Bob Bryan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bob Bryan
Bob Bryan
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Sunny Isles Beach
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1978
Camarillo
Wzrost 193 cm
Masa ciała 92 kg
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener David Macpherson
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 116 (3 listopada 2000)
Wimbledon 2R (2001)
US Open 2R (1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 106
Najwyżej w rankingu 1 (8 września 2003)
Australian Open W (2006, 2007, 2009–2011, 2013)
Roland Garros W (2003, 2013)
Wimbledon W (2006, 2011, 2013)
US Open W (2005, 2008, 2010, 2012, 2014)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Londyn 2012 tenis ziemny
(gra podwójna)
Brąz
Pekin 2008 tenis ziemny
(gra podwójna)
Igrzyska panamerykańskie
Brąz
Winnipeg 1999 gra podwójna

Robert Charles Bryan (ur. 29 kwietnia 1978 w Camarillo, Kalifornia) – amerykański tenisista, mistrz szesnastu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej (Karierowy Wielki Szlem i Niekalendarzowy Wielki Szlem) i siedmiu w grze mieszanej, czterokrotny triumfator ATP World Tour Finals w grze podwójnej, lider rankingu ATP w grze podwójnej, złoty medalista igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) oraz brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Pekinu (2008) w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa 2007 wraz z drużyną Stanów Zjednoczonych. Tenisista leworęczny z jednoręcznym backhandem. Brat bliźniak Mike'a Bryana, z którym współtworzy parę deblową.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Robert Bryan, znany na światowych arenach jako Bob Bryan, rozpoczął treningi tenisowe już w wieku dwóch lat. Od sierpnia 1994 roku występował w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 1996 roku razem z bratem Mikiem zwyciężył w wielkoszlemowym US Open w grze podwójnej chłopców. W klasyfikacjach do lat osiemnastu zajmował najwyżej 31. miejsce w singlu i 12. w deblu, miało to miejsce na zakończenie sezonu 1996.

W sierpniu 1995 roku bracia Bryanowie po raz pierwszy zagrali w seniorskim turnieju wielkoszlemowym w grze podwójnej. W pierwszej rundzie US Open ulegli 0:6, 4:6 Grantowi Connellowi i Patrickowi Galbraithowi. Pierwszy profesjonalny mecz wygrali w Atlancie, w kwietniu 1996 roku, pokonując Marka Keila i Dave'a Randalla 7:6, 7:6. W lipcu 1997 roku Amerykanin zadebiutował w zawodach ATP World Tour w grze pojedynczej. W pojedynku otwarcia w Los Angeles musiał uznać jednak wyższość rodaka Glenna Weinera i odpadł wynikiem 4:6, 3:6. W roku 1998 otrzymał status profesjonalnego tenisisty.

W sierpniu wygrał swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju ATP. Stało się to w Indianapolis, a pokonał 6:1, 0:6, 6:1 rodaka Steve'a Campbella (przegrał potem z Marcelo Riosem). Odnosił sukcesy w mniejszych zawodach, challengerach i futuresach, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. W marcu 1999 roku Bryanowie dotarli do ćwierćfinałów dwóch ważnych turniejów, w Indian Wells i Miami, co zapewniło im awans do grona stu najlepszych deblistów świata. Pokonali tam m.in. Jonasa Bjorkmana, Patricka Raftera i Fabrice'a Santoro. Miesiąc później po raz pierwszy zagrali w finale w Orlando, pokonani przez Jima Couriera i Todda Woodbridge'a.

