Bogusław Korwin Gosiewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bogusław Korwin Gosiewski
Herb Bogusław Korwin Gosiewski
Data urodzenia listopada 1660
Data śmierci 23 czerwca 1744
biskup smoleński
Okres sprawowania 1725-1744
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 28 października 1693[1]
Nominacja biskupia 20 kwietnia 1722[1]
Sakra biskupia brak danych

Bogusław Korwin Gosiewski herbu Ślepowron (ur. w listopadzie 1660, zm. 23 czerwca 1744[2]) – biskup smoleński od 29 stycznia 1725[3], duchowny pisarz wielki litewski w 1720 roku[4], kantor i kustosz katedralny wileński, proboszcz oniksztyński.

Syn hetmana polnego litewskiego Wincentego Korwina Gosiewskiego i Magdaleny z Konopackich.

W czasie wojny domowej na Litwie w 1700 poparł przeciwników Sapiehów. W 1722 został biskupem pomocniczym białoruskim i biskupem tytularnym akanteńskim. W 1723 kapituła wybrała go rządcą diecezji wileńskiej, a w 1725 został biskupem smoleńskim. W 1729, jako jeden z przywódców opozycji litewskiej przeciwko Augustowi II Mocnemu, ułożył się z ambasadorem francuskim Antoine'em-Felixem de Montim w sprawie popierania do tronu Stanisława Leszczyńskiego. W myśl porozumienia Francja płaciła 60 tys. liwrów za zerwanie każdego następnego sejmu za życia Augusta II. Równocześnie wraz z litewskimi przeciwnikami Wettyna zabiegał o pomoc rosyjską przeciwko absolutystycznym dążeniom Augusta II.

Gosiewski, rozgoryczony brakiem nominacji na biskupstwo wileńskie, był bohaterem skandalu obyczajowego, gdy w 1730 na bankiecie, na którym obecna była cała kapituła, rzucił w nowego biskupa wileńskiego, Michała Zienkowicza, kieliszkiem i butelką. W 1730 Monti za pośrednictwem Gosiewskiego zerwał sejm w Grodnie. W 1732 w ten sam sposób Gosiewski zerwał sejm w Warszawie, opłacony z kasy ambasady francuskiej sumą 60 tys. liwrów. Za ten sam czyn poseł rosyjski Friedrich Casimir von Loewenwolde wypłacił jemu i Antoniemu Kazimierzowi Sapieże 1000 czerwonych złotych. Sam Gosiewski dostał ponadto 4 pary soboli i 100 czerwieńców.

Był elektorem Stanisława Leszczyńskiego w 1733 roku[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 66. (łac.)
  2. Krzysztof R. Prokop, Sakry i sukceja święceń biskupich pasterzy Kościoła wileńskiego z drugiej oraz trzeciej tercji XVIII stulecia, Rocznik Teologii Katolickiej t. V, Białystok 2006, ISSN 1644-8855, s. 217-218.
  3. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 359. (łac.)
  4. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 208.
  5. Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. / zestawili w porządek abecadłowy Jerzy Dunin-Borkowski i Miecz. Dunin-Wąsowicz, Lwów 1910, s. 62.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Karol Piotr Pancerzyński
Template-Bishop.svg Biskup smoleński
17251744
Template-Bishop.svg Następca
Jerzy Mikołaj Hylzen