Boeing Phantom Ray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boeing Phantom Ray
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Typ UCAV
Konstrukcja kompozytowa
Historia
Data oblotu 27 kwietnia 2011
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik turbowentylatorowy General Electric F404-GE-102D
Wymiary
Rozpiętość 15 m
Długość 11 m
Masa
Startowa 16 500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 0,8 Ma
Pułap praktyczny 12 200 m
Promień działania 2200 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Boeing Phantom Ray – bojowy, bezzałogowy aparat latający (UCAV – Unmanned Combat Aerial Vehicle) o obniżonej skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego, opracowany przez amerykańską firmę Boeing.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Aparat powstał jako całkowicie własny projekt Boeinga, który kontynuował badania nad bojowymi, bezpilotowymi aparatami latającymi po anulowaniu programu budowy samolotu Boeing X-45C. Za projekt i budowę maszyny odpowiedzialny jest Boeing Phantom Works. W wewnętrznych komorach przenoszone ma być uzbrojenie aparatu. Phantom Eye ma również posiadać zdolność pobierania paliwa w powietrzu. Pierwsza publiczna demonstracja aparatu odbyła się 10 maja 2010 roku w Saint Louis. Oblot prototypu początkowo przewidywano na grudzień 2010 roku jednak z powodu opóźnień, dziewiczy lot miał miejsce dopiero 27 kwietnia 2011 roku. Lot trwał 17 minut a poprzedzony został kołowaniami aparatu jakie odbywały się w marcu 2011 roku. Służyły one zbadaniu działania pokładowych instalacji i wyposażenia maszyny. Aparat przejdzie próby i badania na terenie Centrum Badania Lotu imienia Neila A. Armstronga (wówczas Hugh L. Dryden Flight Research Facility).

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Phantom Eye zbudowany jest w układzie latającego skrzydła – bez usterzenia poziomego i pionowego. Wlot powietrza do silnika umieszczony jest nad krawędzią natarcia płata. Tunel dolotowy do silnika opływa kadłub od góry, zaginając się w celu osłonięcia łopatek pierwszego stopnia sprężarki silnika. Samolot posiada trójgoleniowe podwozie z przednim podparciem, chowane w kadłubie podczas lotu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski, Farnborough International 2010, "Lotnictwo", nr 9 (2010), s. 28-38, ISSN 1732-5323.
  • Phantom Ray oblatany, "Raport", nr 5 (2011), s. 80, ISSN 1429-270x.