dołem zrośniętych w rurkę. U typowej formy są ciemnoróżowe, ale istnieją odmiany o kwiatach w różnych odcieniach różowego koloru. Forma album posiada kwiaty białe. Nitki pręcików u podstawy wyposażone są w haczyki. Po przekwitnięciu nadziemny pęd obsycha.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Nadaje się na rabaty do ogrodów naturalistycznych, leśnych i skalnych, najlepiej sadzić go w towarzystwie innych roślin. Może być też uprawiany na kwiat cięty. W polskich warunkach jest całkowicie odporny na przemarzanie. Może rosnąć w półcieniu. Wymaga próchnicznej, lekko zasadowej i stale wilgotnej gleby. Rozmnażać go najlepiej przez podział bulwy (po przekwitnięciu rośliny)

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lance Hattat: 1000 roślin ogrodowych od A do Z. 1998. ISBN 978-1-4054-7958-5.
  2. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.