W czerwcu 2000 Bob Bryan osiągnął swój najlepszy indywidualny rezultat, awansując do ćwierćfinału w Queen's Club w Londynie. Pokonał po drodze m.in. Tima Henmana, a potem Maksa Mirnego, przegrał z Pete'em Samprasem. Liczne sukcesy w challengerach zapewniły mu 113. miejsce na światowej liście singlowej ATP, według notowań z dnia 13 listopada. Nigdy potem nie był klasyfikowany wyżej w tym rankingu. We wrześniu 200 awansowałwspólnie ze swoim bratem po raz pierwszy do wielkoszlemowego ćwierćfinału, podczas US Open, pokonani przez Ricka Leacha i Ellisa Ferreirę. W lutym 2001 w Memphis Bryanowie po raz pierwszy zakończyli zawody jako niepokonani. Zapewniło im to awans do czołowej pięćdziesiątki deblowej klasyfikacji ATP. Latem wygrali również w Queen's Clubie i znaleźli się w półfinale Wimbledonu, pokonując w trzecim meczu Björkmana i Woodbridge'a. W tym sezonie zdobyli jeszcze mistrzostwa w Newport i Los Angeles, doszli ponadto do finału w Waszyngtonie. Zostali siódmym deblem świata na koniec sezonu i pierwszym rodzeństwem, które wspólnie wygrało cztery turnieje w jednym roku (dotychczasowymi rekordzistami byli bracia Gullicksonowie, którzy w latach 1978 i 1982 wygrywali po trzy imprezy).

Rok 2002 Bryanowie rozpoczęli od finału w Adelajdzie i ćwierćfinału Australian Open. Tydzień po tygodniu zwyciężali w Acapulco i Scottsdale, eliminując między innymi najlepszych wówczas na świecie Donalda Johnsona i Jareda Palmera. Latem triumfowali w Newport, a potem w zawodach z seriiMasters Series w Toronto (po finale z najwyżej rozstawionymi Markiem Knowlesem i Danielem Nestorem. Zagrali w półfinale Wimbledonu i US Open, wieńcząc sezon triumfem w Bazylei. Zostali sklasyfikowani w gronie dziesięciu najlepszych deblistów globu. Bob Bryan wystąpił też w finale gry mieszanej US Open (pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze) w parze z Katariną Srebotnik. Pokonali ich Mike Bryan i jego partnerka Lisa Raymond.

W kwietniu 2003 roku bliźniacy wywalczyli kolejny tytuł, w Barcelonie. W czerwcu po raz pierwszy został wielkoszlemowym mistrzem w grze podwójnej, a puchar przywiózł z paryskiego French Open. W finale Amerykanie w dwóch setach pokonali Paula Haarhuisa i Jewgienija Kafelnikowa. Dzięki temu sukcesowi Bryan awansował na trzecie miejsce w deblowym rankingu ATP. Finał US Open przegrał w deblu z Bjorkmanem i Woodbridge'em, natomiast u boku Katariny Srebotnik zdobył swoje pierwsze mistrzostwo mikstowe. Wynik z Nowego Jorku sprawił, że Bryanowie zostali nowymi liderami klasyfikacji ATP w grze podwójnej, według notowań z 8 września 2003 roku. Zastąpili na tym miejscu Maksa Mirnego, ale po sześciu tygodniach ponownie musieli oddać prowadzenie Białorusinowi.

W styczniu 2004 jako najwyżej rozstawieni Bryanowie awansowali do finału Australian Open, pokonani przez Michaela Llodrę i Fabrice'a Santoro. Od 2 lutego do 6 czerwca byli najlepszymi deblistami świata według rankingów, stracili tę pozycję po French Open na rzecz Jonasa Björkmana. W listopadzie wygrali Masters Cup, rozgrywane w Houston. W finale ich przeciwnikami byli Wayne Black i Kevin Ullyett. Amerykanin dodatkowo obronił mikstowy tytuł na US Open, tym razem jego partnerką była Wiera Zwonariowa.

