Bob Bryan

Bob Bryan
Państwo	Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania	Wesley Chapel
Data i miejsce urodzenia	29 kwietnia 1978 Camarillo
Wzrost	193 cm
Masa ciała	92 kg
Gra	leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny	1998
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	David Macpherson
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu	116 (3 listopada 2000)
Wimbledon	2R (2001)
US Open	2R (1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	88
Najwyżej w rankingu	1 (8 września 2003)
Australian Open	W (2006, 2007, 2009–2011, 2013)
Roland Garros	W (2003)
Wimbledon	W (2006, 2011)
US Open	W (2005, 2008, 2010, 2012)
Multimedia w Wikimedia Commons

Dorobek medalowy

Reprezentacja Stany Zjednoczone Igrzyska olimpijskie Złoto Londyn 2012 tenis ziemny (gra podwójna) Brąz Pekin 2008 tenis ziemny (gra podwójna) Igrzyska panamerykańskie Brąz Winnipeg 1999 gra podwójna

Robert Charles Bryan (ur. 29 kwietnia 1978 w Camarillo, Kalifornia) – amerykański tenisista, mistrz trzynastu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej (Karierowy Wielki Szlem) i siedmiu w grze mieszanej, trzykrotny triumfator ATP World Tour Finals w grze podwójnej, lider rankingu ATP w grze podwójnej, złoty medalista igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) oraz brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Pekinu (2008) w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa 2007 wraz z drużyną Stanów Zjednoczonych. Tenisista leworęczny z jednoręcznym backhandem. Prywatnie brat bliźniak Mike'a Bryana, z którym współtworzy parę deblową.

Kariera tenisowa

Robert Bryan, znany na światowych arenach jako Bob Bryan, rozpoczął treningi tenisowe już w wieku dwóch lat. Od sierpnia 1994 roku występował w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 1996 roku razem z bratem Mikiem zwyciężył w wielkoszlemowym US Open w grze podwójnej chłopców. W klasyfikacjach do lat osiemnastu zajmował najwyżej 31. miejsce w singlu i 12. w deblu, miało to miejsce na zakończenie sezonu 1996.

W sierpniu 1995 roku bracia Bryanowie po raz pierwszy zagrali w seniorskim turnieju wielkoszlemowym w grze podwójnej. W pierwszej rundzie US Open ulegli 0:6, 4:6 Grantowi Connellowi i Patrickowi Galbraithowi. Pierwszy profesjonalny mecz wygrali w Atlancie, w kwietniu 1996 roku, pokonując Marka Keila i Dave'a Randalla 7:6, 7:6. W lipcu 1997 roku Amerykanin zadebiutował w zawodach ATP World Tour w grze pojedynczej. W pojedynku otwarcia w Los Angeles musiał uznać jednak wyższość rodaka Glenna Weinera i odpadł wynikiem 4:6, 3:6. W roku 1998 otrzymał status profesjonalnego tenisisty.

W sierpniu wygrał swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju ATP. Stało się to w Indianapolis, a pokonał 6:1, 0:6, 6:1 rodaka Steve'a Campbella (przegrał potem z Marcelo Riosem). Odnosił sukcesy w mniejszych zawodach, challengerach i futuresach, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. W marcu 1999 roku Bryanowie dotarli do ćwierćfinałów dwóch ważnych turniejów, w Indian Wells i Miami, co zapewniło im awans do grona stu najlepszych deblistów świata. Pokonali tam m.in. Jonasa Bjorkmana, Patricka Raftera i Fabrice'a Santoro. Miesiąc później po raz pierwszy zagrali w finale w Orlando, pokonani przez Jima Couriera i Todda Woodbridge'a.

