Bob Bryan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bob Bryan
Bob Bryan
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Sunny Isles Beach
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1978
Camarillo
Wzrost 193 cm
Masa ciała 92 kg
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener David Macpherson
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 116 (3 listopada 2000)
Wimbledon 2R (2001)
US Open 2R (1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 100
Najwyżej w rankingu 1 (8 września 2003)
Australian Open W (2006, 2007, 2009–2011, 2013)
Roland Garros W (2003, 2013)
Wimbledon W (2006, 2011, 2013)
US Open W (2005, 2008, 2010, 2012, 2014)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Robert Charles Bryan (ur. 29 kwietnia 1978 w Camarillo, Kalifornia) – amerykański tenisista, mistrz szesnastu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej (Karierowy Wielki Szlem i Niekalendarzowy Wielki Szlem) i siedmiu w grze mieszanej, trzykrotny triumfator ATP World Tour Finals w grze podwójnej, lider rankingu ATP w grze podwójnej, złoty medalista igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) oraz brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Pekinu (2008) w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa 2007 wraz z drużyną Stanów Zjednoczonych. Tenisista leworęczny z jednoręcznym backhandem. Brat bliźniak Mike'a Bryana, z którym współtworzy parę deblową.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Robert Bryan, znany na światowych arenach jako Bob Bryan, rozpoczął treningi tenisowe już w wieku dwóch lat. Od sierpnia 1994 roku występował w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 1996 roku razem z bratem Mikiem zwyciężył w wielkoszlemowym US Open w grze podwójnej chłopców. W klasyfikacjach do lat osiemnastu zajmował najwyżej 31. miejsce w singlu i 12. w deblu, miało to miejsce na zakończenie sezonu 1996.

W sierpniu 1995 roku bracia Bryanowie po raz pierwszy zagrali w seniorskim turnieju wielkoszlemowym w grze podwójnej. W pierwszej rundzie US Open ulegli 0:6, 4:6 Grantowi Connellowi i Patrickowi Galbraithowi. Pierwszy profesjonalny mecz wygrali w Atlancie, w kwietniu 1996 roku, pokonując Marka Keila i Dave'a Randalla 7:6, 7:6. W lipcu 1997 roku Amerykanin zadebiutował w zawodach ATP World Tour w grze pojedynczej. W pojedynku otwarcia w Los Angeles musiał uznać jednak wyższość rodaka Glenna Weinera i odpadł wynikiem 4:6, 3:6. W roku 1998 otrzymał status profesjonalnego tenisisty.

W sierpniu wygrał swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju ATP. Stało się to w Indianapolis, a pokonał 6:1, 0:6, 6:1 rodaka Steve'a Campbella (przegrał potem z Marcelo Riosem). Odnosił sukcesy w mniejszych zawodach, challengerach i futuresach, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. W marcu 1999 roku Bryanowie dotarli do ćwierćfinałów dwóch ważnych turniejów, w Indian Wells i Miami, co zapewniło im awans do grona stu najlepszych deblistów świata. Pokonali tam m.in. Jonasa Bjorkmana, Patricka Raftera i Fabrice'a Santoro. Miesiąc później po raz pierwszy zagrali w finale w Orlando, pokonani przez Jima Couriera i Todda Woodbridge'a.

W czerwcu 2000 Bob Bryan osiągnął swój najlepszy indywidualny rezultat, awansując do ćwierćfinału w Queen's Club w Londynie. Pokonał po drodze m.in. Tima Henmana, a potem Maksa Mirnego, przegrał z Pete'em Samprasem. Liczne sukcesy w challengerach zapewniły mu 113. miejsce na światowej liście singlowej ATP, według notowań z dnia 13 listopada. Nigdy potem nie był klasyfikowany wyżej w tym rankingu. We wrześniu 200 awansowałwspólnie ze swoim bratem po raz pierwszy do wielkoszlemowego ćwierćfinału, podczas US Open, pokonani przez Ricka Leacha i Ellisa Ferreirę. W lutym 2001 w Memphis Bryanowie po raz pierwszy zakończyli zawody jako niepokonani. Zapewniło im to awans do czołowej pięćdziesiątki deblowej klasyfikacji ATP. Latem wygrali również w Queen's Clubie i znaleźli się w półfinale Wimbledonu, pokonując w trzecim meczu Björkmana i Woodbridge'a. W tym sezonie zdobyli jeszcze mistrzostwa w Newport i Los Angeles, doszli ponadto do finału w Waszyngtonie. Zostali siódmym deblem świata na koniec sezonu i pierwszym rodzeństwem, które wspólnie wygrało cztery turnieje w jednym roku (dotychczasowymi rekordzistami byli bracia Gullicksonowie, którzy w latach 1978 i 1982 wygrywali po trzy imprezy).

