Boczniak (wagon)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boczniak 2. i 3. klasy w skansenie w Chabówce
Włoski boczniak z 1839

Boczniakwagon osobowy dawnej konstrukcji (do ok. 1925), przedziałowy, pozbawiony korytarza wewnętrznego, z osobnymi drzwiami zewnętrznymi do każdego przedziału i stopniami bocznymi na całej długości wagonu. W Polsce boczniaków pochodzenia pruskiego i niemieckiego używano w ruchu planowym do lat siedemdziesiątych XX wieku.

W składach złożonych z boczniaków pasażerowie nie mogli korzystać z ubikacji i wagonu restauracyjnego. Dodatkowo konduktorzy, podczas kontroli biletów, musieli poruszać się po stopniach na zewnątrz wagonów. Zaletą boczniaków była szybka wymiana pasażerów, dzięki łatwemu dostępowi do drzwi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Boczniaki zostały wynalezione w Anglii na samym początku ery kolei. Powstały poprzez umieszczenie kabiny dyliżansu pocztowego (z siedzeniami wewnątrz dla czterech pasażerów) na podwoziu wagonu. Boczniaki były używane niemal w całej Europie. Były budowane do lat 30. XX wieku. W Europie kontynentalnej były zwane wagonami angielskimi lub wagonami zbudowanymi według systemu angielskiego.

Po 1900 rosnące ceny drewna spowodowały rozpoczęcie wytwarzania boczniaków ze stali. Od 1910 oświetlenie naftowe było zastępowane gazowym.

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.