W czerwcu 2000 Bob Bryan osiągnął swój najlepszy indywidualny rezultat, awansując do ćwierćfinału w Queen's Club w Londynie. Pokonał po drodze m.in. Tima Henmana, a potem Maksa Mirnego, przegrał z Pete'em Samprasem. Liczne sukcesy w challengerach zapewniły mu 113. miejsce na światowej liście singlowej ATP, według notowań z dnia 13 listopada. Nigdy potem nie był klasyfikowany wyżej w tym rankingu. We wrześniu 200 awansowałwspólnie ze swoim bratem po raz pierwszy do wielkoszlemowego ćwierćfinału, podczas US Open, pokonani przez Ricka Leacha i Ellisa Ferreirę. W lutym 2001 w Memphis Bryanowie po raz pierwszy zakończyli zawody jako niepokonani. Zapewniło im to awans do czołowej pięćdziesiątki deblowej klasyfikacji ATP. Latem wygrali również w Queen's Clubie i znaleźli się w półfinale Wimbledonu, pokonując w trzecim meczu Björkmana i Woodbridge'a. W tym sezonie zdobyli jeszcze mistrzostwa w Newport i Los Angeles, doszli ponadto do finału w Waszyngtonie. Zostali siódmym deblem świata na koniec sezonu i pierwszym rodzeństwem, które wspólnie wygrało cztery turnieje w jednym roku (dotychczasowymi rekordzistami byli bracia Gullicksonowie, którzy w latach 1978 i 1982 wygrywali po trzy imprezy).

Rok 2002 Bryanowie rozpoczęli od finału w Adelajdzie i ćwierćfinału Australian Open. Tydzień po tygodniu zwyciężali w Acapulco i Scottsdale, eliminując między innymi najlepszych wówczas na świecie Donalda Johnsona i Jareda Palmera. Latem triumfowali w Newport, a potem w zawodach z seriiMasters Series w Toronto (po finale z najwyżej rozstawionymi Markiem Knowlesem i Danielem Nestorem. Zagrali w półfinale Wimbledonu i US Open, wieńcząc sezon triumfem w Bazylei. Zostali sklasyfikowani w gronie dziesięciu najlepszych deblistów globu. Bob Bryan wystąpił też w finale gry mieszanej US Open (pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze) w parze z Katariną Srebotnik. Pokonali ich Mike Bryan i jego partnerka Lisa Raymond.

W kwietniu 2003 roku bliźniacy wywalczyli kolejny tytuł, w Barcelonie. W czerwcu po raz pierwszy został wielkoszlemowym mistrzem w grze podwójnej, a puchar przywiózł z paryskiego French Open. W finale Amerykanie w dwóch setach pokonali Paula Haarhuisa i Jewgienija Kafelnikowa. Dzięki temu sukcesowi Bryan awansował na trzecie miejsce w deblowym rankingu ATP. Finał US Open przegrał w deblu z Bjorkmanem i Woodbridge'em, natomiast u boku Katariny Srebotnik zdobył swoje pierwsze mistrzostwo mikstowe. Wynik z Nowego Jorku sprawił, że Bryanowie zostali nowymi liderami klasyfikacji ATP w grze podwójnej, według notowań z 8 września 2003 roku. Zastąpili na tym miejscu Maksa Mirnego, ale po sześciu tygodniach ponownie musieli oddać prowanienie Białorusinowi.

W styczniu 2004 jako najwyżej rozstawieni Bryanowie awansowali do finału Australian Open, pokonani przez Michaela Llodrę i Fabrice'a Santoro. Od 2 lutego do 6 czerwca byli najlepszymi deblistami świata według rankingów, stracili tę pozycję po French Open na rzecz Jonasa Björkmana. W listopadzie wygrali Masters Cup, rozgrywane w Houston. W finale ich przeciwnikami byli Wayne Black i Kevin Ullyett. Amerykamnin dodatkowo obronił mikstowy tytuł na US Open, tym razem jego partnerką była Wiera Zwonariowa.