Rok 2002 Bryanowie rozpoczęli od finału w Adelajdzie i ćwierćfinału Australian Open. Tydzień po tygodniu zwyciężali w Acapulco i Scottsdale, eliminując między innymi najlepszych wówczas na świecie Donalda Johnsona i Jareda Palmera. Latem triumfowali w Newport, a potem w zawodach z seriiMasters Series w Toronto (po finale z najwyżej rozstawionymi Markiem Knowlesem i Danielem Nestorem. Zagrali w półfinale Wimbledonu i US Open, wieńcząc sezon triumfem w Bazylei. Zostali sklasyfikowani w gronie dziesięciu najlepszych deblistów globu. Bob Bryan wystąpił też w finale gry mieszanej US Open (pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze) w parze z Katariną Srebotnik. Pokonali ich Mike Bryan i jego partnerka Lisa Raymond.

W kwietniu 2003 roku bliźniacy wywalczyli kolejny tytuł, w Barcelonie. W czerwcu po raz pierwszy został wielkoszlemowym mistrzem w grze podwójnej, a puchar przywiózł z paryskiego French Open. W finale Amerykanie w dwóch setach pokonali Paula Haarhuisa i Jewgienija Kafelnikowa. Dzięki temu sukcesowi Bryan awansował na trzecie miejsce w deblowym rankingu ATP. Finał US Open przegrał w deblu z Bjorkmanem i Woodbridge'em, natomiast u boku Katariny Srebotnik zdobył swoje pierwsze mistrzostwo mikstowe. Wynik z Nowego Jorku sprawił, że Bryanowie zostali nowymi liderami klasyfikacji ATP w grze podwójnej, według notowań z 8 września 2003 roku. Zastąpili na tym miejscu Maksa Mirnego, ale po sześciu tygodniach ponownie musieli oddać prowanienie Białorusinowi.

W styczniu 2004 jako najwyżej rozstawieni Bryanowie awansowali do finału Australian Open, pokonani przez Michaela Llodrę i Fabrice'a Santoro. Od 2 lutego do 6 czerwca byli najlepszymi deblistami świata według rankingów, stracili tę pozycję po French Open na rzecz Jonasa Björkmana. W listopadzie wygrali Masters Cup, rozgrywane w Houston. W finale ich przeciwnikami byli Wayne Black i Kevin Ullyett. Amerykamnin dodatkowo obronił mikstowy tytuł na US Open, tym razem jego partnerką była Wiera Zwonariowa.

W roku 2005 Bryanowie wygrali po raz trzeci z rzędu przynajmniej pięć trofeów w jednym sezonie. Zdobyli swoje drugie mistrzostwo w wielkoszlemowym US Open, ale zagrali w finałach wszystkich czterech takich turniejów (jako drugi debel w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, wcześniej w 1999 dokonali tego Mahesh Bhupathi i Leander Paes). Powrócili na pierwsze miejsce w światowych notowaniach. W Waszyngtonie odnieśli swój trzysetny wspólnie wygrany mecz. Ponadto zagrali w półfinałach Masters Cup, do których zakwalifikowali się po raz trzeci z rzędu. Jednocześnie Bob Bryan zrezygnował z profesjonalnych występów w grze pojedynczej na rzecz kariery deblowej. W 2006 bracia zdobyli Karierowego Wielkiego Szlema, triumfując po raz pierwszy na kortach Wimbledonu po finale z Fabrice'em Santoro i Nenadem Zimonjiciem. W swoim trzecim z rzędu finale Australian Open zdobyli pierwszy tytuł w Melbourne. Jako trzecia para w historii ery open wystąpili w siedmiu finałach wielkoszlemowych z rzędu (poprzednio tego dokonali Todd Woodbridge i Mark Woodforde). Bryan zwyciężył w grze mieszanej w US Open. Partnerowała mu Martina Navratilova i był to ostatni mecz w jej wieloletniej karierze. Ponadto został mikstowym wicemistrzem Wimbledonu u boku Venus Williams.