W roku 2005 Bryanowie wygrali po raz trzeci z rzędu przynajmniej pięć trofeów w jednym sezonie. Zdobyli swoje drugie mistrzostwo w wielkoszlemowym US Open, ale zagrali w finałach wszystkich czterech takich turniejów (jako drugi debel w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, wcześniej w 1999 dokonali tego Mahesh Bhupathi i Leander Paes). Powrócili na pierwsze miejsce w światowych notowaniach. W Waszyngtonie odnieśli swój trzysetny wspólnie wygrany mecz. Ponadto zagrali w półfinałach Masters Cup, do których zakwalifikowali się po raz trzeci z rzędu. Jednocześnie Bob Bryan zrezygnował z profesjonalnych występów w grze pojedynczej na rzecz kariery deblowej. W 2006 bracia zdobyli Karierowego Wielkiego Szlema, triumfując po raz pierwszy na kortach Wimbledonu po finale z Fabrice'em Santoro i Nenadem Zimonjiciem. W swoim trzecim z rzędu finale Australian Open zdobyli pierwszy tytuł w Melbourne. Jako trzecia para w historii ery open wystąpili w siedmiu finałach wielkoszlemowych z rzędu (poprzednio tego dokonali Todd Woodbridge i Mark Woodforde). Bryan zwyciężył w grze mieszanej w US Open. Partnerowała mu Martina Navratilova i był to ostatni mecz w jej wieloletniej karierze. Ponadto został mikstowym wicemistrzem Wimbledonu u boku Venus Williams.

W 2007 Amerykanie obronili tytuł z Australian Open i przegrali finał Wimbledonu. Zakończyli sezon na pierwszym miejscu po raz czwarty w ciągu pięciu lat (nikt wcześniej nie osiągnął takiego rezultatu). Wywalczyli prawo gry w Masters Cup, jednak zrezygnowali z występu z powodu kontuzji łokcia Mike'a. W listopadzie weszli w skład amerykańskiej drużyny, która zdobyła Puchar Davisa. W roku 2008 bliźniacy zostali wyprzedzeni w klasyfikacji rankingowej przez Daniela Nestora i Nenada Zimonjicia. Przegrali z nimi finałowy mecz Masters Cup, którego zwycięzcy mieli zostać liderami rankingu na koniec sezonu. Ponadto wywalczyli brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Pekinie; przegrali z późniejszymi mistrzami olimpijskimi, Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Zdobyli szósty tytuł wielkoszlemowy, triumfując w US Open. Bracia spotkali się również w mikstowym finale Wimbledonu, gdzie Bob w parze z Samanthą Stosur okazali się lepsi od Mike'a i Katariny Srebotnik. Bryan wygrał też Roland Garros razem z Wiktorią Azarenką.

W sezonie 2009 Bryanowie odnieśli mistrzostwo Australian Open, finał Wimbledonu i półfinał French Open. Zostali najlepszym deblem w historii amerykańskich rozgrywek o Puchar Davisa, zapisując na swoim koncie najwięcej zwycięstw w historii. Powrócili na pierwsze miejsce rankingu deblowego na koniec sezonu dzięki triumfowi w World Tour Finals. Po raz piąty w karierze okazali się najlepszymi graczami w grze podwójnej na koniec roku, czym wyrównali rekord Woodbridge'a i Woodforde'a, a rok później zostali samodzielnymi liderami w tej statystyce. W 2010 zwyciężyli we wszystkich finałach, w jakich wystąpili, w tym w Australian Open (czwarty triumf w Melbourne). W lutym zostali pierwszą drużyną w erze open, która wygrała sześćset profesjonalnych meczów. We wrześniu po raz trzeci zostali mistrzami US Open. Amerykanin dodatkowo wywalczył tytuł w Nowym Jorku w grze mieszanej razem z Liezel Huber i jako pierwszy mężczyzna od czasów Kevina Currena (1982) wygrał dwie konkurencje na Flushing Meadows.

W styczniu 2011 roku wywalczyli dziesiąte mistrzostwo wielkoszlemowe, w Australian Open i jedenaste w Wimbledonie. Pod koniec roku wyprzedzili Johna McEnroe'a na pozycji lidera klasyfikacji ilości tygodni spędzonych na pierwszym miejscu światowych list deblowych – ich rodak był numerem jeden przez 269 tygodni.

