Bob Bryan

Bob Bryan
Państwo	Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania	Wesley Chapel
Data i miejsce urodzenia	29 kwietnia 1978 Camarillo
Wzrost	193 cm
Masa ciała	92 kg
Gra	leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny	1998
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	David Macpherson
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu	116 (3 listopada 2000)
Wimbledon	2R (2001)
US Open	2R (1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	76
Najwyżej w rankingu	1 (8 września 2003)
Australian Open	W (2006, 2007, 2009-2011)
Roland Garros	W (2003)
Wimbledon	W (2006, 2011)
US Open	W (2005, 2008, 2010)

Tenis ziemny
brąz	Pekin 2008	debel

Robert Charles Bryan (ur. 29 kwietnia 1978 w Camarillo, Kalifornia), amerykański tenisista, mistrz jedenastu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej (Karierowy Wielki Szlem) i siedmiu w grze mieszanej, trzykrotny triumfator Mistrzostw ATP w grze podwójnej, lider rankingu ATP w grze podwójnej, brązowy medalista letnich igrzysk olimpijskich z Pekinu (2008) w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa 2007 wraz z drużyną Stanów Zjednoczonych. Tenisista leworęczny z jednoręcznym backhandem. Prywatnie brat bliźniak Mike'a Bryan, z którym współtworzy parę deblową.

Kariera tenisowa

Robert Bryan, znany na światowych arenach jako Bob Bryan, rozpoczął treningi tenisowe już w wieku dwóch lat. Od sierpnia 1994 występował w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 1996 razem z bratem Mikiem zwyciężył w wielkoszlemowym US Open w grze podwójnej chłopców. W klasyfikacjach do lat osiemnastu zajmował najwyżej 31. miejsce w singlu i 12. w deblu, miało to miejsce na zakończenie sezonu 1996.

W sierpniu 1995 bracia Bryanowie po raz pierwszy zagrali w seniorskim turnieju wielkoszlemowym w grze podwójnej. W pierwszej rundzie US Open ulegli 0:6, 4:6 Grantowi Connellowi i Patrickowi Galbraithowi. Pierwszy profesjonalny mecz wygrali w Atlancie w kwietniu 1996, pokonując Marka Keila i Dave'a Randalla 7:6, 7:6. W lipcu 1997 Amerykanin zadebiutował w zawodach ATP Tour w grze pojedynczej. W pojedynku otwarcia w Los Angeles musiał uznać jednak wyższość rodaka Glenna Weinera i odpadł wynikiem 4:6, 3:6. W roku 1998 otrzymał status profesjonalnego tenisisty.

W sierpniu wygrał swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju ATP. Stało się to w Indianapolis, a pokonał 6:1, 0:6, 6:1 rodaka Steve'a Campbella (przegrał potem z Marcelo Riosem). Odnosił sukcesy w mniejszych zawodach, challengerach i futuresach, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. W marcu 1999 Bryanowie dotarli do ćwierćfinałów dwóch ważnych turniejów, w Indian Wells i Miami, co zapewniło im awans do grona stu najlepszych deblistów świata. Pokonali tam m. in. Jonasa Bjorkmana, Patricka Raftera i Fabrice'a Santoro. Miesiąc później po raz pierwszy zagrali w finale w Orlando, pokonani przez Jima Couriera i Todda Woodbridge'a.

W czerwcu 2000 Bob Bryan osiągnął swój najlepszy indywidualny rezultat, awansując do ćwierćfinału w Queen's Club w Londynie. Pokonał po drodze m. in. Tima Henmana, a potem Maksa Mirnego, przegrał z Pete'em Samprasem. Liczne sukcesy w challengerach zapewniły mu 113. miejsce na światowej liście singlowej ATP, według notowań z dnia 13 listopada. Nigdy potem nie był klasyfikowany wyżej w tym rankingu. We wrześniu 200 awansowałwspólnie ze swoim bratem po raz pierwszy do wielkoszlemowego ćwierćfinału, podczas US Open, pokonani przez Ricka Leacha i Ellisa Ferreirę. W lutym 2001 w Memphis Bryanowie po raz pierwszy zakończyli zawody jako niepokonani. Zapewniło im to awans do czołowej pięćdziesiątki deblowej klasyfikacji ATP. Latem wygrali również w Queen's Clubie i znaleźli się w półfinale Wimbledonu, pokonując w trzecim meczu Björkmana i Woodbridge'a. W tym sezonie zdobyli jeszcze mistrzostwa w Newport i Los Angeles, doszli ponadto do finału w Waszyngtonie. Zostali siódmym deblem świata na koniec sezonu i pierwszym rodzeństwem, które wspólnie wygrało cztery turnieje w jednym roku (dotychczasowymi rekordzistami byli bracia Gullicksonowie, którzy w latach 1978 i 1982 wygrywali po trzy imprezy).