W 2007 Amerykanie obronili tytuł z Australian Open i przegrali finał Wimbledonu. Zakończyli sezon na pierwszym miejscu po raz czwarty w ciągu pięciu lat (nikt wcześniej nie osiągnął takiego rezultatu). Wywalczyli prawo gry w Masters Cup, jednak zrezygnowali z występu z powodu kontuzji łokcia Mike'a. W listopadzie weszli w skład amerykańskiej drużyny, która zdobyła Puchar Davisa. W roku 2008 bliźniacy zostali wyprzedzeni w klasyfikacji rankingowej przez Daniela Nestora i Nenada Zimonjicia. Przegrali z nimi finałowy mecz Masters Cup, którego zwycięzcy mieli zostać liderami rankingu na koniec sezonu. Ponadto wywalczyli brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Pekinie; przegrali z późniejszymi mistrzami olimpijskimi, Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Zdobyli szósty tytuł wielkoszlemowy, triumfując w US Open. Bracia spotkali się również w mikstowym finale Wimbledonu, gdzie Bob w parze z Samanthą Stosur okazali się lepsi od Mike'a i Katariny Srebotnik. Bryan wygrał też Roland Garros razem z Wiktorią Azarenką.

W sezonie 2009 Bryanowie odnieśli mistrzostwo Australian Open, finał Wimbledonu i półfinał French Open. Zostali najlepszym deblem w historii amerykańskich rozgrywek o Puchar Davisa, zapisując na swoim koncie najwięcej zwycięstw w historii. Powrócili na pierwsze miejsce rankingu deblowego na koniec sezonu dzięki triumfowi w World Tour Finals. Po raz piąty w karierze okazali się najlepszymi graczami w grze podwójnej na koniec roku, czym wyrównali rekord Woodbridge'a i Woodforde'a, a rok później zostali samodzielnymi liderami w tej statystyce. W 2010 zwyciężyli we wszystkich finałach, w jakich wystąpili, w tym w Australian Open (czwarty triumf w Melbourne). W lutym zostali pierwszą drużyną w erze open, która wygrała sześćset profesjonalnych meczów. We wrześniu po raz trzeci zostali mistrzami US Open. Amerykanin dodatkowo wywalczył tytuł w Nowym Jorku w grze mieszanej razem z Liezel Huber i jako pierwszy mężczyzna od czasów Kevina Currena (1982) wygrał dwie konkurencje na Flushing Meadows.

W styczniu 2011 roku wywalczyli dziesiąte mistrzostwo wielkoszlemowe, w Australian Open i jedenaste w Wimbledonie. Pod koniec roku wyprzedzili Johna McEnroe'a na pozycji lidera klasyfikacji ilości tygodni spędzonych na pierwszym miejscu światowych list deblowych – ich rodak był numerem jeden przez 269 tygodni.

W sezonie 2012 Bryanowie zostali finalistami turnieju Australian Open, w finale którego przegrali z Leanderem Paesem oraz Radkiem Štěpánkiem. Podczas French Open również doszli do finału, w którym przegrali z Maksem Mirnym i Danielem Nestorem. Na Wimbledonie dotarli do półfinału, w którym przegrali z triumfatorami, Jonathanem Marrayem i Frederikiem Nielsenem. W turnieju rangi ATP World Tour 250 w Londynie także osiągnęli finał, w którym przegrali z Mirnym i Nestorem. Razem z bratem zdobyli złoty medal igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej. W meczu finałowym pokonali debel Michaël Llodra-Jo-Wilfried Tsonga wynikiem 6:4, 7:6(2). Oprócz tego zwyciężyli jeszcze w Sydney, Monte Carlo, Nicei i Toronto. We wrześniu Bob Bryan wywalczył dwunasty tytuł wielkoszlemowy, na US Open, po zwycięstwie w finale 6:3, 6:4 nad Leanderem Paesem i Radkiem Štěpánkiem.

