Boa dusiciel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boa dusiciel
Boa constrictor[1]
Linnaeus, 1758
Boa dusiciel zjadający myszoskoczka
Boa dusiciel zjadający myszoskoczka
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady
Rząd łuskonośne
Rodzina dusiciele
Podrodzina boa
Rodzaj Boa
Gatunek boa dusiciel
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat boa dusiciela

Boa dusiciel (Boa constrictor) – gatunek węża z rodziny dusicieli, jeden z przedstawicieli podrodziny boa.

Prawdopodobnie najbardziej znany z dusicieli, jego wizerunek został rozpowszechniony w literaturze i filmie. Mimo utrwalonej przez nie opinii nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Jeden z częściej hodowanych węży w domowych terrariachpotrzebne źródło. Jest gatunkiem poważnie zagrożonym wyginięciem, niektóre podgatunki zostały prawie doszczętnie wytępione potrzebne źródło.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Stosunkowo duży dusiciel o krępej budowie, ciało osiąga największy obwód w okolicy połowy długości. Głowa niewielka, wyraźnie wyodrębniona, o trójkątnym kształcie, oczy niewielkie, charakterystyczna pionowa źrenica, tęczówka jasnożółta. Ubarwienie różni się nieco w zależności od podgatunku. Podstawowe tło – szare lub beżowe, po bokach ciała ciemniejsze, wzdłuż całego ciała przebiegają poprzecznie nieregularne pasy o barwie ciemnobrązowej, ceglastej czasem czarnej, otoczone żółtymi lub białymi obwódkami. Bliżej ogona pasy rozszerzają się i pod koniec zlewają, niekiedy przybierając tam barwę czerwoną. Po bokach ciała widoczne mniejsze brązowe lub czarne plamy o kształcie zbliżonym do rombów. Wzdłuż głowy przebiegają mniej lub bardziej wyraźne trzy ciemniejsze pasypotrzebne źródło.

Rozmiary 
Dorasta, w zależności od podgatunku i populacji, do 3–4 metrów. Samice są zazwyczaj o 30–50 cm dłuższe od samców. Osobniki hodowane w niewoli bardzo rzadko osiągają długość 3,5 metra, najczęściej nie przekracza ona 2,5 m, co jest m.in. skutkiem częstego chowu wsobnego spokrewnionych osobnikówpotrzebne źródło.
Występowanie 
Większa część Ameryki Środkowej i Południowej, od północnego Meksyku po środkową Argentynę.
Biotop 
Tropikalne lasy równikowe, niektóre podgatunki żyją w nieco chłodniejszym i bardziej suchym klimacie. Prowadzi przeważnie naziemny tryb życia, jednak w poszukiwaniu pokarmu często wchodzi na drzewa. Za dnia większość czasu spędza w rozmaitych kryjówkach – jamach, pomiędzy korzeniami drzew itp. Często spotykany w okolicach zbiorników wodnych, wiele czasu spędza też w ich płytkich wodach.
Pokarm 
W naturze poluje na niewielkie ssaki, ptaki, płazy, gady, a nawet ryby, w warunkach terraryjnych karmiony jest szczurami, chomikami, świnkami morskimi, królikami i kurczętami. Jak wszystkie dusiciele, ofiarę dusi, a następnie połyka w całości. Trawienie zajmuje kilka dni, czas ten wąż spędza w ukryciu.
Zachowanie 
Wąż aktywny nocą (w terrarium zwykle ożywia się po zgaszeniu oświetlenia), dzień spędza w kryjówkach.

Niektóre podgatunki i ich zasięg[edytuj | edytuj kod]

  • Boa constrictor constrictor – boa czerwonoogonowy – Brazylia, Ekwador, Trynidad i Tobago
  • Boa constrictor imperator – boa cesarski – północny Meksyk, północno-zachodnie Peru. Długość życia - ponad 20 lat[2]. Podnoszony przez część autorów do rangi odrębnego gatunku Boa imperator (tak np. Reynolds, Niemiller i Revell, 2014[3])
  • Boa constrictor occidentalis – boa argentyński – Argentyna, Paragwaj
  • Boa constrictor ortoniPeru
  • Boa constrictor amarali – boa krótkoogonowy – wschodnia Boliwia, południowa Brazylia
  • Boa constrictor melanogaster – boa czarnobrzuchy – Ekwador
  • Boa constrictor sabogae – wyspa Saboga
  • Boa constrictor nebulosaDominika
  • Boa constrictor sigma – wyspa Marias
  • Boa constrictor orophias – wyspa Santa Lucia

Przypisy

  1. Boa constrictor w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Patricia Bartlett, Billy. Griswold, Richard D. Bartlett: Reptiles, amphibians, and invertebrates : an identification and care guid. Hauppauge, NY: Barron's, 2001, s. 3. ISBN 0-7641-1650-9.
  3. R. Graham Reynolds, Matthew L. Niemiller i Liam J. Revell. Toward a Tree-of-Life for the boas and pythons: Multilocus species-level phylogeny with unprecedented taxon sampling. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 71, s. 201–213, 2014. doi:10.1016/j.ympev.2013.11.011 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]