W roku 2005 Bryanowie wygrali po raz trzeci z rzędu przynajmniej pięć trofeów w jednym sezonie. Zdobyli swoje drugie mistrzostwo w wielkoszlemowym US Open, ale zagrali w finałach wszystkich czterech takich turniejów (jako drugi debel w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, wcześniej w 1999 dokonali tego Mahesh Bhupathi i Leander Paes). Powrócili na pierwsze miejsce w światowych notowaniach. W Waszyngtonie odnieśli swój trzysetny wspólnie wygrany mecz. Ponadto zagrali w półfinałach Masters Cup, do których zakwalifikowali się po raz trzeci z rzędu. Jednocześnie Bob Bryan zrezygnował z profesjonalnych występów w grze pojedynczej na rzecz kariery deblowej. W 2006 bracia zdobyli Karierowego Wielkiego Szlema, triumfując po raz pierwszy na kortach Wimbledonu po finale z Fabrice'em Santoro i Nenadem Zimonjiciem. W swoim trzecim z rzędu finale Australian Open zdobyli pierwszy tytuł w Melbourne. Jako trzecia para w historii ery open wystąpili w siedmiu finałach wielkoszlemowych z rzędu (poprzednio tego dokonali Todd Woodbridge i Mark Woodforde). Bryan zwyciężył w grze mieszanej w US Open. Partnerowała mu Martina Navratilova i był to ostatni mecz w jej wieloletniej karierze. Ponadto został mikstowym wicemistrzem Wimbledonu u boku Venus Williams.

W 2007 Amerykanie obronili tytuł z Australian Open i przegrali finał Wimbledonu. Zakończyli sezon na pierwszym miejscu po raz czwarty w ciągu pięciu lat (nikt wcześniej nie osiągnął takiego rezultatu). Wywalczyli prawo gry w Masters Cup, jednak zrezygnowali z występu z powodu kontuzji łokcia Mike'a. W listopadzie weszli w skład amerykańskiej drużyny, która zdobyła Puchar Davisa. W roku 2008 bliźniacy zostali wyprzedzeni w klasyfikacji rankingowej przez Daniela Nestora i Nenada Zimonjicia. Przegrali z nimi finałowy mecz Masters Cup, którego zwycięzcy mieli zostać liderami rankingu na koniec sezonu. Ponadto wywalczyli brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Pekinie; przegrali z późniejszymi mistrzami olimpijskimi, Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Zdobyli szósty tytuł wielkoszlemowy, triumfując w US Open. Bracia spotkali się również w mikstowym finale Wimbledonu, gdzie Bob w parze z Samanthą Stosur okazali się lepsi od Mike'a i Katariny Srebotnik. Bryan wygrał też Roland Garros razem z Wiktorią Azarenką.

W sezonie 2009 Bryanowie odnieśli mistrzostwo Australian Open, finał Wimbledonu i półfinał French Open. Zostali najlepszym deblem w historii amerykańskich rozgrywek o Puchar Davisa, zapisując na swoim koncie najwięcej zwycięstw w historii. Powrócili na pierwsze miejsce rankingu deblowego na koniec sezonu dzięki triumfowi w World Tour Finals. Po raz piąty w karierze okazali się najlepszymi graczami w grze podwójnej na koniec roku, czym wyrównali rekord Woodbridge'a i Woodforde'a, a rok później zostali samodzielnymi liderami w tej statystyce. W 2010 zwyciężyli we wszystkich finałach, w jakich wystąpili, w tym w Australian Open (czwarty triumf w Melbourne). W lutym zostali pierwszą drużyną w erze open, która wygrała sześćset profesjonalnych meczów. We wrześniu po raz trzeci zostali mistrzami US Open. Amerykanin dodatkowo wywalczył tytuł w Nowym Jorku w grze mieszanej razem z Liezel Huber i jako pierwszy mężczyzna od czasów Kevina Currena (1982) wygrał dwie konkurencje na Flushing Meadows.

W styczniu 2011 roku wywalczyli dziesiąte mistrzostwo wielkoszlemowe, w Australian Open i jedenaste w Wimbledonie. Pod koniec roku wyprzedzili Johna McEnroe'a na pozycji lidera klasyfikacji ilości tygodni spędzonych na pierwszym miejscu światowych list deblowych – ich rodak był numerem jeden przez 269 tygodni.