Rok 2013 Amerykanin zaczął, wspólnie z bratem, od zwycięstwa w Sydney, w ramach przygotowań do Australian Open. W Melbourne bliźniacy wygrali po raz trzynasty w imprezie wielkoszlemowej, wyprzedzając w ilości tytułów w zawodach tej rangi Australijczyków Johna Newcombe'a i Tony'ego Roche'a, którzy triumfowali w zmaganiach wielkoszlemowych dwanaście razy. W połowie marca Amerykanin, wraz ze swoim bratem, odniósł sukces wygrywając po raz pierwszy w karierze zawody w Indian Wells. W finale para z USA pokonała Treata Hueya i Jerzego Janowicza. W Monte Carlo, kolejnym turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000, bracia osiągnęli finał, ulegając w nim parze Julien BenneteauNenad Zimonjić. Kolejne dwa tytuły o randze ATP World Tour Masters 1000 Bryanowie wywalczyli w Madrycie i Rzymie. Na początku czerwca, po dziesięciu latach, bliźniacy odnieśli zwycięstwo w Rolandzie Garrosie. Do finału awansowali bez straty seta, a w spotkaniu o tytuł pokonali 6:4, 4:6, 7:6(4) Michaëla Llodrę i Nicolasa Mahuta. Dziewięćdziesiąty tytuł w karierze Bob Bryan wywalczył w Londynie (Queen's). Wspólnie ze swoim bratem wygrał w decydującym pojedynku z Alexanderem Peyą i Bruno Soaresem. Następnie po raz trzeci w karierze triumfowali na kortach Wimbledonu, pokonując w meczu mistrzowskim parę Ivan DodigMarcelo Melo wynikiem 3:6, 6:3, 6:4, 6:4. Podczas US Open Series bracia Bryanowie byli najlepsi w Cincinnati. Na początku listopada bliźniacy odnieśli zwycięstwo w halowym turnieju w Paryżu.

Pierwszy finał braci w sezonie 2014 nastąpił podczas zawodów w Memphis, gdzie przegrali z Erikiem Butoracem i Ravenem Klaasenem 4:6, 4:6. Następnie triumfowali w Delray Beach 6:2, 6:3 z Františkiem Čermákiem i Michaiłem Jełginem. Od początku marca przez kolejne sześć tygodni Amerykanie odnosili same zwycięstwa w turniejach ATP World Tour. W Indian Wells wygrali w finale 6:4, 6:3 z Alexandrem Peyą i Bruno Soaresem. W Miami pokonali 7:6(8), 6:4 Juana Sebastiána Cabala i Roberta Faraha w meczu mistrzowskim. W Houston w spotkaniu finałowym okazali się lepsi od Davida Marrero i Fernando Verdasco, z którymi zwyciężyli 4:6, 6:4, 11–9. W zawodach na korcie ziemnym w Monte Carlo wygrali w finale z Ivanem Dodigiem i Marcelo Melo 6:3, 3:6, 10–8. W Madrycie bracia osiągnęli finał, w którym przegrali z Danielem Nestorem i Nenadem Zimonjiciem 4:6, 2:6. Na Wimbledonie Amerykanie przegrali w finale 7:6(5), 6:7(3), 6:4, 3:6, 7:5 z parą Vasek PospisilJack Sock.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Robert Bryan jest synem Wayne'a i Kathy Bryanów, nauczycieli tenisa. Jego brat bliźniak, Mike Bryan, jest od niego starszy o dwie minuty. Ojciec Wayne jest prawnikiem, muzykiem, narodowym trenerem tenisowym, komentatorem i trzykrotnie został wybrany Trenerem Roku przez WTT. Angażuje się w wiele działań organizacji ATP, między innymi Dni Dziecka organizowane podczas różnych turniejów. Matka Kathy, z domu Blake, to była tenisistka, która czterokrotnie występowała w wielkoszlemowym Wimbledonie i doszła do ćwierćfinału gry mieszanej w 1965 roku.