W sezonie 2012 Bryanowie zostali finalistami turnieju Australian Open, w finale którego przegrali z Leanderem Paesem oraz Radkiem Štěpánkiem. Podczas French Open również doszli do finału, w którym przegrali z Maksem Mirnym i Danielem Nestorem. Na Wimbledonie dotarli do półfinału, w którym przegrali z triumfatorami, Jonathanem Marrayem i Frederikiem Nielsenem. W turnieju rangi ATP World Tour 250 w Londynie także osiągnęli finał, w którym przegrali z Mirnym i Nestorem. Razem z bratem zdobyli złoty medal igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej. W meczu finałowym pokonali debel Michaël Llodra-Jo-Wilfried Tsonga wynikiem 6:4, 7:6(2). Oprócz tego zwyciężyli jeszcze w Sydney, Monte Carlo, Nicei i Toronto. We wrześniu Bob Bryan wywalczył dwunasty tytuł wielkoszlemowy, na US Open, po zwycięstwie w finale 6:3, 6:4 nad Leanderem Paesem i Radkiem Štěpánkiem.

Rok 2013 Amerykanin zaczął, wspólnie z bratem, od zwycięstwa w Sydney, w ramach przygotowań do Australian Open. W Melbourne bliźniacy wygrali po raz trzynasty w imprezie wielkoszlemowej, wyprzedzając w ilości tytułów w zawodach tej rangi Australijczyków Johna Newcombe'a i Tony'ego Roche'a, którzy triumfowali w zmaganiach wielkoszlemowych dwanaście razy. W połowie marca Amerykanin, wraz ze swoim bratem, odniósł sukces wygrywając po raz pierwszy w karierze zawody w Indian Wells. W finale para z USA pokonała Treata Hueya i Jerzego Janowicza. W Monte Carlo, kolejnym turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000, bracia osiągnęli finał, ulegając w nim parze Julien BenneteauNenad Zimonjić. Kolejne dwa tytuły o randze ATP World Tour Masters 1000 Bryanowie wywalczyli w Madrycie i Rzymie. Na początku czerwca, po dziesięciu latach, bliźniacy odnieśli zwycięstwo w Rolandzie Garrosie. Do finału awansowali bez straty seta, a w spotkaniu o tytuł pokonali 6:4, 4:6, 7:6(4) Michaëla Llodrę i Nicolasa Mahuta. Dziewięćdziesiąty tytuł w karierze Bob Bryan wywalczył w Londynie (Queen's). Wspólnie ze swoim bratem wygrał w decydującym pojedynku z Alexanderem Peyą i Bruno Soaresem. Następnie po raz trzeci w karierze triumfowali na kortach Wimbledonu, pokonując w meczu mistrzowskim parę Ivan DodigMarcelo Melo wynikiem 3:6, 6:3, 6:4, 6:4. Podczas US Open Series bracia Bryanowie byli najlepsi w Cincinnati. Na początku listopada bliźniacy odnieśli zwycięstwo w halowym turnieju w Paryżu.