Rok 2002 Bryanowie rozpoczęli od finału w Adelajdzie i ćwierćfinału Australian Open. Tydzień po tygodniu zwyciężali w Acapulco i Scottsdale, eliminując między innymi najlepszych wówczas na świecie Donalda Johnsona i Jareda Palmera. Latem triumfowali w Newport, a potem w zawodach z seriiMasters Series w Toronto (po finale z najwyżej rozstawionymi Markiem Knowlesem i Danielem Nestorem. Zagrali w półfinale Wimbledonu i US Open, wieńcząc sezon triumfem w Bazylei. Zostali sklasyfikowani w gronie dziesięciu najlepszych deblistów globu. Bob Bryan wystąpił też w finale gry mieszanej US Open (pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze) w parze z Katariną Srebotnik. Pokonali ich Mike Bryan i jego partnerka Lisa Raymond.

W kwietniu 2003 roku bliźniacy wywalczyli kolejny tytuł, w Barcelonie. W czerwcu po raz pierwszy został wielkoszlemowym mistrzem w grze podwójnej, a puchar przywiózł z paryskiego French Open. W finale Amerykanie w dwóch setach pokonali Paula Haarhuisa i Jewgienija Kafelnikowa. Dzięki temu sukcesowi Bryan awansował na trzecie miejsce w deblowym rankingu ATP. Finał US Open przegrał w deblu z Bjorkmanem i Woodbridge'em, natomiast u boku Katariny Srebotnik zdobył swoje pierwsze mistrzostwo mikstowe. Wynik z Nowego Jorku sprawił, że Bryanowie zostali nowymi liderami klasyfikacji ATP w grze podwójnej, według notowań z 8 września 2003 roku. Zastąpili na tym miejscu Maksa Mirnego, ale po sześciu tygodniach ponownie musieli oddać prowanienie Białorusinowi.

W styczniu 2004 jako najwyżej rozstawieni Bryanowie awansowali do finału Australian Open, pokonani przez Michaela Llodrę i Fabrice'a Santoro. Od 2 lutego do 6 czerwca byli najlepszymi deblistami świata według rankingów, stracili tę pozycję po French Open na rzecz Jonasa Björkmana. W listopadzie wygrali Masters Cup, rozgrywane w Houston. W finale ich przeciwnikami byli Wayne Black i Kevin Ullyett. Amerykamnin dodatkowo obronił mikstowy tytuł na US Open, tym razem jego partnerką była Wiera Zwonariowa.

W roku 2005 Bryanowie wygrali po raz trzeci z rzędu przynajmniej pięć trofeów w jednym sezonie. Zdobyli swoje drugie mistrzostwo w wielkoszlemowym US Open, ale zagrali w finałach wszystkich czterech takich turniejów (jako drugi debel w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, wcześniej w 1999 dokonali tego Mahesh Bhupathi i Leander Paes). Powrócili na pierwsze miejsce w światowych notowaniach. W Waszyngtonie odnieśli swój trzysetny wspólnie wygrany mecz. Ponadto zagrali w półfinałach Masters Cup, do których zakwalifikowali się po raz trzeci z rzędu. Jednocześnie Bob Bryan zrezygnował z profesjonalnych występów w grze pojedynczej na rzecz kariery deblowej. W 2006 bracia zdobyli Karierowego Wielkiego Szlema, triumfując po raz pierwszy na kortach Wimbledonu po finale z Fabricem Santoro i Nenadem Zimonjiciem. W swoim trzecim z rzędu finale Australian Open zdobyli pierwszy tytuł w Melbourne. Jako trzecia para w historii ery open wystąpili w siedmiu finałach wielkoszlemowych z rzędu (poprzednio tego dokonali Todd Woodbridge i Mark Woodforde). Bryan zwyciężył w grze mieszanej w US Open. Partnerowała mu Martina Navratilova i był to ostatni mecz w jej wieloletniej karierze. Ponadto został mikstowym wicemistrzem Wimbledonu u boku Venus Williams.