W sezonie 2012 Bryanowie zostali finalistami turnieju Australian Open, w finale którego przegrali z Leanderem Paesem oraz Radkiem Štěpánkiem. Podczas French Open również doszli do finału, w którym przegrali z Maksem Mirnym i Danielem Nestorem. Na Wimbledonie dotarli do półfinału, w którym przegrali z triumfatorami, Jonathanem Marrayem i Frederikiem Nielsenem. W turnieju rangi ATP World Tour 250 w Londynie także osiągnęli finał, w którym przegrali z Mirnym i Nestorem. Razem z bratem zdobyli złoty medal igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej. W meczu finałowym pokonali debel Michaël Llodra-Jo-Wilfried Tsonga wynikiem 6:4, 7:6(2). Oprócz tego zwyciężyli jeszcze w Sydney, Monte Carlo, Nicei i Toronto. We wrześniu Bob Bryan wywalczył dwunasty tytuł wielkoszlemowy, na US Open, po zwycięstwie w finale 6:3, 6:4 nad Leanderem Paesem i Radkiem Štěpánkiem.

Rok 2013 Amerykanin zaczął, wspólnie z bratem, od zwycięstwa w Sydney, w ramach przygotowań do Australian Open. W Melbourne bliźniacy wygrali po raz trzynasty w imprezie wielkoszlemowej, wyprzedzając w ilości tytułów w zawodach tej rangi Australijczyków Johna Newcombe'a i Tony'ego Roche'a, którzy triumfowali w zmaganiach wielkoszlemowych dwanaście razy. W połowie marca Amerykanin, wraz ze swoim bratem, odniósł sukces wygrywając po raz pierwszy w karierze zawody w Indian Wells. W finale para z USA pokonała Treata Hueya i Jerzego Janowicza. W Monte Carlo, kolejnym turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000, bracia osiągnęli finał, ulegając w nim parze Julien Benneteau–Nenad Zimonjić. Kolejne dwa tytuły o randze ATP World Tour Masters 1000 Bryanowie wywalczyli w Madrycie i Rzymie.

Życie prywatne

Robert Bryan jest synem Wayne'a i Kathy Bryanów, nauczycieli tenisa. Jego brat bliźniak, Mike Bryan, jest od niego starszy o dwie minuty. Ojciec Wayne jest prawnikiem, muzykiem, narodowym trenerem tenisowym, komentatorem i trzykrotnie został wybrany Trenerem Roku przez WTT. Angażuje się w wiele działań organizacji ATP, między innymi Dni Dziecka organizowane podczas różnych turniejów. Matka Kathy, z domu Blake, to była tenisistka, która czterokrotnie występowała w wielkoszlemowym Wimbledonie i doszła do ćwierćfinału gry mieszanej w 1965 roku.

Bob Bryan lubi grać w koszykówkę. Razem z bratem założył zespół muzyczny, w którym gra na keyboardzie, a Mike na bębnach i gitarze. Organizują koncerty podczas imprez tenisowych i spotkań charytatywnych na całym świecie. Podczas US Open 2009 wydali własny album, zatytułowany Let it rip. Dnia 13 grudnia 2010 roku poślubił w Miami prawniczkę Michelle Alvarez. 31 stycznia 2012 roku na Florydzie urodziła się ich córka, Micaela Brooke Bryan. Dziewczynka otrzymała imię na cześć swojej prababci Micaeli oraz na cześć mamy Michelle i wuja Michaela.

Statystyki turniejowe

Legenda

Wielki Szlem

Igrzyska olimpijskie

Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals

ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000

ATP International Series Gold / ATP World Tour 500

ATP International Series / ATP World Tour 250

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej (7)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partnerka	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2003	US Open	Twarda	Katarina Srebotnik	Lisa Raymond Mike Bryan	7:6, 7:6
2.	2004	US Open	Twarda	Wiera Zwonariowa	Alicia Molik Todd Woodbridge	6:3, 6:4
3.	2006	US Open	Twarda	Martina Navrátilová	Květa Peschke Martin Damm	6:2, 6:3
4.	2008	French Open	Ceglana	Wiktoryja Azaranka	Katarina Srebotnik Nenad Zimonjić	6:2, 7:6
5.	2008	Wimbledon	Trawiasta	Samantha Stosur	Katarina Srebotnik Mike Bryan	7:5, 6:4
6.	2009	French Open	Ceglana	Liezel Huber	Vania King Marcelo Melo	5:7, 7:6, 10–7
7.	2010	US Open	Twarda	Liezel Huber	Květa Peschke Aisam-ul-Haq Qureshi	6:4, 6:4

