Bobby Moore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bobby Moore
Bobby Moore statue.jpg
Imię i nazwisko Robert Frederick Chelsea "Bobby" Moore
Data i miejsce
urodzenia
12 kwietnia 1941
Barking, Anglia
Data i miejsce
śmierci
24 lutego 1993
Londyn, Anglia
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1958-1974
1974-1977
1976
1978
West Ham United
Fulham
San Antonio Thunder (wyp.)
Seattle Sounders
544 (24)
124 (1)
24 (1)
7 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1962-1973 Anglia 108 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1980
1981-1982
1984-1986
Oxford City
Eastern AA
Southend United

Robert Frederick Chelsea "Bobby" Moore (ur. 12 kwietnia 1941 w Barking, zm. 24 lutego 1993 w Londynie), angielski piłkarz, środkowy obrońca. Mistrz świata z roku 1966.

Moore uchodzi za najlepszego stopera w historii angielskiej piłki. Zawodnikiem West Ham United został w 1956, w pierwszym składzie debiutował dwa lata później. Szybko stał się podstawowym zawodnikiem popularnych Młotów, przez ponad 10 lat był kapitanem drużyny. Z WHU w 1964 zdobył Puchar Anglii, a rok później sięgnął po Puchar Zdobywców Pucharów. Do 1974 w barwach West Ham rozegrał 544 ligowe spotkanie i strzelił 24 bramki.

W tym samym roku odszedł do lokalnego rywala, grającego w niższej lidze Fulham F.C.. W 1975 dotarł z tym klubem do finału Pucharu Anglii, gdzie jednak jego nowy zespół przegrał z West Ham. W Fulham grał do 1977 (124 mecze). Karierę kończył w klubach amerykańskich: San Antonio Thunder i Seattle Sounders (1978).

W reprezentacji Anglii debiutował 20 maja 1962 w meczu z Peru w Limie. Następne spotkania rozegrał już w finałach MŚ 62 - wystąpił we wszystkich meczach Anglików. Rok później po raz pierwszy został kapitanem drużyny narodowej, łącznie honorową funkcję pełnił aż 90-krotnie. Poprowadził Anglię do jedynego tytułu w historii i 30 lipca 1966 odebrał z rąk Elżbiety II Złotą Nike.

W 1968 mógł świętować zdobycie brązowego medalu mistrzostw Europy. W 1970 wystąpił w swoich trzecich finałach MŚ i ponownie był kapitanem zespołu. Anglia jednak nie obroniła tytułu, a sam Moore tuż przed turniejem, podczas zgrupowania kadry w Kolumbii, został oskarżony o kradzież biżuterii. Areszt opuścił jednak już po kilku dniach i mógł dołączyć do drużyny. Prawdopodobnie była to prowokacja mająca utrudnić Anglikom przygotowania do turnieju finałowego w Meksyku.

Mimo niepowodzenia w MŚ 70 Moore nadal miał pewne miejsce w kadrze. Reprezentacyjną karierę zakończył 14 listopada 1973 w meczu z Włochami; w tym samym roku Anglia przegrała rywalizację o awans do MŚ 74 z Polską. Moore znacząco przyczynił się do porażki Anglików w Chorzowie (0:2). Miał udział przy pierwszej bramce (w niektórych opracowaniach uznawany jest za strzelca gola samobójczego), drugą Włodzimierz Lubański strzelił po samotnym rajdzie - wcześniej odebrał piłkę właśnie Moore'owi. Łącznie w reprezentacji rozegrał 108 spotkań i strzelił dwie bramki.

Zmarł na raka jelita grubego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]