Bogdan Zdrojewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Zdrojewski
Svět knihy 2010 - Bogdan Zdrojewski.JPG
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1957
Kłodzko
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 17 czerwca 2014
Poprzednik Kazimierz Michał Ujazdowski
Następca Małgorzata Omilanowska
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 5 grudnia 2006
do 5 listopada 2007
Poprzednik Donald Tusk
Następca Zbigniew Chlebowski
Prezydent Wrocławia
Okres urzędowania od 4 czerwca 1990
do 1 września 2001
Poprzednik Stefan Skąpski
Następca Stanisław Huskowski
Poseł do PE VIII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 1 lipca 2014
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Rycerski Świętego Sylwestra Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Komandor Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Order Zasługi Wolnego Kraju Saksonii Rycerz Krzyża Wielkiego Orderu Oranje-Nassau (Holandia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Nominacja Bogdana Zdrojewskiego na stanowisko ministra kultury i dziedzictwa narodowego, 2007

Bogdan Andrzej Zdrojewski (ur. 18 maja 1957 w Kłodzku) – polski polityk i samorządowiec. Od 1990 do 2001 prezydent Wrocławia, senator IV kadencji, poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji, od 2006 do 2007 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2014 deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji. Od 2007 do 2014 minister kultury i dziedzictwa narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leonarda i Mirosławy Zdrojewskich.

W latach 1976–1977 pracował jako młodszy maszynista trakcji elektrycznej w PKP, a następnie do 1979 jako specjalista w Państwowych Zakładach Zbożowo-Młynarskich we Wrocławiu[1].

Absolwent filozofii (1983) i kulturoznawstwa (1985) na Uniwersytecie Wrocławskim. W czasie studiów założył i następnie kierował kołem naukowym historii filozofii (od 1980). W 1980 został członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów, jesienią tego samego roku został szefem struktury NZS na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UWr. Po ogłoszeniu stanu wojennego na początku 1982 objął funkcję szefa tajnego zarządu NZS na Uniwersytecie Wrocławskim, kierował nim do 1984.

Od 1984 pracował w Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, był członkiem komisji zakładowej NSZZ „Solidarność” na AE. W 1989 został pracownikiem Instytutu Socjologii UWr. Równocześnie był sekretarzem Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” (1989–1990), a także kierownikiem założonego przez siebie Ośrodka Badań Społecznych przy RKW NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk (1989–1990).

W 1990 został radnym Rady Miejskiej Wrocławia z listy WKO. Od 4 czerwca 1990 do 1 września 2001 przez blisko trzy kadencje sprawował urząd prezydenta Wrocławia. Pewną popularność zyskał w czasie powodzi z 1997, osobiście kierując w mieście akcją przeciwpowodziową[2].

W 1997 jako kandydat niezależny został senatorem (otrzymał 240 tys. głosów). Zrezygnował 11 stycznia 2000, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł, że funkcji prezydenta miasta nie można łączyć z mandatem senatorskim. Z urzędu prezydenta miasta ustąpił w maju 2001, kiedy zdecydował się kandydować do Sejmu. Wybrany na IV kadencję z ramienia Platformy Obywatelskiej (47 297 głosów).

Po wyborze zrezygnował z immunitetu, w związku z zarzutami o rzekomą niegospodarność (sprawa tzw. wrocławskiego VAT-u), w 2004 został jednak prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów[3].

W 2005 ponownie wybrano go do Sejmu V kadencji z wrocławskiej listy PO (liczbą 73 959 głosów). W 2006 został członkiem gabinetu cieni PO odpowiadającym za obronę narodową. 5 grudnia 2006 objął stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał z ramienia PO w okręgu wrocławskim we Wrocławiu 213 883 głosy (trzeci wynik w kraju).

16 listopada 2007 został ministrem kultury i dziedzictwa narodowego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. W wyborach w 2011 uzyskał poselską reelekcję liczbą 149 962 głosów[4]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra kultury i dziedzictwa narodowego.

W wyborach w 2014 uzyskał mandat eurodeputowanego VIII kadencji[5]. 17 czerwca tego samego roku przestał pełnić urząd ministra.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty z Barbarą (działaczką samorządową), ma dwoje dzieci: Karolinę i Stanisława.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Przypisy

  1. Bożena Szaynok: Bogdan Zdrojewski. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 22 listopada 2013].
  2. Rafała Bubnicki: Prezydent na co dzień i od święta. rp.pl, 28 listopada 1997. [dostęp 12 września 2010].
  3. Zdrojewski uniewinniony, „Gazeta Prawna” nr 51 z 12 marca 2004.
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 27 maja 2014].
  6. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  7. Order dla Bogdana Zdrojewskiego. rp.pl, 2 października 2012. [dostęp 2 października 2012].
  8. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 5 grudnia 2013]. s. 44–45.
  9. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  10. Hanna Wieczorek, Robert Migdał: Bogdan Zdrojewski – motorniczy, psi fotograf, prezydent, minister. CV Honorowego Obywatela Wrocławia. gazetawroclawska.pl, 29 czerwca 2013. [dostęp 30 czerwca 2013].
  11. Bogdan Zdrojewski. baczkowski.org. [dostęp 2 października 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  • Kto jest kim we Wrocławiu. Informator biograficzny, opracowanie i redakcja Krzysztof Gluziński, wyd. FOX, Wrocław 1999
  • Jolanta i Krzysztof Popińscy, Od SKS do NZS. Niezależne Zrzeszenie Studentów we Wrocławiu 1980–2010, wyd. Instytut Edukacji Społecznej we Wrocławiu i wydawnictwo Atut, Wrocław 2010
  • Kamil Dworaczek, Burzliwa dekada. NZS we Wrocławiu 1980–1989, wyd. IPN, Warszawa 2012 (tam relacja Bogdana Zdrojewskiego)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]