Pierwszy finał braci w sezonie 2014 nastąpił podczas zawodów w Memphis, gdzie przegrali z Erikiem Butoracem i Ravenem Klaasenem 4:6, 4:6. Następnie triumfowali w Delray Beach 6:2, 6:3 z Františkiem Čermákiem i Michaiłem Jełginem. Od początku marca przez kolejne sześć tygodni Amerykanie odnosili same zwycięstwa w turniejach ATP World Tour. W Indian Wells wygrali w finale 6:4, 6:3 z Alexandrem Peyą i Bruno Soaresem. W Miami pokonali 7:6(8), 6:4 Juana Sebastiána Cabala i Roberta Faraha w meczu mistrzowskim. W Houston w spotkaniu finałowym okazali się lepsi od Davida Marrero i Fernando Verdasco, z którymi zwyciężyli 4:6, 6:4, 11–9. W zawodach na korcie ziemnym w Monte Carlo wygrali w finale z Ivanem Dodigiem i Marcelo Melo 6:3, 3:6, 10–8. W Madrycie bracia osiągnęli finał, w którym przegrali z Danielem Nestorem i Nenadem Zimonjiciem 4:6, 2:6. Na Wimbledonie Amerykanie przegrali w finale 7:6(5), 6:7(3), 6:4, 3:6, 7:5 z parą Vasek PospisilJack Sock. Zrewanżowali się w Cincinnati, pokonując przeciwników 6:3, 6:2. Kolejny triumf osiągnęli w US Open, triumfując 6:3, 6:4 nad Marcelem Granollersem Markiem Lópezem. W Szanghaju bracia wygrali 6:3, 7:6(3) z Julienem Benneteau i Édouardem Rogerem-Vasselinem, natomiast w Paryżu pokonali 7:6(5), 5:7, 10-6 Marcina Matkowskiego i Jürgena Melzera. Pod koniec sezonu wygrali turniej ATP World Tour Finals w Londynie, w meczu mistrzowskim pokonując Ivana Dodiga i Marcelo Melo 6:7(5), 6:2, 10-7.

Pierwsze turniejowe zwycięstwo Bryanów w sezonie 2015 nastąpiło w Delray Beach, gdzie pokonali Ravena Klaasena oraz Leandera Paesa 6:3, 3:6, 10-6. Następnie obronili tytuł w Miami dzięki wygranej 6:3, 1:6, 10-8 z Vaskiem Pospisilem i Jackiem Sockiem. Kolejny wygrany finał zanotowali w Monte Carlo, pokonując w nim 7:6(3), 6:1 Włochów: Simone Bolelliego i Fabia Fogniniego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Robert Bryan jest synem Wayne'a i Kathy Bryanów, nauczycieli tenisa. Jego brat bliźniak, Mike Bryan, jest od niego starszy o dwie minuty. Ojciec Wayne jest prawnikiem, muzykiem, narodowym trenerem tenisowym, komentatorem i trzykrotnie został wybrany Trenerem Roku przez WTT. Angażuje się w wiele działań organizacji ATP, między innymi Dni Dziecka organizowane podczas różnych turniejów. Matka Kathy, z domu Blake, to była tenisistka, która czterokrotnie występowała w wielkoszlemowym Wimbledonie i doszła do ćwierćfinału gry mieszanej w 1965 roku.

Bob Bryan lubi grać w koszykówkę. Razem z bratem założył zespół muzyczny, w którym gra na keyboardzie, a Mike na bębnach i gitarze. Organizują koncerty podczas imprez tenisowych i spotkań charytatywnych na całym świecie. Podczas US Open 2009 wydali własny album, zatytułowany Let it rip. Dnia 13 grudnia 2010 roku poślubił w Miami prawniczkę Michelle Alvarez. 31 stycznia 2012 roku na Florydzie urodziła się ich córka, Micaela Brooke Bryan. Dziewczynka otrzymała imię na cześć swojej prababci Micaeli oraz na cześć mamy Michelle i wuja Michaela.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej (7)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2003 Stany Zjednoczone US Open Twarda Słowacja Katarina Srebotnik Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6, 7:6
2. 2004 Stany Zjednoczone US Open Twarda Rosja Wiera Zwonariowa Australia Alicia Molik
Australia Todd Woodbridge
6:3, 6:4
3. 2006 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Martina Navrátilová Czechy Květa Peschke
Czechy Martin Damm
6:2, 6:3
4. 2008 Francja French Open Ceglana Białoruś Wiktoryja Azaranka Słowenia Katarina Srebotnik
Serbia Nenad Zimonjić
6:2, 7:6
5. 2008 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Australia Samantha Stosur Słowenia Katarina Srebotnik
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:5, 6:4
6. 2009 Francja French Open Ceglana Stany Zjednoczone Liezel Huber Stany Zjednoczone Vania King
Brazylia Marcelo Melo
5:7, 7:6, 10–7
7. 2010 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Liezel Huber Czechy Květa Peschke
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 6:4

