Bobroszczur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bobroszczur
Hydromys chrysogaster[1]
É.Geoffroy Saint-Hilaire, 1804
Bobroszczur
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Nadrodzina Muroidea
Rodzina myszowate
Podrodzina myszy właściwe
Rodzaj bobroszczury
Gatunek bobroszczur
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bobroszczur[3] (Hydromys chrysogaster) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych[4].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Bobroszczury zamieszkują brzegi jezior i rzek Australii i Tasmanii oraz części okolicznych wysepek. Można je również spotkać na terenie Nowej Gwinei[4].

Habitat[edytuj | edytuj kod]

Bobroszczury gnieżdżą się na brzegach zbiorników wodnych w wydrążonych przez siebie tunelach lub pustych kłodach. Są zwierzętami lądowymi jednak są zależne od zbiorników wodnych jako źródła pożywienia. Zamieszkują tereny otaczające zarówno naturalne, jak i sztuczne zbiorniki. Mogą również przeżyć w rejonach, gdzie zbiorniki wodne są zanieczyszczone lub w zbiornikach półsłonych[4].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Rozmnażanie bobroszczurów rozciąga się na okres wiosny i lata. Ciąża trwa około 35 dni. Samice są gotowe do ponownego zapłodnienia od razu po porodzie, tak więc kolejne mioty mogą pojawiać się w 35-dniowych odstępach. Samice mogą wydać na świat do pięciu miotów rocznie, jednak zazwyczaj liczba ta waha się od jednego do trzech. Każdy miot składa się z trzech lub czterech młodych. Potomstwo bobroszczura rodzi się nagie i ślepe, jednak szybko się rozwija. Młode zazwyczaj osiągają niezależność po około 35 dniach, a po upływie roku są już zdolne do rozrodu[5].

20091121 Rakali at the St Kilda Breakwater (front view).jpg

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała bobroszczura wynosi 231-370 mm, a masa 340-1275 g. Bobroszczury są dobrze przystosowane do żerowania w środowisku wodnym. Ich palce, zarówno u kończyn górnych, jak i dolnych, połączone są błoną pławną, a gęste futro nie przepuszcza wody. Bobroszczur ma spłaszczoną głowę, wydłużony, tępo zakończony pysk, małe uszy i oczy. Charakterystyczną cechą zwierzęcia jest gruby ogon o długości 242-345 mm. Poszczególne osobniki bobroszczurów różnią się nieco umaszczeniem. Gama barwna obejmuje szary, ciemnobrązowy, czasem niemal czarny. Cechą łączącą umaszczenie wszystkich osobników jest białe zakończenie ogona[5].

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Bobroszczury żywią się wodnymi ptakami i owadami, rybami, małżami, ślimakami, żabami oraz jajami. Mogą również żerować na nadbrzeżnej roślinności.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hydromys chrysogaster w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Hydromys chrysogaster. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  4. 4,0 4,1 4,2 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Hydromys chrysogaster. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 6 grudnia 2009]
  5. 5,0 5,1 Barbara Lundrigan, Kim Pfotenhauer: Hydromys chrysogastergolden-bellied water rat (ang.). Animal Diversity Web., 2003. [dostęp 2014-03-23].