Bogdan Baer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bogdan Baer
Imię i nazwisko Bogdan Stanisław Baer
Data
i miejsce urodzenia
8 listopada 1926
Warszawa
Data
i miejsce śmierci
28 sierpnia 2002
Warszawa
Zawód aktor
Współmałżonek Iwona Zaborowska-Baer
Lata aktywności 1949–2002
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Wikicytaty Bogdan Baer w Wikicytatach
Grób Bogdana Baera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Bogdan Baer (ur. 8 listopada 1926 w Warszawie, zm. 28 sierpnia 2002 tamże) – polski aktor teatralny, filmowy, radiowy i telewizyjny, reżyser teatralny. Znany m.in. z roli Tomasza Glinickiego w serialu W labiryncie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent XIII Liceum Ogólnokształcącego im. płk. Leopolda Lisa-Kuli w Warszawie. W 1949 r. ukończył Wydział Aktorski PWST w Łodzi. Mąż malarki i scenografa teatralnegoIwony Zaborowskiej-Baer.

Ten charakterystyczny aktor, jedna z największych osobowości polskiej sceny powojennej, debiutował u Leona Schillera w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. Tu spotkał Kazimierza Dejmka, z którym w jego Teatrze Nowym pracował przez długie lata.

Niejednokrotnie tytułowano go „aktorem staropolskim”. Przyczyniły się do tego kreacje w dejmkowskich misteriach, takie jak Jezus w „Historyi o chwalebnym zmartwychwstaniu pańskim” Mikołaja z Wilkowiecka czy rola tytułowa w „Żywocie Józefa” Mikołaja Reja.

Przyjaźń i współpraca z Dejmkiem zawiodły go do Teatru Narodowego w Warszawie. W pamiętnych „Dziadach” z 1967 grał diabła. Po usunięciu Dejmka ze Sceny Narodowej znalazł się w Teatrze Ateneum oraz Dramatycznym.

W 1981 powrócił pod skrzydła Dejmka, tym razem w Teatrze Polskim. Zagrał m.in. Nosa w „Weselu” Wyspiańskiego, Przepiórkę w „Vatzlavie” Mrożka, Dyndalskiego w „Zemście” Fredry. Zajął się tu również reżyserią. Stworzył takie spektakle, jak „Lekarz mimo woli” Moliera, czy „Żabusia” Gabrieli Zapolskiej.

W 1998 po raz ostatni wziął udział w staropolskim przedsięwzięciu Dejmka grając Woźnego w „Dialogus de Passione” w Teatrze Narodowym.

Jednak do końca życia pozostał w Teatrze Polskim i stworzył także liczne role w spektaklach Jarosława Kiliana, m.in. Prologus w „Pastorałce” Leona Schillera, Piekielny Piotruś w „Zielonej Gęsi” Gałczyńskiego, czy – ostatnia rola teatralna – epizodzik Pana Niedzieli w „Don Juanie” Moliera. Pochowany na Powązkach Wojskowych (kwatera A 3 Tuje rz. 3 m. 10).

Miał przez 50 lat jedną małżonkę Iwonę Zaborowską-Baer. Oboje dochowali się dwóch córek i siedmiorga wnucząt.

Wybór ról teatralnych[edytuj | edytuj kod]

Role filmowe (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Reżyseria teatralna (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 27.10.1982 – Uciechy staropolskie, oprac. dram. i insc. K. Dejmek, Teatr im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze
  • 06.10.1983 – Molier, Lekarz mimo woli, Teatr Polski w Warszawie – scena kameralna
  • 11.05.1984 – Molier, jw., Teatr im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze
  • 28.10.1984 – Uciechy staropolskie, oprac. jw., Teatr Polski w Szczecinie
  • 14.07.1985 – Molier, jw., Teatr Polski w Szczecinie
  • 03.09.1988 – Pochwała wesołości – własny układ piosenek rokokowych z okresu stanisławowskiego, spektakl zreal. przez Operę Kameralną w sali balowej Pałacu na wodzie w warszawskich Łazienkach
  • 16.02.1991 – W. Perzyński, Szczęście Frania, Teatr Polski w Warszawie – scena kameral.
  • 01.12.1992 – Offenbach – trzy jednoaktówki, Opera Kameralna w Warszawie
  • 18.11.1993 – G. Zapolska, Panna Maliczewska, Teatr Polski w Warszawie – scena kameral.
  • 25.10.1997 – G. Zapolska, Żabusia, Teatr Polski w Warszawie

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Mrozińska, Szkołą Leona Schillera: PWST 1946-1949, Wrocław, 1972
  • Bogdan Baer: 45 lat pracy artystycznej (1949-1994), Warszawa, 1994
  • Teczka osob. B.B. [w:] Archiwum ZASP – Dział Dokumentacji Teatralnej

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]