Zwycięstwa w grze podwójnej (88)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2001	Memphis (1)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Alex O'Brien Jonathan Stark	6:2, 6:2
2.	2001	Londyn (1)	Trawiasta	Mike Bryan	Eric Taino David Wheaton	6:3, 3:6, 6:1
3.	2001	Newport (1)	Trawiasta	Mike Bryan	André Sá Glenn Weiner	6:3, 7:5
4.	2001	Los Angeles (1)	Twarda	Mike Bryan	Jan-Michael Gambill Andy Roddick	7:5, 7:6
5.	2002	Acapulco (1)	Ceglana	Mike Bryan	Martin Damm David Rikl	6:1, 3:6, 10-2
6.	2002	Scottsdale (1)	Twarda	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:5, 7:6(6)
7.	2002	Newport (2)	Trawiasta	Mike Bryan	Jürgen Melzer Alexander Popp	7:5, 6:3
8.	2002	Toronto (1)	Twarda	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	4:6, 7:6, 6:3
9.	2002	Bazylea (1)	Dywanowa (hala)	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:6, 7:5
10.	2003	Barcelona (1)	Ceglana	Mike Bryan	Chris Haggard Robbie Koenig	6:4, 6:3
11.	2003	Roland Garros	Ceglana	Mike Bryan	Paul Haarhuis Jewgienij Kafielnikow	7:6, 6:3
12.	2003	Nottingham	Trawiasta	Mike Bryan	Joshua Eagle Jared Palmer	7:6, 4:6, 7:6
13.	2003	Cincinnati (1)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Arthurs Paul Hanley	7:5, 7:6
14.	2003	Houston (1)	Twarda	Mike Bryan	Michaël Llodra Fabrice Santoro	6:7, 6:3, 3:6, 7:6, 6:4
15.	2004	Adelajda	Twarda	Mike Bryan	Arnaud Clément Michaël Llodra	7:5, 6:3
16.	2004	Memphis (2)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Jeff Coetzee Chris Haggard	6:3, 6:4
17.	2004	Acapulco (2)	Ceglana	Mike Bryan	Juan Ignacio Chela Nicolás Massú	6:2, 6:3
18.	2004	Londyn (2)	Trawiasta	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	6:4, 6:4
19.	2004	Los Angeles (2)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Arthurs Paul Hanley	6:3, 7:6
20.	2004	Bazylea (2)	Dywanowa (hala)	Mike Bryan	Lucas Arnold Ker Mariano Hood	7:6, 6:2
21.	2004	Houston (2)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Black Kevin Ullyett	4:6, 7:5, 6:4, 6:2
22.	2005	Scottsdale (2)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Arthurs Paul Hanley	7:5, 6:4
23.	2005	Londyn (3)	Trawiasta	Mike Bryan	Jonas Björkman Maks Mirnyj	7:6, 7:6
24.	2005	Waszyngton (1)	Twarda	Mike Bryan	Wayne Black Kevin Ullyett	6:4, 6:2
25.	2005	US Open (1)	Twarda	Mike Bryan	Jonas Björkman Maks Mirny	6:1, 6:4
26.	2005	Paryż (1)	Dywanowa (hala)	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	6:4, 6:7, 6:4
27.	2006	Australian Open (1)	Twarda	Mike Bryan	Martin Damm Leander Paes	4:6, 6:3, 6:4
28.	2006	Las Vegas (3)	Twarda	Mike Bryan	Jaroslav Levinský Robert Lindstedt	6:3, 6:2
29.	2006	Wimbledon (1)	Trawiasta	Mike Bryan	Fabrice Santoro Nenad Zimonjić	6:4, 4:6, 6:4, 6:2
30.	2006	Los Angeles (3)	Twarda	Mike Bryan	Eric Butorac Jamie Murray	6:2, 6:4
31.	2006	Waszyngton (2)	Twarda	Mike Bryan	Paul Hanley Kevin Ullyett	6:3, 5:7, 10-3