W 2007 Amerykanie obronili tytuł z Australian Open i przegrali finał Wimbledonu. Zakończyli sezon na pierwszym miejscu po raz czwarty w ciągu pięciu lat (nikt wcześniej nie osiągnął takiego rezultatu). Wywalczyli prawo gry w Masters Cup, jednak zrezygnowali z występu z powodu kontuzji łokcia Mike'a. W listopadzie weszli w skład amerykańskiej drużyny, która zdobyła Puchar Davisa. W roku 2008 bliźniacy zostali wyprzedzeni w klasyfikacji rankingowej przez Daniela Nestora i Nenada Zimonjicia. Przegrali z nimi finałowy mecz Masters Cup, którego zwycięzcy mieli zostać liderami rankingu na koniec sezonu. Ponadto wywalczyli brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Pekinie; przegrali z późniejszymi mistrzami olimpijskimi, Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Zdobyli szósty tytuł wielkoszlemowy, triumfując w US Open. Bracia spotkali się również w mikstowym finale Wimbledonu, gdzie Bob w parze z Samanthą Stosur okazali się lepsi od Mike'a i Katariny Srebotnik. Bryan wygrał też Roland Garros razem z Wiktorią Azarenką.

W sezonie 2009 Bryanowie odnieśli mistrzostwo Australian Open, finał Wimbledonu i półfinał French Open. Zostali najlepszym deblem w historii amerykańskich rozgrywek o Puchar Davisa, zapisując na swoim koncie najwięcej zwycięstw w historii. Powrócili na pierwsze miejsce rankingu deblowego na koniec sezonu dzięki triumfowi w World Tour Finals. Po raz piąty w karierze okazali się najlepszymi graczami w grze podwójnej na koniec roku, czym wyrównali rekord Woodbridge'a i Woodforde'a, a rok później zistali samodzielnymi liderami w tej statystyce. W 2010 zwyciężyli we wszystkich finałach, w jakich wystąpili, w tym w Australian Open (czwarty triumf w Melbourne). W lutym zostali pierwszą drużyną w erze open, która wygrała sześćset profesjonalnych meczów. We wrześniu po raz trzeci zostali mistrzami US Open. Amerykanin dodatkowo wywalczył tytuł w Nowym Jorku w grze mieszanej razem z Liezel Huber i jako pierwszy mężczyzna od czasów Kevina Currena (1982) wygrał dwie konkurencje na Flushing Meadows.

W styczniu 2011 wywalczyli dziesiąte mistrzostwo wielkoszlemowe w Australian Open i jedenaste w Wimbledonie. Pod koniec roku wyprzedzili Johna McEnroe'a na pozycji lidera klasyfikacji ilości tygodni spędzonych na pierwszym miejscu światowych list deblowych - ich rodak był numerem jeden przez 269 tygodni.

W sezonie 2012 Bryanowie zostali finalistami turnieju Australian Open, w finale którego przegrali z Leanderem Paesem oraz Radkiem Štěpánkiem.

Życie prywatne

Robert Bryan jest synem Wayne'a i Kathy Bryanów, nauczycieli tenisa. Jego brat bliźniak, Mike Bryan, jest od niego starszy o dwie minuty. Ojciec Wayne jest prawnikiem, muzykiem, narodowym trenerem tenisowym, komentatorem i trzykrotnie został wybrany Trenerem Roku przez WTT. Angażuje się w wiele działań organizacji ATP, między innymi Dni Dziecka organizowane podczas różnych turniejów. Matka Kathy, z domu Blake, to była tenisistka, która czterokrotnie występowała w wielkoszlemowym Wimbledonie i doszła do ćwierćfinału gry mieszanej w 1965 roku.