Bob Bryan lubi grać w koszykówkę. Razem z bratem założył zespół muzyczny, w którym gra na keyboardzie, a Mike na bębnach i gitarze. Organizują koncerty podczas imprez tenisowych i spotkań charytatywnych na całym świecie. Podczas US Open 2009 wydali własny album, zatytułowany Let it rip. Dnia 13 grudnia 2010 roku poślubił w Miami prawniczkę Michelle Alvarez. 31 stycznia 2012 roku na Florydzie urodziła się ich córka, Micaela Brooke Bryan. Dziewczynka otrzymała imię na cześć swojej prababci Micaeli oraz na cześć mamy Michelle i wuja Michaela.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Zwycięstwa wielkoszlemowe w grze mieszanej (7)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2003 Stany Zjednoczone US Open Twarda Słowacja Katarina Srebotnik Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6, 7:6
2. 2004 Stany Zjednoczone US Open Twarda Rosja Wiera Zwonariowa Australia Alicia Molik
Australia Todd Woodbridge
6:3, 6:4
3. 2006 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Martina Navrátilová Czechy Květa Peschke
Czechy Martin Damm
6:2, 6:3
4. 2008 Francja French Open Ceglana Białoruś Wiktoryja Azaranka Słowenia Katarina Srebotnik
Serbia Nenad Zimonjić
6:2, 7:6
5. 2008 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Australia Samantha Stosur Słowenia Katarina Srebotnik
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:5, 6:4
6. 2009 Francja French Open Ceglana Stany Zjednoczone Liezel Huber Stany Zjednoczone Vania King
Brazylia Marcelo Melo
5:7, 7:6, 10–7
7. 2010 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Liezel Huber Czechy Květa Peschke
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 6:4