Zwycięstwa w grze podwójnej (106)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2001 Stany Zjednoczone Memphis (1) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Alex O'Brien
Stany Zjednoczone Jonathan Stark
6:2, 6:2
2. 2001 Wielka Brytania Londyn (1) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Filipiny Eric Taino
Stany Zjednoczone David Wheaton
6:3, 3:6, 6:1
3. 2001 Stany Zjednoczone Newport (1) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Brazylia André Sá
Stany Zjednoczone Glenn Weiner
6:3, 7:5
4. 2001 Stany Zjednoczone Los Angeles (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
Stany Zjednoczone Andy Roddick
7:5, 7:6
5. 2002 Meksyk Acapulco (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Martin Damm
Czechy David Rikl
6:1, 3:6, 10-2
6. 2002 Stany Zjednoczone Scottsdale (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:5, 7:6(6)
7. 2002 Stany Zjednoczone Newport (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Jürgen Melzer
Niemcy Alexander Popp
7:5, 6:3
8. 2002 Kanada Toronto (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
4:6, 7:6, 6:3
9. 2002 Szwajcaria Bazylea (1) Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:6, 7:5
10. 2003 Hiszpania Barcelona (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Republika Południowej Afryki Chris Haggard
Republika Południowej Afryki Robbie Koenig
6:4, 6:3
11. 2003 Francja Roland Garros Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Holandia Paul Haarhuis
Rosja Jewgienij Kafielnikow
7:6, 6:3
12. 2003 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Joshua Eagle
Stany Zjednoczone Jared Palmer
7:6, 4:6, 7:6
13. 2003 Stany Zjednoczone Cincinnati (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
7:5, 7:6
14. 2003 Stany Zjednoczone Houston (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
6:7, 6:3, 3:6, 7:6, 6:4
15. 2004 Australia Adelajda Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Arnaud Clément
Francja Michaël Llodra
7:5, 6:3
16. 2004 Stany Zjednoczone Memphis (2) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Republika Południowej Afryki Chris Haggard
6:3, 6:4
17. 2004 Meksyk Acapulco (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Juan Ignacio Chela
Chile Nicolás Massú
6:2, 6:3
18. 2004 Wielka Brytania Londyn (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:4, 6:4
19. 2004 Stany Zjednoczone Los Angeles (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
6:3, 7:6
20. 2004 Szwajcaria Bazylea (2) Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Lucas Arnold Ker
Argentyna Mariano Hood
7:6, 6:2
21. 2004 Stany Zjednoczone Houston (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
4:6, 7:5, 6:4, 6:2
22. 2005 Stany Zjednoczone Scottsdale (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
7:5, 6:4
23. 2005 Wielka Brytania Londyn (3) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirnyj
7:6, 7:6
24. 2005 Stany Zjednoczone Waszyngton (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:4, 6:2
25. 2005 Stany Zjednoczone US Open (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
6:1, 6:4
26. 2005 Francja Paryż (1) Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:4, 6:7, 6:4
27. 2006 Australia Australian Open (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Martin Damm
Indie Leander Paes
4:6, 6:3, 6:4
28. 2006 Stany Zjednoczone Las Vegas (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Jaroslav Levinský
Szwecja Robert Lindstedt
6:3, 6:2
29. 2006 Wielka Brytania Wimbledon (1) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
6:4, 4:6, 6:4, 6:2
30. 2006 Stany Zjednoczone Los Angeles (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Eric Butorac
Wielka Brytania Jamie Murray
6:2, 6:4
31. 2006 Stany Zjednoczone Waszyngton (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Paul Hanley
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 5:7, 10-3
32. 2006 Kanada Toronto (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Paul Hanley
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 7:5
33. 2006 Hiszpania Madryt (1) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:5, 6:4
34. 2007 Australia Australian Open (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
7:5, 7:5
35. 2007 Stany Zjednoczone Las Vegas (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
7:6, 6:2