32.	2006	Toronto (2)	Twarda	Mike Bryan	Paul Hanley Kevin Ullyett	6:3, 7:5
33.	2006	Madryt (1)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:5, 6:4
34.	2007	Australian Open (2)	Twarda	Mike Bryan	Jonas Björkman Maks Mirny	7:5, 7:5
35.	2007	Las Vegas (4)	Twarda	Mike Bryan	Jonathan Erlich Andy Ram	7:6, 6:2
36.	2007	Miami (1)	Twarda	Mike Bryan	Martin Damm Leander Paes	6:7, 6:3, 10-7
37.	2007	Houston (1)	Ceglana	Mike Bryan	Mark Knowles Daniel Nestor	7:6, 6:4
38.	2007	Monte Carlo (1)	Ceglana	Mike Bryan	Julien Benneteau Richard Gasquet	6:2, 6:1
39.	2007	Hamburg	Ceglana	Mike Bryan	Paul Hanley Kevin Ullyett	6:3, 6:4
40.	2007	Los Angeles (4)	Twarda	Mike Bryan	Scott Lipsky David Martin	7:6, 6:2
41.	2007	Waszyngton (3)	Twarda	Mike Bryan	Jonathan Erlich Andy Ram	7:6, 3:6, 10-7
42.	2007	Madryt (2)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:3, 7:6
43.	2007	Bazylea (3)	Twarda (hala)	Mike Bryan	James Blake Mark Knowles	6:1, 6:1
44.	2007	Paryż (2)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 7:6
45.	2008	Miami (2)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Mark Knowles	6:2, 6:2
46.	2008	Barcelona (2)	Ceglana	Mike Bryan	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:3, 6:2
47.	2008	Rzym (1)	Ceglana	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	3:6, 6:4, 10–8
48.	2008	Cincinnati (2)	Twarda	Mike Bryan	Jonathan Erlich Andy Ram	4:6, 7:6, 10-7
49.	2008	US Open (2)	Twarda	Mike Bryan	Lukáš Dlouhý Leander Paes	7:6, 7:6
50.	2009	Sydney	Twarda	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:1, 7:6
51.	2009	Australian Open (3)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Mark Knowles	2:6, 7:5, 6:0
52.	2009	Delray Beach (1)	Twarda	Mike Bryan	Marcelo Melo André Sá	6:4, 6:4
53.	2009	Houston (2)	Ceglana	Mike Bryan	Jesse Levine Ryan Sweeting	6:1, 6:2
54.	2009	Los Angeles (5)	Twarda	Mike Bryan	Benjamin Becker Frank Moser	6:4, 7:6
55.	2009	Pekin (1)	Twarda	Mike Bryan	Mark Knowles Andy Roddick	6:4, 6:2
56.	2009	Londyn (3)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Maks Mirny Andy Ram	7:6, 6:3
57.	2010	Australian Open (4)	Twarda	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 6:7, 6:3
58.	2010	Delray Beach (2)	Twarda	Mike Bryan	Philipp Marx Igor Zelenay	6:3, 7:6(3)
59.	2010	Houston (3)	Ceglana	Mike Bryan	Stephen Huss Wesley Moodie	6:3, 7:5
60.	2010	Rzym (2)	Ceglana	Mike Bryan	John Isner Sam Querrey	6:2, 6:3
61.	2010	Madryt (3)	Ceglana	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 6:4
62.	2010	Los Angeles (6)	Twarda	Mike Bryan	Eric Butorac Jean-Julien Rojer	6:7(6), 6:2, 10-7
63.	2010	Toronto (3)	Twarda	Mike Bryan	Julien Benneteau Michaël Llodra	7:5, 6:3
64.	2010	Cincinnati (3)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Maks Mirny	6:3, 6:4
65.	2010	US Open (3)	Twarda	Mike Bryan	Rohan Bopanna Aisam-ul-Haq Qureshi	7:6(5), 7:6(4)
