Boeing XP-8

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boeing XP-8
Boeing XP-8
Boeing XP-8
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing
Typ samolot myśliwski
Załoga 1
Historia
Data oblotu 14 lipca 1927
Lata produkcji 1926
Wycofanie ze służby 1929
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd silnik rzędowy Packard 2A-1500
Moc 600 KM
Wymiary
Rozpiętość 9,16 m
Długość 6,95 m
Wysokość 3,27 m
Powierzchnia nośna 22,53 m2
Masa
Własna 964 kg
Użyteczna 1322 kg
Startowa 1552 kg
Zapas paliwa 341 l
Osiągi
Prędkość maks. 279 km/h na 0 m
267 km/h na 1500 m
Prędkość przelotowa 238 km/h
Prędkość minimalna 100 km/h (lądowania)
Prędkość wznoszenia 652 m/min
(1524 m w 3 min 6 s)
Pułap 7369 m
Pułap praktyczny 7010 m
Zasięg 523 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 km 12,7 mm, 1 km 7,62 mm
Użytkownicy
United States Army Air Corp

Boeing XP-8 (Boeing Model 66) – doświadczalny amerykański samolot myśliwski zaprojektowany w zakładach Boeing w latach 20. dla United States Army Air Corps jako prywatna inicjatywa tej firmy. Samolot bazował w dużej mierze na wcześniejszym Boeing PW-9. Zbudowano tylko jeden prototyp, a jego postawie powstał udany myśliwiec pokładowy Boeing F2B-1.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany w zakładach Boeinga jako prywatna inicjatywa tej firmy w odpowiedzi na specyfikacje USAAC z kwietnia 1935 na myśliwiec napędzany nowy, wiszącym (odwróconym) silnikiem rzędowym typu Packard 2A-1500 o mocy 600 KM[1][2][3][4][5]. Samolot został zamówiony 24 listopada 1925[4] i przekazany Armii na zasadzie umowy użyczenia (bailment contract), według którego Armia miała zapewnić silnik i całe wojskowe oprzyrządowanie, ale samolot miał pozostać własnością Boeinga[1]. Maszyna została dostarczona Armii w lipcu 1927 jako Boeing Model 66 (numer fabryczny 806, numer seryjny Armii 28-39), jeszcze bez oznaczenia wojskowego, ale już pomalowana na wojskowy sposób; szaro-oliwkowy kadłub i skrzydła, wprowadzone wówczas horyzontalne pasy biało-czerwone na ogonie i biała gwiazda USAAC[1]. Samolot początkowo, w czasie jego oblatywania, otrzymał tymczasowe oznaczenie P-507[6], a w styczniu 1928 po jego wykupieniu go przez Armię za 15.000 dolarów ostateczne XP-8[1]. W późniejszym czasie samolot został przemalowany według obowiązującego wówczas schematu USAAC - szaro-oliwkowy kadłub oraz zastrzały i chromowożółte skrzydła oraz ogon[1].

Samolot bazował z znaczniej mierze na wcześniejszym Boeing PW-9/FB, ale w konstrukcji wprowadzono także szereg zmian[7]. Najbardziej oczywistą zmianą była nietypowa instalacja chłodnicy która została umiejscowiona w środkowej części dolnego skrzydła, które było umieszczone pod kadłubem, na najniższej podłużnicy[2][7]. Podobnie jak wcześniejsze samoloty, XP-8 był dwupłatem jednokomorowym z duraluminiowymi rozpórkami N i skrzydłami o zwężającym się obrysie[6].

Kadłub i skrzydła miały taką samą konstrukcję jak PW-9 (kadłub kratownicowy ze spawanych, stalowych rur w przedniej części oraz z łączonych śrubami rur duraluminiowych w tylnej[6]) z tą różnica, że tylne druty usztywniające skrzyła zostały zastąpione cienkimi rurkami[7]. Skrzydła miały konstrukcję drewnianą, cały samolot był kryty płótnem[6]. Na przednim wsporniku podwozia zainstalowano pneumatyczny amortyzator, podobnie jak wcześniejszym w Boeingu FB-2, to rozwiązanie stało się później standardem myśliwcach Boinga[7].

Uzbrojenie samolotu stanowiły dwa karabiny maszynowe umieszczone w przedniej części kadłuba i strzelające przez śmigło - jeden kalibru 12,7 mm i jeden 7,62 mm[4].

Boeing XP-8

XP-8 został oblatany 14 lipca 1927[4]. Samolot został bardzo pozytywnie przyjęty przez pilotów Armii, zwracano uwagę na jego bardzo aerodynamiczne kształty i gładkie linie z bardzo wąskim, ostrym nosem[3][5]. Maszyna miała bardzo dobre właściwości pilotażowe i duży kokpit co było szczególnie chwalone przez pilotów[2][3].

Nieudana za to była jego jednostka napędowa[2]. Silnik Packarda, będący jeszcze wówczas w fazie eksperymentalnej, był trudny w utrzymaniu i eksploatacji, a przez to osiągi samolotu były określane jako niewystarczające[5]

XP-8 był ostatnim myśliwcem Armii z silnikiem Packarda, był także ostatnim dwupłatowcem Boeinga zaprojektowanym dla Armii ze skrzydłami o zwężającym się obrysie[2][3][5].

Samolot nie został zamówiony do produkcji seryjnej, ale niektóre ulepszeń użytych przy jego konstrukcji zostało później wykorzystanych przy projektowaniu następnych myśliwców Boeinga[6].

Słabe osiągi samolotu nie pozwoliły co prawda na jego masową produkcję, ale znakomite oceny pilotów wpłynęły na United States Navy która zamówiła jego wersję morską Boeing F2B-1 z innym silnikiem[3][5]. Używany przez zespół akrobacyjny USN, The Three Hawks, był jednym z najpopularniejszych samolotów końca lat 20[4].

Samolot został zezłomowany w bazie Wright Field w czerwcu 1929[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 P. Bowers: Boeing Aircraft Since 1916. s. 93.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 P. Bowers: Forgotten Fighters 2. s. 54.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 R. Dorr: Fighters of the United States Air Force. s. 40.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 E. Angellucci: American Fighter. s. 74.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 L. Jones: U.S. Fighters. s. 34.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 E. Angellucci: American Fighter. s. 73.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 P. Bowers: Boeing Aircraft Since 1916. s. 94.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Bowers: Boeing Aircraft Since 1916. London: Putnam Aeronautical Books, 1989. ISBN 0-85177-804-6.
  • Lloyd S. Jones: U.S. Fighters Army-Air Force 1925 to 1980s. Fallbrook: Aero Publishers, 1975. ISBN 978-0816892006.
  • Peter M. Bowers: Forgotten Fighters/2 and Experimental Aircraft U.S. Army 1918-1941. Arco Publishing, 1971. ISBN 978-0668024037.
  • Enzo Angellucci, Peter Bowers: American Fighter: The Definitive Guide to American Fighter Aircraft from 1917 to the Present. Haynes Publishing Group, 1979. ISBN 0-85429-635-2.
  • Robert F. Dorr, David Donald: Fighters of the United States Air Force: From World War I Pursuits to the F-117. London: Temple Press Aerospace, 1990. ISBN 060055094X.