Boczków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boczków
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat ostrowski
Gmina Nowe Skalmierzyce
Wysokość 135 m n.p.m.
Liczba ludności (2005) 400
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 63-460
(poczta: Nowe Skalmierzyce)
SIMC 0204458
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Boczków
Boczków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Boczków
Boczków
Ziemia 51°43′50″N 17°59′28″E/51,730556 17,991111Na mapach: 51°43′50″N 17°59′28″E/51,730556 17,991111
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach

Boczkówwieś w gminie Nowe Skalmierzyce, w powiecie ostrowskim, w województwie wielkopolskim. Liczy około 400 mieszkańców. Leży na szlaku turystycznym Szczypiorno-Nowe Skalmierzyce.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Położona na Wysoczyźnie Kaliskiej, na wysokości ok. 135 m n.p.m., przy wschodniej granicy powiatu, przy drodze gminnej Nowe Skalmierzyce-Kalisz-Dobrzec, ok. 1 km na północ od Nowych Skalmierzyc, ok. 18 km na północny wschód od Ostrowa, przy zachodniej granicy Kalisza.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Znany od 1403 roku. W latach 1869–1880 właścicielami majątku byli Karol Kretschmer i Grambsch. Pod koniec XIX wieku wieś liczyła, według Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego 76 mieszkańców, a majątek 135. 27 grudnia 1918 roku został tu zastrzelony przez żołnierzy niemieckich pełniący służbę patrolową odolanowianin Jan Mertka z Batalionu Pogranicznego (utworzonego w Szczypiornie m.in. w oparciu o żołnierzy I Pułku Piechoty Polskiej, uczestników wydarzeń Republiki Ostrowskiej). W odpowiedzi Polacy zajęli Boczków, który w ten sposób stał się pierwszą wyzwoloną miejscowością Wielkopolski[potrzebne źródło]. Miejscowość przynależała administracyjnie przed rokiem 1887 do powiatu odolanowskiego, w latach 1975-1998 do województwa kaliskiego, a w latach 1887–1975 i od 1999 do powiatu ostrowskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • dwór z połowy XIX wieku, zbudowany na planie litery T, z czterokolumnowym frontowym portykiem z okołodworskim parkiem krajobrazowym o powierzchni 1,7 ha oraz zabudowaniami pofolwarcznymi z końca XIX wieku.