Zwycięstwa w grze podwójnej (100)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2001 Stany Zjednoczone Memphis (1) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Alex O'Brien
Stany Zjednoczone Jonathan Stark
6:2, 6:2
2. 2001 Wielka Brytania Londyn (1) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Filipiny Eric Taino
Stany Zjednoczone David Wheaton
6:3, 3:6, 6:1
3. 2001 Stany Zjednoczone Newport (1) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Brazylia André Sá
Stany Zjednoczone Glenn Weiner
6:3, 7:5
4. 2001 Stany Zjednoczone Los Angeles (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Jan-Michael Gambill
Stany Zjednoczone Andy Roddick
7:5, 7:6
5. 2002 Meksyk Acapulco (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Martin Damm
Czechy David Rikl
6:1, 3:6, 10-2
6. 2002 Stany Zjednoczone Scottsdale (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:5, 7:6(6)
7. 2002 Stany Zjednoczone Newport (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Jürgen Melzer
Niemcy Alexander Popp
7:5, 6:3
8. 2002 Kanada Toronto (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
4:6, 7:6, 6:3
9. 2002 Szwajcaria Bazylea (1) Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:6, 7:5
10. 2003 Hiszpania Barcelona (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Republika Południowej Afryki Chris Haggard
Republika Południowej Afryki Robbie Koenig
6:4, 6:3
11. 2003 Francja Roland Garros Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Holandia Paul Haarhuis
Rosja Jewgienij Kafielnikow
7:6, 6:3
12. 2003 Wielka Brytania Nottingham Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Joshua Eagle
Stany Zjednoczone Jared Palmer
7:6, 4:6, 7:6
13. 2003 Stany Zjednoczone Cincinnati (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
7:5, 7:6
14. 2003 Stany Zjednoczone Houston (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
6:7, 6:3, 3:6, 7:6, 6:4
15. 2004 Australia Adelajda Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Arnaud Clément
Francja Michaël Llodra
7:5, 6:3
16. 2004 Stany Zjednoczone Memphis (2) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Republika Południowej Afryki Chris Haggard
6:3, 6:4
17. 2004 Meksyk Acapulco (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Juan Ignacio Chela
Chile Nicolás Massú
6:2, 6:3
18. 2004 Wielka Brytania Londyn (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:4, 6:4
19. 2004 Stany Zjednoczone Los Angeles (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
6:3, 7:6
20. 2004 Szwajcaria Bazylea (2) Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Lucas Arnold Ker
Argentyna Mariano Hood
7:6, 6:2
21. 2004 Stany Zjednoczone Houston (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
4:6, 7:5, 6:4, 6:2
22. 2005 Stany Zjednoczone Scottsdale (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Wayne Arthurs
Australia Paul Hanley
7:5, 6:4
23. 2005 Wielka Brytania Londyn (3) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirnyj
7:6, 7:6
24. 2005 Stany Zjednoczone Waszyngton (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Zimbabwe Wayne Black
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:4, 6:2
25. 2005 Stany Zjednoczone US Open (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
6:1, 6:4
26. 2005 Francja Paryż (1) Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:4, 6:7, 6:4
27. 2006 Australia Australian Open (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Martin Damm
Indie Leander Paes
4:6, 6:3, 6:4
28. 2006 Stany Zjednoczone Las Vegas (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Jaroslav Levinský
Szwecja Robert Lindstedt
6:3, 6:2
29. 2006 Wielka Brytania Wimbledon (1) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
6:4, 4:6, 6:4, 6:2
30. 2006 Stany Zjednoczone Los Angeles (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Eric Butorac
Wielka Brytania Jamie Murray
6:2, 6:4
31. 2006 Stany Zjednoczone Waszyngton (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Paul Hanley
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 5:7, 10-3
32. 2006 Kanada Toronto (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Paul Hanley
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 7:5
33. 2006 Hiszpania Madryt (1) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:5, 6:4
34. 2007 Australia Australian Open (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Jonas Björkman
Białoruś Maks Mirny
7:5, 7:5
35. 2007 Stany Zjednoczone Las Vegas (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
7:6, 6:2
36. 2007 Stany Zjednoczone Miami (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Martin Damm
Indie Leander Paes
6:7, 6:3, 10-7
37. 2007 Stany Zjednoczone Houston (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:6, 6:4
38. 2007 Monako Monte Carlo (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Julien Benneteau
Francja Richard Gasquet
6:2, 6:1
39. 2007 Niemcy Hamburg Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Paul Hanley
Zimbabwe Kevin Ullyett
6:3, 6:4
40. 2007 Stany Zjednoczone Los Angeles (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Scott Lipsky
Stany Zjednoczone David Martin
7:6, 6:2
41. 2007 Stany Zjednoczone Waszyngton (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
7:6, 3:6, 10-7
42. 2007 Hiszpania Madryt (2) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:3, 7:6
43. 2007 Szwajcaria Bazylea (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone James Blake
Bahamy Mark Knowles
6:1, 6:1
44. 2007 Francja Paryż (2) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 7:6
45. 2008 Stany Zjednoczone Miami (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
6:2, 6:2
46. 2008 Hiszpania Barcelona (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:3, 6:2
47. 2008 Włochy Rzym (1) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
3:6, 6:4, 10–8
48. 2008 Stany Zjednoczone Cincinnati (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
4:6, 7:6, 10-7
49. 2008 Stany Zjednoczone US Open (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy Lukáš Dlouhý
Indie Leander Paes
7:6, 7:6
50. 2009 Australia Sydney Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:1, 7:6
51. 2009 Australia Australian Open (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Bahamy Mark Knowles
2:6, 7:5, 6:0
52. 2009 Stany Zjednoczone Delray Beach (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Brazylia Marcelo Melo
