Bogoriowie

Bogoriowie – ród rycerski herbu Bogoria, osiadły głównie w Małopolsce od XII w., największe znaczenie osiągnął w XIV w. Rodową siedzibą Bogoriów były Skotniki w Ziemi Sandomierskiej. Możny ród, którego członkowie piastowali ważne stanowiska w Małopolsce.

Najwybitniejsi przedstawiciele:

• Mikołaj Bogoria Skotnicki (1150-1238) - komes, fundator klasztoru cystersów w Koprzywnicy w 1185 r.
• Piotr Bogoria Skotnicki (?-1283 lub 1287) - prawnuk Mikołaja, kasztelan wiślicki, kasztelan krakowski, wojewoda krakowski, wojewoda sandomierski do 1280
• Wojciech Bogoria Skotnicki (1274-1316) - syn Piotra, wojewoda sandomierski (1306-1316), właściciel Nowego Żmigrodu
• Jarosław Bogoria Skotnicki (1280-1376) - syn Piotra, arcybiskup gnieźnieński. Majątek po Mikołaju odziedziczył m. in. jego krewny Peszko Bogoria ze Skotnik lub Wiśniowej, mąż Jadwigi Bogorii, po nim Mikołaj z Kożuchowa, proboszcz gnieźnieński (1368-1370)
• Mikołaj Bogoria Skotnicki (1291-1338) - syn Piotra, wojewoda krakowski, doradca Władysława Łokietka
• Jakub Bogoria - syn Wojciecha, podkomorzy sandomierski
• Mikołaj Bogoria (kasztelan) (zm. 1388) - wnuk Mikołaja (ur. 1291), kasztelan wiślicki, zawichoski, marszałek wielki koronny

Bibliografia

• Nowa Encyklopedia PWN,T-1 A-C, Warszawa 1995, s.503