66.	2010	Pekin (2)	Twarda	Mike Bryan	Mariusz Fyrstenberg Marcin Matkowski	6:1, 7:6(5)
67.	2010	Bazylea (4)	Twarda (hala)	Mike Bryan	Daniel Nestor Nenad Zimonjić	6:3, 3:6, 10-3
68.	2011	Australian Open (5)	Twarda	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Leander Paes	6:3, 6:4
69.	2011	Houston (4)	Ceglana	Mike Bryan	John Isner Sam Querrey	6:7(4), 6:2, 10-5
70.	2011	Monte Carlo (2)	Ceglana	Mike Bryan	Juan Ignacio Chela Bruno Soares	6:3, 6:2
71.	2011	Madryt (4)	Ceglana	Mike Bryan	Michaël Llodra Nenad Zimonjić	6:3, 6:3
72.	2011	Londyn (4)	Trawiasta	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Leander Paes	6:7(2), 7:6(4), 10-6
73.	2011	Wimbledon (2)	Trawiasta	Mike Bryan	Robert Lindstedt Horia Tecău	6:3, 6:4, 7:6(2)
74.	2011	Wiedeń	Twarda (hala)	Mike Bryan	Maks Mirny Daniel Nestor	7:6(10), 6:3
75.	2011	Walencja	Twarda (hala)	Mike Bryan	Eric Butorac Jean-Julien Rojer	6:4, 7:6(9)
76.	2012	Sydney (2)	Twarda	Mike Bryan	Matthew Ebden Jarkko Nieminen	6:1, 6:4
77.	2012	Monte Carlo (3)	Ceglana	Mike Bryan	Maks Mirny Daniel Nestor	6:2, 6:3
78.	2012	Nicea	Ceglana	Mike Bryan	Oliver Marach Filip Polášek	7:6(5), 6:3
79.	2012	Londyn	Trawiasta	Mike Bryan	Michaël Llodra Jo-Wilfried Tsonga	6:4, 7:6(2)
80.	2012	Toronto (4)	Twarda	Mike Bryan	Marcel Granollers Marc López	6:1, 4:6, 12-10
81.	2012	US Open (4)	Twarda	Mike Bryan	Leander Paes Radek Štěpánek	6:3, 6:4
82.	2012	Pekin (3)	Twarda	Mike Bryan	Carlos Berlocq Denis Istomin	6:3, 6:2
83.	2013	Sydney (3)	Twarda	Mike Bryan	Maks Mirny Horia Tecău	6:4, 6:4
84.	2013	Australian Open (6)	Twarda	Mike Bryan	Robin Haase Igor Sijsling	6:3, 6:4
85.	2013	Memphis (3)	Twarda (hala)	Mike Bryan	James Blake Jack Sock	6:1, 6:2
86.	2013	Indian Wells	Twarda	Mike Bryan	Treat Huey Jerzy Janowicz	6:3, 3:6, 10-6
87.	2013	Madryt (5)	Ceglana	Mike Bryan	Alexander Peya Bruno Soares	6:2, 6:3
88.	2013	Rzym (3)	Ceglana	Mike Bryan	Mahesh Bhupathi Rohan Bopanna	6:2, 6:3

Finały w grze podwójnej (46)

• 1999 Orlando
• 2001 Waszyngton
• 2002 Adelajda, Memphis, Waszyngton
• 2003 Memphis, Indian Wells, US Open
• 2004 Sydney, Australian Open, Hamburg, Madryt
• 2005 Australian Open, Memphis, Monte Carlo, Rzym, Roland Garros, Wimbledon
• 2006 Indian Wells, Miami, Roland Garros, Cincinnati
• 2007 Rzym, Londyn, Wimbledon, Cincinnati
• 2008 Sydney, Delray Beach, San José, Las Vegas, Hamburg, Toronto, World Tour Finals
• 2009 Monte Carlo, Rzym, Wimbledon, Cincinnati, Bazylea
• 2011 Sydney, Barcelona, Montreal
• 2012 Australian Open, French Open, Londyn
• 2013 Houston, Monte Carlo

(Wszystkie z Mikiem Bryanem).

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej (2)

• 2002 US Open (z Katariną Srebotnik)
• 2006 Wimbledon (z Venus Williams)

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 5 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 5 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 5 grudnia 2011].