Body Mass Index
Z Wikipedii
Body Mass Index (ang. wskaźnik masy ciała, w skrócie BMI; inaczej wskaźnik Queteleta II) – współczynnik powstały przez podzielenie masy ciała podanej w kilogramach przez kwadrat wysokości podanej w metrach[1].
![BMI=\frac{waga \ [kg]}{wzrost^2 \ [m]^2}](http://upload.wikimedia.org/math/8/b/8/8b80e9f4e63ee25b13db1461b8562c88.png)
Dla osób dorosłych wartość BMI wskazuje na[2]:
- < 15 – wygłodzenie
- 15,0–17,4 – wychudzenie (spowodowane często przez ciężką chorobę lub anoreksję)
- 17,5–18,4 – niedowagę
- 18,5–24,9 – wartość prawidłową
- 25,0–29,9 – nadwagę
- 30,0–34,9 I stopień otyłości
- 35,0–39,9 II stopień otyłości
- >= 40,0 III stopień otyłości (otyłość skrajna)
Oznaczanie wskaźnika masy ciała ma znaczenie w ocenie zagrożenia chorobami związanymi z nadwagą i otyłością, np. cukrzycą, chorobą niedokrwienną serca, miażdżycą. Im mniejsza wartość BMI, tym ryzyko wystąpienia takich chorób jest mniejsze.
BMI jest bardzo prosty w użyciu, jest jednak dosyć niedokładnym wskaźnikiem nadwagi czy też ryzyka chorób z nią związanych. Kulturyści mogą mieć BMI wskazujące na skrajną otyłość, posiadając jednocześnie bardzo mało tkanki tłuszczowej.
O wiele dokładniejszym (lecz trudniejszym do zmierzenia bez specjalistycznej aparatury) wskaźnikiem jest procentowa zawartość tłuszczu w organizmie.
Przypisy
- ↑ Chapter 75. Evaluation and Management of Obesity. W: Anthony S. Fauci, Eugene Braunwald, Dennis L. Kasper, Stephen L Hauser, Dan L. Longo: Harrison's principles of internal medicine. New York: McGraw-Hill Medical, 2008. ISBN 978-0-07-146633-2.
- ↑ Szczeklik, Andrzej (2005) Choroby wewnętrzne, tom I i II. Kraków: Medycyna Praktyczna.