Brazylia André Sá
6:4, 6:4
53. 2009 Stany Zjednoczone Houston (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Jesse Levine
Stany Zjednoczone Ryan Sweeting
6:1, 6:2
54. 2009 Stany Zjednoczone Los Angeles (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Niemcy Benjamin Becker
Niemcy Frank Moser
6:4, 7:6
55. 2009 Chińska Republika Ludowa Pekin (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Bahamy Mark Knowles
Stany Zjednoczone Andy Roddick
6:4, 6:2
56. 2009 Wielka Brytania Londyn (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Izrael Andy Ram
7:6, 6:3
57. 2010 Australia Australian Open (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 6:7, 6:3
58. 2010 Stany Zjednoczone Delray Beach (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Niemcy Philipp Marx
Słowacja Igor Zelenay
6:3, 7:6(3)
59. 2010 Stany Zjednoczone Houston (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Stephen Huss
Republika Południowej Afryki Wesley Moodie
6:3, 7:5
60. 2010 Włochy Rzym (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone John Isner
Stany Zjednoczone Sam Querrey
6:2, 6:3
61. 2010 Hiszpania Madryt (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 6:4
62. 2010 Stany Zjednoczone Los Angeles (6) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Eric Butorac
Antyle Holenderskie Jean-Julien Rojer
6:7(6), 6:2, 10-7
63. 2010 Kanada Toronto (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Julien Benneteau
Francja Michaël Llodra
7:5, 6:3
64. 2010 Stany Zjednoczone Cincinnati (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Białoruś Maks Mirny
6:3, 6:4
65. 2010 Stany Zjednoczone US Open (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
7:6(5), 7:6(4)
66. 2010 Chińska Republika Ludowa Pekin (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:1, 7:6(5)
67. 2010 Szwajcaria Bazylea (4) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Daniel Nestor
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 3:6, 10-3
68. 2011 Australia Australian Open (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:3, 6:4
69. 2011 Stany Zjednoczone Houston (4) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone John Isner
Stany Zjednoczone Sam Querrey
6:7(4), 6:2, 10-5
70. 2011 Monako Monte Carlo (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Juan Ignacio Chela
Brazylia Bruno Soares
6:3, 6:2
71. 2011 Hiszpania Madryt (4) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Serbia Nenad Zimonjić
6:3, 6:3
72. 2011 Wielka Brytania Londyn (4) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Indie Leander Paes
6:7(2), 7:6(4), 10-6
73. 2011 Wielka Brytania Wimbledon (2) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
6:3, 6:4, 7:6(2)
74. 2011 Austria Wiedeń Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
7:6(10), 6:3
75. 2011 Hiszpania Walencja Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone Eric Butorac
Curaçao (terytorium) Jean-Julien Rojer
6:4, 7:6(9)
76. 2012 Australia Sydney (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Australia Matthew Ebden
Finlandia Jarkko Nieminen
6:1, 6:4
77. 2012 Monako Monte Carlo (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
6:2, 6:3
78. 2012 Francja Nicea Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Oliver Marach
Słowacja Filip Polášek
7:6(5), 6:3
79. 2012 Wielka Brytania Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Francja Jo-Wilfried Tsonga
6:4, 7:6(2)
80. 2012 Kanada Toronto (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:1, 4:6, 12-10
81. 2012 Stany Zjednoczone US Open (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Leander Paes
Czechy Radek Štěpánek
6:3, 6:4
82. 2012 Chińska Republika Ludowa Pekin (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Argentyna Carlos Berlocq
Uzbekistan Denis Istomin
6:3, 6:2
83. 2013 Australia Sydney (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Białoruś Maks Mirny
Rumunia Horia Tecău
6:4, 6:4
84. 2013 Australia Australian Open (6) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Holandia Robin Haase
Holandia Igor Sijsling
6:3, 6:4
85. 2013 Stany Zjednoczone Memphis (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Stany Zjednoczone James Blake
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:1, 6:2
86. 2013 Stany Zjednoczone Indian Wells (1) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Filipiny Treat Huey
Polska Jerzy Janowicz
6:3, 3:6, 10-6
87. 2013 Hiszpania Madryt (5) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:2, 6:3
88. 2013 Włochy Rzym (3) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Indie Mahesh Bhupathi
Indie Rohan Bopanna
6:2, 6:3
89. 2013 Francja Roland Garros (2) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Francja Michaël Llodra
Francja Nicolas Mahut
6:4, 4:6, 7:6(4)
90. 2013 Wielka Brytania Londyn (Queen's) (5) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
4:6, 7:5, 10-3
91. 2013 Wielka Brytania Wimbledon (3) Trawiasta Stany Zjednoczone Mike Bryan Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
3:6, 6:3, 6:4, 6:4
92. 2013 Stany Zjednoczone Cincinnati (4) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:4, 4:6, 10-4
93. 2013 Francja Paryż (3) Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:3, 6:3
94. 2014 Stany Zjednoczone Delray Beach (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Czechy František Čermák
Rosja Michaił Jełgin
6:2, 6:3
95. 2014 Stany Zjednoczone Indian Wells (2) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:4, 6:3
96. 2014 Stany Zjednoczone Miami (3) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
7:6(8), 6:4
97. 2014 Stany Zjednoczone Houston (5) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
4:6, 6:4, 11-9
98. 2014 Monako Monte Carlo (4) Ceglana Stany Zjednoczone Mike Bryan Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:3, 3:6, 10-8
99. 2014 Stany Zjednoczone Cincinnati (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Kanada Vasek Pospisil
Stany Zjednoczone Jack Sock
6:3, 6:2
100. 2014 Stany Zjednoczone US Open (5) Twarda Stany Zjednoczone Mike Bryan Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:3, 6:4

Finały w grze podwójnej (51)[edytuj | edytuj kod]

(Wszystkie z Mikiem Bryanem).

Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej (2)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]