Bob Sapp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kickboxing pictogram.svg Bob Sapp
{{{nazwa}}}
Pseudonim The Beast (Bestia)
Data i miejsce urodzenia 22 września 1973
Colorado Springs, USA
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 196 cm
Masa ciała 143 (2012)[1] kg
Styl walki kick-boxing
Kategoria wagowa K-1 WGP
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 26
Zwycięstwa 11
Przez nokauty 9
Porażki 15
Bob Sapp (2008)

Robert Malcolm "Bob" Sapp (ur. 22 września 1974 w Colorado Springs) – amerykański futbolista, wrestler, zawodnik K-1 i mieszanych sztuk walki (MMA), aktor.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Futbol amerykański[edytuj | edytuj kod]

Karierę sportową rozpoczął na University of Washington, gdzie uprawiał futbol amerykański, następnie trafił do National Football League. W latach 1997–2000 był zatrudniony kolejno w czterech klubach, lecz pojawił się tylko w dwóch meczach ligowych w barwach Minnesota Vikings[2].

Wrestling[edytuj | edytuj kod]

W 2001 rozpoczął karierę wrestlera w organizacji NWA Wildside. Występował również w World Championship Wrestling oraz w japońskich organizacjach HUSTLE i New Japan Pro Wrestling.

MMA i K-1[edytuj | edytuj kod]

W 2002 podpisał kontrakt z PRIDE Fighting Championships na trzy walki w MMA. W debiucie zwyciężył mającego na koncie 26 stoczonych walk Yoshihisę Yamamoto (TKO w 1. rundzie), a w drugim pojedynku w 11. sekund pokonał byłego dwukrotnego mistrza RINGS, Kiyoshiego Tamurę. W sierpniu 2002 roku, podczas gali PRIDE Shockwave zmierzył się z ówczesnym mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej Antônio Rodrigo Nogueirą. Sapp był cięższy od rywala o 77 kg i dominował nad nim w pierwszej rundzie, jednak w drugiej opadł z sił, co wykorzystał Nogueira, poddając go za pomocą dźwigni na staw łokciowy[3].

Po wygaśnięciu kontraktu z PRIDE Sapp związał się z inną japońską organizacją − FEG, dla której walczył zarówno w K-1 jak i MMA. W swoim pierwszym występie w K-1 (czerwiec 2002) został zdyskwalifikowany za zaatakowanie leżącego rywala, ale w dwóch następnych walkach zanotował zwycięstwa przez nokaut − nad Cyrilem Abidi oraz mistrzem K-1 Ernesto Hoostem. Tego drugiego pokonał podczas gali Final Elimination w Saitamie, co dało mu kwalifikację do Finału K-1 WGP 2002 − 8-osobowego turnieju o mistrzostwo K-1. Odbył się on 7 grudnia w Tokio. W ćwierćfinale Sapp został ponownie zestawiony z Hoostem. W pierwszej rundzie obrońca tytułu spowodował nokdaun Amerykanina ciosem sierpowym w korpus. W drugiej Sapp zdołał odwrócić losy pojedynku, pokonując Holendra przez techniczny nokaut. Po tej walce wycofał się jednak z dalszej rywalizacji z powodu kontuzji nadgarstka. Jego miejsce w półfinale zajął Hoost, który wygrał potem cały turniej[4].

W kolejnych dwóch latach walczył w K-1 ze zmiennym powodzeniem, wygrywając m.in. z Sethem Petruzellim oraz byłym yokozuną Akebono, ale też doznając porażek przed czasem z Mirko Filipoviciem, Remym Bonjaskym i Rayem Sefo.

W okresie tym Sapp zyskał w Japonii wielką popularność[4], której skala określana była "fenomenem popkultury"[5]. Był twarzą kampanii reklamowych kilkuset produktów[6], nagrał płytę pop ("Sapp Time"), napisał trzy bestselery oraz prowadził w telewizji program rozrywkowy[6][7]. Tylko do połowy 2003 roku gościł w ponad 200 programach telewizyjnych[5]. Jego pojedynek z Akebono (grudzień 2003) był oglądany przez około 54 miliony japońskich telewidzów, co było największą liczbą w Japonii dla walki sportowej od 1976 roku[8][9].

W 2005 roku wygrał trzy walki w HERO'S (m.in. z Kim Min-soo, srebrnym medalistą olimpijskim w judo), a także tryumfował w turnieju K-1 World GP w Hiroszimie. Nie zdołał jednak zakwalifikować się do Finału K-1 WGP, przegrywając w walce eliminacyjnej z Choi Hong-manem. Wkrótce potem, skonfliktowany z władzami K-1 na tle finansowym, odszedł z organizacji[10]. Powrócił w 2007 roku, aby stoczyć jedną walkę − podczas World GP w Amsterdamie został w ciągu 26 sekund znokautowany przez Petera Aertsa[11].

W następnych dwóch latach walczył głównie w MMA, m.in. dla Strikeforce i DREAM (w 2009 roku przegrał swoje obie walki w turnieju DREAM Super Hulk GP).

Od 2010 roku występuje na galach różnych europejskich i azjatyckich organizacji, przegrywając większość pojedynków, m.in. z Jörgenem Kruthem oraz Alexandru Lungu na zasadach K-1 czy Rollesem Graciem, Jamesem Thompsonem i Mariuszem Pudzianowskim w MMA.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Kick-boxing:

  • 2005: K-1 World GP w Hiroszimie – 1. miejsce

Wrestling:

  • 2004: IWGP Heavyweight Championship

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Seriale[edytuj | edytuj kod]

  • 2002: Taiho shichauzo jako Bob

Przypisy

  1. KSW 19 – ważenie. 11 maja 2012. [dostęp 2012-05-12].
  2. databasefootball.com (ang.). [dostęp 27 sierpnia 2008].
  3. Tim Leidecker: Nogueira will bring his special brand of toughness to Mir fight (ang.). ESPN, 24 grudnia 2008. [dostęp 3 lutego 2011].
  4. 4,0 4,1 Monty DiPietro: Lady Luck smiles on Mr. Perfect at K-1 GP Final (ang.). 7 grudnia 2002. [dostęp 3 lutego 2011].
  5. 5,0 5,1 Jim Frederick: The Beast Goes East. A failed American football player finds fame and fortune in Japan by beating people senseless (ang.). Time, 2 czerwca 2003. [dostęp 3 lutego 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2003-06-21)].
  6. 6,0 6,1 Steve Kelley: What about Bob (Sapp)? (ang.). The Seattle Times. [dostęp 3 lutego 2011].
  7. Len Pasquarelli: Former NFL guard finds sporting success in Japan (ang.). [dostęp 27 sierpnia 2008].
  8. Dave Meltzer: Ten highest-rated Japanese MMA matches (ang.). Yahoo! Sports, 21 grudnia 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  9. Sergio Non: 'Most viewed' standard for mixed martial arts sets a high bar (ang.). USA Today, 20 maja 2010. [dostęp 3 lutego 2011].
  10. Tim Leidecker: European Throwdown (ang.). [dostęp 27 sierpnia 2008].
  11. Monty DiPietro: Schilt, Aerts & Slowinski Shine in Amsterdam (ang.). 23 czerwca 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]