36. 2007 Stany Zjednoczone Miami (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Martin Damm
Indie Leander Paes
6:7, 6:3, 10-7
37. 2007 Stany Zjednoczone Houston (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:6, 6:4
38. 2007 Monako Monte Carlo (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Julien Benneteau
Francja Richard Gasquet
6:2, 6:1
39. 2007 Niemcy Hamburg Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Paul Hanley
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 6:4
40. 2007 Stany Zjednoczone Los Angeles (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Scott Lipsky
Stany Zjednoczone David Martin
7:6, 6:2
41. 2007 Stany Zjednoczone Waszyngton (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
7:6, 3:6, 10-7
42. 2007 Hiszpania Madryt (2) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:3, 7:6
43. 2007 Szwajcaria Bazylea (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone James Blake
Bahamy Mark Knowles
6:1, 6:1
44. 2007 Francja Paryż (2) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 7:6
45. 2008 Stany Zjednoczone Miami (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
6:2, 6:2
46. 2008 Hiszpania Barcelona (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:3, 6:2
47. 2008 Włochy Rzym (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
3:6, 6:4, 10–8
48. 2008 Stany Zjednoczone Cincinnati (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
4:6, 7:6, 10-7
49. 2008 Stany Zjednoczone US Open (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
7:6, 7:6
50. 2009 Australia Sydney Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:1, 7:6
51. 2009 Australia Australian Open (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
2:6, 7:5, 6:0
52. 2009 Stany Zjednoczone Delray Beach (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Brazylia Marcelo Melo
Brazylia André Sá
6:4, 6:4
53. 2009 Stany Zjednoczone Houston (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Jesse Levine
Stany Zjednoczone Ryan Sweeting
6:1, 6:2
54. 2009 Stany Zjednoczone Los Angeles (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Niemcy Benjamin Becker
Niemcy Frank Moser
6:4, 7:6
55. 2009 Chińska Republika Ludowa Pekin (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Stany Zjednoczone Andy Roddick
6:4, 6:2
56. 2009 Wielka Brytania Londyn (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Izrael Andy Ram
7:6, 6:3
57. 2010 Australia Australian Open (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 6:7, 6:3
58. 2010 Stany Zjednoczone Delray Beach (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Niemcy Philipp Marx
Słowacja Igor Zelenay
6:3, 7:6(3)
59. 2010 Stany Zjednoczone Houston (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Stephen Huss
Republika Południowej Afryki Wesley Moodie
6:3, 7:5
60. 2010 Włochy Rzym (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone John Isner
Stany Zjednoczone Sam Querrey
6:2, 6:3
61. 2010 Hiszpania Madryt (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 6:4
62. 2010 Stany Zjednoczone Los Angeles (6) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Eric Butorac
Antyle Holenderskie Jean-Julien Rojer
6:7(6), 6:2, 10-7
63. 2010 Kanada Toronto (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Julien Benneteau
Francja Michaël Llodra
7:5, 6:3
64. 2010 Stany Zjednoczone Cincinnati (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Białoruś Maks Mirny
6:3, 6:4
65. 2010 Stany Zjednoczone US Open (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
7:6(5), 7:6(4)
66. 2010 Chińska Republika Ludowa Pekin (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:1, 7:6(5)
67. 2010 Szwajcaria Bazylea (4) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 3:6, 10-3
68. 2011 Australia Australian Open (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:3, 6:4
69. 2011 Stany Zjednoczone Houston (4) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone John Isner
Stany Zjednoczone Sam Querrey
6:7(4), 6:2, 10-5
70. 2011 Monako Monte Carlo (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Juan Ignacio Chela
Brazylia Bruno Soares
6:3, 6:2
71. 2011 Hiszpania Madryt (4) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 6:3
72. 2011 Wielka Brytania Londyn (4) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:7(2), 7:6(4), 10-6
