Bogdan Zdrojewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bogdan Zdrojewski
Svět knihy 2010 - Bogdan Zdrojewski.JPG
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1957
Kłodzko
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
Poprzednik Kazimierz Michał Ujazdowski
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 5 grudnia 2006
do 5 listopada 2007
Poprzednik Donald Tusk
Następca Zbigniew Chlebowski
Prezydent Wrocławia
Okres urzędowania od 4 czerwca 1990
do 1 września 2001
Poprzednik Stefan Skąpski
Następca Stanisław Huskowski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Order Rycerski Świętego Sylwestra (Watykan) Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Komandor Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Order Zasługi Wolnego Kraju Saksonii
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Nominacja Bogdana Zdrojewskiego na stanowisko ministra kultury i dziedzictwa narodowego, 2007

Bogdan Andrzej Zdrojewski (ur. 18 maja 1957 w Kłodzku) – polski polityk i samorządowiec, w latach 1990–2001 prezydent Wrocławia, senator IV kadencji, poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, były przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2007 minister kultury i dziedzictwa narodowego w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leonarda i Mirosławy Zdrojewskich. W latach 1976–1977 pracował jako młodszy maszynista trakcji elektrycznej w PKP, a następnie do 1979 jako specjalista w Państwowych Zakładach Zbożowo-Młynarskich we Wrocławiu[1]. Absolwent filozofii (1983) i kulturoznawstwa (1985) na Uniwersytecie Wrocławskim. W czasie studiów założył i następnie kierował kołem naukowym historii filozofii (od 1980). W 1980 został członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów, jesienią tego samego roku został szefem struktury NZS na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UWr. Po ogłoszeniu stanu wojennego na początku 1982 objął funkcję szefa tajnego zarządu NZS na Uniwersytecie Wrocławskim, kierował nim do 1984. Od 1984 pracował w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, był członkiem komisji zakładowej NSZZ „Solidarność” na AE. W 1989 został pracownikiem Instytutu Socjologii UWr. Równocześnie był sekretarzem Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” (1989–1990), a także kierownikiem założonego przez siebie Ośrodka Badań Społecznych przy RKW NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk (1989–1990). W 1990 został radnym Rady Miejskiej Wrocławia z listy WKO. Od 4 czerwca 1990 do 1 września 2001 przez blisko trzy kadencje sprawował urząd prezydenta Wrocławia. Pewną popularność zyskał w czasie powodzi z 1997, osobiście kierując w mieście akcją przeciwpowodziową[2].

W 1997 jako kandydat niezależny został senatorem (otrzymał 240 tys. głosów). Zrezygnował 11 stycznia 2000, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł, że funkcji prezydenta miasta nie można łączyć z mandatem senatorskim. Z urzędu prezydenta miasta ustąpił w maju 2001, kiedy zdecydował się kandydować do Sejmu. Wybrany na IV kadencję z ramienia Platformy Obywatelskiej (47 297 głosów).

Po wyborze zrezygnował z immunitetu, w związku z zarzutami o rzekomą niegospodarność (sprawa tzw. wrocławskiego VAT-u), w 2004 został jednak prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów[3].

W 2005 ponownie wybrano go do Sejmu V kadencji z wrocławskiej listy PO (liczbą 73 959 głosów). W 2006 został członkiem gabinetu cieni PO odpowiadającym za obronę narodową. 5 grudnia 2006 objął stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał z ramienia PO w okręgu wrocławskim we Wrocławiu 213 883 głosy (trzeci wynik w kraju).

16 listopada 2007 został ministrem kultury i dziedzictwa narodowego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. W wyborach w 2011 uzyskał poselską reelekcję liczbą 149 962 głosów[4]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty z Barbarą (działaczką samorządową, radną miejską i wojewódzką), ma dwoje dzieci: Karolinę i Stanisława.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. Bożena Szaynok: Bogdan Zdrojewski. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 22 listopada 2013].
  2. Rafała Bubnicki: Prezydent na co dzień i od święta. rp.pl, 28 listopada 1997. [dostęp 12 września 2010].
  3. Zdrojewski uniewinniony, „Gazeta Prawna” nr 51 z 12 marca 2004
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  5. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  6. Order dla Bogdana Zdrojewskiego. rp.pl, 2 października 2012. [dostęp 2 października 2012].
  7. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 5 grudnia 2013]. s. 44–45.
  8. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  9. Hanna Wieczorek, Robert Migdał: Bogdan Zdrojewski – motorniczy, psi fotograf, prezydent, minister. CV Honorowego Obywatela Wrocławia. gazetawroclawska.pl, 29 czerwca 2013. [dostęp 30 czerwca 2013].
  10. Bogdan Zdrojewski. baczkowski.org. [dostęp 2 października 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  • Kto jest kim we Wrocławiu. Informator biograficzny, opracowanie i redakcja Krzysztof Gluziński, wyd. FOX, Wrocław 1999
  • Jolanta i Krzysztof Popińscy, Od SKS do NZS. Niezależne Zrzeszenie Studentów we Wrocławiu 1980–2010, wyd. Instytut Edukacji Społecznej we Wrocławiu i wydawnictwo Atut, Wrocław 2010
  • Kamil Dworaczek, Burzliwa dekada. NZS we Wrocławiu 1980–1989, wyd. IPN, Warszawa 2012 (tam relacja Bogdana Zdrojewskiego)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]