Bob Bryan lubi grać w koszykówkę. Razem z bratem założył zespół muzyczny, w którym gra na keyboardzie, a Mike na bębnach i gitarze. Organizują koncerty podczas imprez tenisowych i spotkań charytatywnych na całym świecie. Podczas US Open 2009 wydali własny album, zatytułowany Let it rip. Dnia 13 grudnia 2010 roku poślubił w Miami prawniczkę Michelle Alvarez. 31 stycznia 2012 roku na Florydzie urodziła się ich córka, Micaela Brooke Bryan. Dziewczynka otrzymała imię na cześć swojej prababci Micaeli oraz na cześć mamy Michelle i wuja Michaela.

Statystyki turniejowe

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej (7)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partnerka	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2003	US Open	Twarda	Katarina Srebotnik	Lisa Raymond Mike Bryan	7:6, 7:6
2.	2004	US Open	Twarda	Wiera Zwonariowa	Alicia Molik Todd Woodbridge	6:3, 6:4
3.	2006	US Open	Twarda	Martina Navrátilová	Květa Peschke Martin Damm	6:2, 6:3
4.	2008	French Open	Ceglana	Wiktoryja Azaranka	Katarina Srebotnik Nenad Zimonjić	6:2, 7:6
5.	2008	Wimbledon	Trawiasta	Samantha Stosur	Katarina Srebotnik Mike Bryan	7:5, 6:4
6.	2009	French Open	Ceglana	Liezel Huber	Vania King Marcelo Melo	5:7, 7:6, 10–7
7.	2010	US Open	Twarda	Liezel Huber	Květa Peschke Aisam-ul-Haq Qureshi	6:4, 6:4

Zwycięstwa w grze podwójnej (76)

