Bogusław Pacek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bogusław Pacek
gen. dyw. Bogusław Pacek
gen. dyw. Bogusław Pacek
generał dywizji w st. spocz. generał dywizji w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1954
Chlebowo
Przebieg służby
Lata służby 1979 - 2014
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki Wydział ŻW Gdańsk
Oddział ŻW Bydgoszcz
Oddział ŻW Garnizonu Stołecznego
Mazowiecki Oddział ŻW
Komenda Główna ŻW
Ministerstwo Obrony Narodowej
Akademia Obrony Narodowej
Stanowiska komendant wydziału ŻW
komendant oddziału ŻW
komendant główny ŻW
radca w MON
z-ca d-cy EUFOR Tchad/RCA
komendant-rektor AON
Główne wojny i bitwy EUFOR Tchad/RCA
Późniejsza praca cywilny wykładowca AON
doradca Ministra ON
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Gwiazda Czadu Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Brązowy Medal "Za Zasługi dla Policji" Srebrna Odznaka "Za zasługi dla Transportu PRL" Złota Odznaka "Za zasługi dla ZŻWP" Medal "60 Lat Udziału Polski w Misjach Poza Granicami Państwa" Jubileuszowa Złota Odznaka 70. Rocznicy Bitwy pod Lenino Oficer Narodowego Orderu Zasługi (Francja)

Bogusław Pacek (ur. 17 czerwca 1954 w Chlebowie) – profesor nauk społecznych[1], doktor habilitowany nauk wojskowych, generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bogusław Pacek urodził się 17 czerwca 1954 roku w Chlebowie, w rodzinie Jana. Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące ukończył w Rypinie. Następnie studiował filologię na Uniwersytecie Gdańskim. Po zakończeniu studiów przez rok pracował w macierzystej uczelni jako filolog.

W latach 1978-1979 odbył przeszkolenie w Szkole Oficerów Rezerwy w Centralnym Ośrodku Szkolenia WSW im. Feliksa Dzierżyńskiego w Mińsku Mazowieckim. W 1979 roku powołany został do zawodowej służby wojskowej i przydzielony do Oddziału WSW w Gdańsku. Służbę pełnił między innymi na stanowisku dyżurnego Dyżurnej Służby Operacyjnej. W 1985 roku przeniesiony został do Wydziału WSW 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku i wyznaczony na stanowisko oficera. Rok później 7 DDes. została przeformowana w 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża, a on sam wyznaczony na stanowisko starszego oficera wydziału. W 1988 roku objął stanowisko zastępcy szefa Wydziału WSW 7 BOW.

W 1990 roku, po rozformowaniu Wojskowej Służby Wewnętrznej i utworzeniu Żandarmerii Wojskowej, powołany został na stanowisko zastępcy komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku. W tym samym roku uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych. W 1991 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku. W 1996 roku otrzymał nominację na stanowisko komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Bydgoszczy. Rok później został komendantem Oddziału Żandarmerii Wojskowej Garnizonu Stołecznego w Warszawie, który w 2000 roku został przemianowany na Mazowiecki Oddział Żandarmerii Wojskowej im. gen. Franciszka Sznajde. Dowodzony przez niego Oddział Żandarmerii Wojskowej dwukrotnie zdobył miano przodującej jednostki Sił Zbrojnych i został wyróżniony Znakiem Honorowym SZ RP.

1 sierpnia 2003 roku objął obowiązki Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej. Jest pomysłodawcą i twórcą oddziałów specjalnych ŻW w Warszawie, Mińsku Mazowieckim i Gliwicach. Podczas jego dowodzenia w Żandarmerii Wojskowej powstały etatowe piony operacyjno-rozpoznawczy i profilaktyczny, a Komenda Główna ŻW stała się dysponentem finansowym II stopnia. Zdecydowanie też zwiększył się udział ŻW w misjach zagranicznych. Zorganizował pierwsze dwie samodzielne żandarmskie misje: PKW w Kongu oraz w Bośni i Hercegowinie. Doprowadził do stworzenia pierwszego natowskiego wielonarodowego batalionu policji wojskowej, w którym polska ŻW przyjęła rolę lidera. Rozpoczął proces włączania ŻW do Europejskich Sił Żandarmerii. W czasie kierowania Żandarmerią Wojskową uległa zdecydowanej poprawie infrastruktura formacji oraz wyposażenie jednostek.

Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski awansował go na generała brygady (15 sierpnia 2003[2]) i generała dywizji (15 sierpnia 2005[3]).

5 października 2006 roku obowiązki komendanta głównego Żandarmerii Wojskowej przekazał generałowi brygady Janowi Żukowskiemu, po czym przeniesiony został do rezerwy kadrowej ministra obrony narodowej.

Po zmianie na stanowisku ministra obrony narodowej powołany przez Aleksandra Szczygłę na stanowisko pełnomocnika do sprawy budowy kampusu Uniwersytetu Obrony Narodowej. W 2008 roku skierowany został do Dowództwa Operacyjnego (OHQ) w Mont Valérien na stanowisko zastępcy dowódcy operacji EUFOR w Czadzie oraz Republice Środkowoafrykańskiej. W 2009 roku, w Akademii Obrony Narodowej, uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk wojskowych na podstawie rozprawy „Żandarmeria Wojskowa Sił Zbrojnych RP w misjach pokojowych i stabilizacyjnych”. W 2010 roku został wyznaczony na stanowisko asystenta szefa Sztabu Generalnego WP, a następnie na radcy Ministra Obrony Narodowej.

Z dniem 20 sierpnia 2012 został wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej na komendanta-rektora Akademii Obrony Narodowej w Warszawie-Rembertowie. Jest twórcą Wszechnicy Bezpieczeństwa i Wszechnicy Obronności. Wydał 10 książek i ok. 200 artykułów naukowych i popularnonaukowych. Był organizatorem wielu konferencji naukowych, kierownikiem i uczestnikiem wielu programów badawczych. Felietonista „Polski Zbrojnej”.

W czerwcu 2014 po ukończeniu 60. roku życia został przeniesiony w stan spoczynku, przeszedł do cywila i odszedł z funkcji rektora-komendanta AON. Pozostaje w AON jako cywilny wykładowca na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego. Jest doradcą Ministra ON[4].

30 czerwca 2014 odebrał nominację profesorską z rąk Prezydenta RP[1].

Bibliografia wybranych prac[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Prezydent wręczył nominacje profesorskie. prezydent.pl, 30 czerwca 2014. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. M.P. z 2003 r. Nr 42, poz. 610
  3. M.P. z 2005 r. Nr 51, poz. 697
  4. Gen. Bogusław Pacek żegna się z mundurem. polska-zbrojna.pl, 17 czerwca 2014. [dostęp 17 czerwca 2014].
  5. M.P. z 2005 r. Nr 74, poz. 1014 – pkt 3.
  6. M.P. z 2011 r. Nr 103, poz. 1032
  7. M.P. z 2000 r. Nr 31, poz. 641 – pkt 128.
  8. Wyróżnienia i odznaczenia resortowe z okazji Święta WP. archiwalny.mon.gov.pl, 14 sierpnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  9. Księga Honorowa Wojska Polskiego (wpisy 2013). archiwalny.mon.gov.pl, 14 sierpnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  10. UHONOROWANI ODZNAKĄ PAMIĄTKOWĄ BATALIONU REPREZENTACYJNEGO WOJSKA POLSKIEGO. sprwp.waw.pl. [dostęp 19 maja 2014].
  11. Święto Wojsk Inżynieryjnych - Dzień Sapera. archiwalny.mon.gov.pl, 16 kwietnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  12. Zasłużeni dla Wojsk Inżynieryjnych. aon.edu.pl, 16 kwietnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  13. Rektor – komendant wyróżniony przez delegatów ZŻWP. aon.edu.pl, 24 września 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  14. 60 lat w błękitnych hełmach. aon.edu.pl, 24 październia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  15. 60 lat Polaków w błękitnych hełmach. skmponz.pl, 25 październia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  16. REFLEKSJE SPOD LENINO. kombatantpolski.pl, grudzień 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  17. Konferencja naukowa w 70. rocznicę bitwy pod Lenino. sybiracyzg.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  18. Francja: Gen. Pacek otrzymał wysokie francuskie odznaczenie. money.pl, 18 maja 2009. [dostęp 14 marca 2014].
  19. Polski generał wyróżniony przez Sarkozy'ego. wprost.pl, 18 maja 2009. [dostęp 14 marca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]