73. 2011 Wielka Brytania Wimbledon (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
6:3, 6:4, 7:6(2)
74. 2011 Austria Wiedeń Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
7:6(10), 6:3
75. 2011 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Eric Butorac
Curaçao (terytorium) Jean-Julien Rojer
6:4, 7:6(9)
76. 2012 Australia Sydney (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Matthew Ebden
Finlandia Jarkko Nieminen
6:1, 6:4
77. 2012 Monako Monte Carlo (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
6:2, 6:3
78. 2012 Francja Nicea Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Oliver Marach
Słowacja Filip Polášek
7:6(5), 6:3
79. 2012 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Francja Jo-Wilfried Tsonga
6:4, 7:6(2)
80. 2012 Kanada Toronto (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:1, 4:6, 12-10
81. 2012 Stany Zjednoczone US Open (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Leander Paes
Czechy Radek Štěpánek
6:3, 6:4
82. 2012 Chińska Republika Ludowa Pekin (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Carlos Berlocq
Uzbekistan Denis Istomin
6:3, 6:2
83. 2013 Australia Sydney (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Rumunia Horia Tecău
6:4, 6:4
84. 2013 Australia Australian Open (6) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Holandia Robin Haase
Holandia Igor Sijsling
6:3, 6:4
85. 2013 Stany Zjednoczone Memphis (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone James Blake
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:1, 6:2
86. 2013 Stany Zjednoczone Indian Wells (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Filipiny Treat Huey
Polska Jerzy Janowicz
6:3, 3:6, 10-6
87. 2013 Hiszpania Madryt (5) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:2, 6:3
88. 2013 Włochy Rzym (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Indie Rohan Bopanna
6:2, 6:3
89. 2013 Francja Roland Garros (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Francja Nicolas Mahut
6:4, 4:6, 7:6(4)
90. 2013 Wielka Brytania Londyn (Queen's) (5) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
4:6, 7:5, 10-3
91. 2013 Wielka Brytania Wimbledon (3) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
3:6, 6:3, 6:4, 6:4
92. 2013 Stany Zjednoczone Cincinnati (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:4, 4:6, 10-4
93. 2013 Francja Paryż (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:3, 6:3
94. 2014 Stany Zjednoczone Delray Beach (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy František Čermák
Rosja Michaił Jełgin
6:2, 6:3
95. 2014 Stany Zjednoczone Indian Wells (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:4, 6:3
96. 2014 Stany Zjednoczone Miami (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
7:6(8), 6:4
97. 2014 Stany Zjednoczone Houston (5) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
4:6, 6:4, 11-9
98. 2014 Monako Monte Carlo (4) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:3, 3:6, 10-8
99. 2014 Stany Zjednoczone Cincinnati (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Vasek Pospisil
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:3, 6:2
100. 2014 Stany Zjednoczone US Open (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:3, 6:4
101. 2014 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Julien Benneteau
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:3, 7:6(3)
102. 2014 Francja Paryż (4) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Marcin Matkowski
Austria Jürgen Melzer
7:6(5), 5:7, 10-6
103. 2014 Wielka Brytania Londyn (4) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:7(5), 6:2, 10-7
104. 2015 Stany Zjednoczone Delray Beach (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Republika Południowej Afryki Raven Klaasen
Indie Leander Paes
6:3, 3:6, 10-6
105. 2015 Stany Zjednoczone Miami (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Vasek Pospisil
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:3, 1:6, 10-8
106. 2015 Monako Monte Carlo (5) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Włochy Simone Bolelli
Włochy Fabio Fognini
7:6(3), 6:1

Finały w grze podwójnej (51)[edytuj | edytuj kod]

(Wszystkie z Mikiem Bryanem).

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej (2)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]