Legenda

Wielki Szlem

Tennis Masters Cup

ATP Masters Series

Igrzyska Olimpijskie

ATP Tour 500

ATP Tour 250

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2001	Memphis (1)	Twarda	Mike Bryan	Alex O'Brien Jonathan Stark	6:2, 6:2
2.	2001	Londyn (1)	Trawiasta	Mike Bryan	Eric Taino David Wheaton	6:3, 3:6, 6:1
3.	2001	Newport (1)	Trawiasta	Mike Bryan	André Sá Glenn Weiner	6:3, 7:5
4.	2001	Los Angeles (1)	Twarda	Mike Bryan	Jan-Michael Gambill Andy Roddick	7:5, 7:6
5.	2002	Acapulco (1)	Ceglana	Mike Bryan	Martin Damm David Rikl	6:1, 3:6, 10-2
6.	2002	Scottsdale (1)	Twarda	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:5, 7:6(6)
7.	2002	Newport (2)	Trawiasta	Mike Bryan	Jürgen Melzer Alexander Popp	7:5, 6:3
8.	2002	Toronto (1)	Twarda	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	4:6, 7:6, 6:3
9.	2002	Bazylea (1)	Dywanowa	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:6, 7:5
10.	2003	Barcelona (1)	Ceglana	Mike Bryan	Chris Haggard Robbie Koenig	6:4, 6:3
11.	2003	Roland Garros	Ceglana	Mike Bryan	Paul Haarhuis Jewgienij Kafielnikow	7:6, 6:3
12.	2003	Nottingham	Trawiasta	Mike Bryan	Joshua Eagle Jared Palmer	7:6, 4:6, 7:6
13.	2003	Cincinnati (1)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Arthurs Paul Hanley	7:5, 7:6
14.	2003	Houston (1)	Twarda	Mike Bryan	Michaël Llodra Fabrice Santoro	6:7, 6:3, 3:6, 7:6, 6:4
15.	2004	Adelajda	Twarda	Mike Bryan	Arnaud Clément Michaël Llodra	7:5, 6:3
16.	2004	Memphis (2)	Twarda	Mike Bryan	Jeff Coetzee Chris Haggard	6:3, 6:4
17.	2004	Acapulco (2)	Ceglana	Mike Bryan	Juan Ignacio Chela Nicolás Massú	6:2, 6:3
18.	2004	Londyn (2)	Trawiasta	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	6:4, 6:4
19.	2004	Los Angeles (2)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Arthurs Paul Hanley	6:3, 7:6
20.	2004	Bazylea (2)	Dywanowa	Mike Bryan	Lucas Arnold Ker Mariano Hood	7:6, 6:2
21.	2004	Houston (2)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Black Kevin Ullyett	4:6, 7:5, 6:4, 6:2
22.	2005	Scottsdale (2)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Arthurs Paul Hanley	7:5, 6:4
23.	2005	Londyn (3)	Trawiasta	Mike Bryan	Jonas Björkman Maks Mirnyj	7:6, 7:6
24.	2005	Waszyngton (1)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Black Kevin Ullyett	6:4, 6:2
25.	2005	US Open (1)	Twarda	Mike Bryan	Jonas Björkman Maks Mirnyj	6:1, 6:4
26.	2005	Paryż (1)	Dywanowa	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	6:4, 6:7, 6:4
27.	2006	Australian Open (1)	Twarda	Mike Bryan	Martin Damm Leander Paes	4:6, 6:3, 6:4
28.	2006	Las Vegas (3)	Twarda	Mike Bryan	Jaroslav Levinský Robert Lindstedt	6:3, 6:2
29.	2006	Wimbledon (1)	Trawiasta	Mike Bryan	Fabrice Santoro Nenad Zimonjić	6:4, 4:6, 6:4, 6:2
30.	2006	Los Angeles (3)	Twarda	Mike Bryan	Eric Butorac Jamie Murray	6:2, 6:4
31.	2006	Waszyngton (2)	Twarda	Mike Bryan	Paul Hanley Kevin Ullyett	6:3, 5:7, 10-3
32.	2006	Toronto (2)	Twarda	Mike Bryan	Paul Hanley Kevin Ullyett	6:3, 7:5
33.	2006	Madryt (1)	Twarda	Mike Bryan	[Mark Knowles Daniel Nestor	7:5, 6:4
34.	2007	Australian Open (2)	Twarda	Mike Bryan	Jonas Björkman Maks Mirnyj	7:5, 7:5
35.	2007	Las Vegas (4)	Twarda	Mike Bryan	Jonathan Erlich Andy Ram	7:6, 6:2
36.	2007	Miami (1)	Twarda	Mike Bryan	Martin Damm Leander Paes	6:7, 6:3, 10-7
37.	2007	Houston (1)	Ceglana	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:6, 6:4
38.	2007	Monte Carlo (1)	Ceglana	Mike Bryan	Julien Benneteau Richard Gasquet	6:2, 6:1
39.	2007	Hamburg	Ceglana	Mike Bryan	Paul Hanley Kevin Ullyett	6:3, 6:4
40.	2007	Los Angeles (4)	Twarda	Mike Bryan	Scott Lipsky David Martin	7:6, 6:2
41.	2007	Waszyngton (3)	Twarda	Mike Bryan	Jonathan Erlich Andy Ram	7:6, 3:6, 10-7
42.	2007	Madryt (2)	Twarda	Mike Bryan	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:3, 7:6
43.	2007	Bazylea (3)	Twarda	Mike Bryan	James Blake Mark Knowles	6:1, 6:1
44.	2007	Paryż (2)	Twarda	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 7:6
45.	2008	Miami (2)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Mark Knowles	6:2, 6:2
46.	2008	Barcelona (2)	Ceglana	Mike Bryan	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:3, 6:2
47.	2008	Rzym (1)	Ceglana	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	3:6, 6:4, 10–8
48.	2008	Cincinnati (2)	Twarda	Mike Bryan	Jonathan Erlich Andy Ram	4:6, 7:6, 10-7
49.	2008	US Open (2)	Twarda	Mike Bryan	Lukáš Dlouhý Leander Paes	7:6, 7:6
50.	2009	Sydney	Twarda	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:1, 7:6
51.	2009	Australian Open (3)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Mark Knowles	2:6, 7:5, 6:0
52.	2009	Delray Beach (1)	Twarda	Mike Bryan	Marcelo Melo André Sá	6:4, 6:4
53.	2009	Houston (2)	Ceglana	Mike Bryan	Jesse Levine Ryan Sweeting	6:1, 6:2
54.	2009	Los Angeles (5)	Twarda	Mike Bryan	Benjamin Becker Frank Moser	6:4, 7:6
55.	2009	Pekin (1)	Twarda	Mike Bryan	Mark Knowles Andy Roddick	6:4, 6:2
56.	2009	Londyn (3)	Twarda	Mike Bryan	Maks Mirnyj Andy Ram	7:6, 6:3
57.	2010	Australian Open (4)	Twarda	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 6:7, 6:3
58.	2010	Delray Beach (2)	Twarda	Mike Bryan	Philipp Marx Igor Zelenay	6:3, 7:6(3)
59.	2010	Houston (3)	Ceglana	Mike Bryan	Stephen Huss Wesley Moodie	6:3, 7:5
60.	2010	Rzym (2)	Ceglana	Mike Bryan	John Isner Sam Querrey	6:2, 6:3
61.	2010	Madryt (3)	Ceglana	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 6:4
62.	2010	Los Angeles (6)	Twarda	Mike Bryan	Eric Butorac Jean-Julien Rojer	6:7(6), 6:2, 10-7
63.	2010	Toronto (3)	Twarda	Mike Bryan	Julien Benneteau Michaël Llodra	7:5, 6:3
64.	2010	Cincinnati (3)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Maks Mirnyj	6:3, 6:4
65.	2010	US Open (3)	Twarda	Mike Bryan	Rohan Bopanna Aisam-ul-Haq Qureshi	7:6(5), 7:6(4)
66.	2010	Pekin (2)	Twarda	Mike Bryan	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:1, 7:6(5)
67.	2010	Bazylea (4)	Twarda	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 3:6, 10-3
68.	2011	Australian Open (5)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Leander Paes	6:3, 6:4
69.	2011	Houston (4)	Ceglana	Mike Bryan	John Isner Sam Querrey	6:7(4), 6:2, 10-5
70.	2011	Monte Carlo (2)	Ceglana	Mike Bryan	Juan Ignacio Chela Bruno Soares	6:3, 6:2
71.	2011	Madryt (4)	Ceglana	Mike Bryan	Michaël Llodra Nenad Zimonjić	6:3, 6:3
72.	2011	Londyn (4)	Trawiasta	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Leander Paes	6:7(2), 7:6(4), 10-6
73.	2011	Wimbledon (2)	Trawiasta	Mike Bryan	Robert Lindstedt Horia Tecău	6:3, 6:4, 7:6(2)
74.	2011	Wiedeń	Twarda	Mike Bryan	Maks Mirnyj Daniel Nestor	7:6(10), 6:3
75.	2011	Walencja	Twarda	Mike Bryan	Eric Butorac Jean-Julien Rojer	6:4, 7:6(9)
76.	2012	Sydney (2)	Twarda	Mike Bryan	Matthew Ebden Jarkko Nieminen	6:1, 6:4

Finały w grze podwójnej (41)

• 1999 Orlando
• 2001 Waszyngton
• 2002 Adelajda, Memphis, Waszyngton
• 2003 Memphis, Indian Wells, US Open
• 2004 Sydney, Australian Open, Hamburg, Madryt
• 2005 Australian Open, Memphis, Monte Carlo, Rzym, Roland Garros, Wimbledon
• 2006 Indian Wells, Miami, Roland Garros, Cincinnati
• 2007 Rzym, Londyn, Wimbledon, Cincinnati
• 2008 Sydney, Delray Beach, San José, Las Vegas, Hamburg, Toronto, World Tour Finals
• 2009 Monte Carlo, Rzym, Wimbledon, Cincinnati, Bazylea
• 2011 Sydney, Barcelona, Montreal
• 2012 Australian Open

(Wszystkie z Mikiem Bryanem).

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej (2)

• 2002 US Open (z Katariną Srebotnik)
• 2006 Wimbledon (z Venus Williams)

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 5 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 5 grudnia 2011].
• Davis Cup profil (ang.). daviscup.com. [dostęp 5 grudnia 2011].