Bogusław VIII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bogusław VIII
Z łaski Bożej książę Szczecina, Pomorza, Kaszubów, Wendów i Rugii [...]
książę stargardzki
Okres panowania od 1377
do 1402
Poprzednik wyodrębnione z Księstwa Słupskiego
Następca on sam, Barnim V
książę słupski
Okres panowania od 1395
do 1402
Poprzednik Warcisław VII
Następca Barnim V
książę stargardzki
Okres panowania od 1402
do 1418
Poprzednik on sam, Barnim V
Następca Bogusław IX
książę słupski
Okres panowania od 1403
do 11 lutego 1418
Poprzednik Barnim V
Następca Bogusław IX
Dane biograficzne
Dynastia Gryfici
Urodziny w okr. 13631364, najp. 1368
Śmierć 11 lutego 1418
Ojciec Bogusław V
Matka Adelajda Welf
Żona Zofia holsztyńska
Dzieci Bogusław IX, Adelajda,
Ingeborga, NN (syn, synowie?), NN (córka), Anna

Bogusław VIII zwany Magnusem (ur. w okr. 13631364, najp. 1368, zm. 11 lutego 1418[1]) – książę stargardzki i słupski, syn Bogusława V, księcia pomorskiego i Adelajdy Welf.

Życie i panowanie[edytuj | edytuj kod]

Syn Bogusława V i Adelajdy Welf, młodszy brat przyrodni Kaźka słupskiego. Od 1377 książę stargardzki, wraz z bratem Barnimem V. Po śmierci starszego brata Warcisława VII w 1395 - książę słupski. Tamże rządził do 1402, kiedy w wyniku podziału księstwa otrzymał dzielnicę stargardzką. Po śmierci brata w 1403 ponownie objął rządy w Słupsku[2].

Na początku 1386 został wybrany biskupem kamieńskim, ale ustąpił wobec nominata papieskiego, biorąc ziemie biskupstwa i kapituły w zarząd administracyjny dóbr. Było to spowodowane brakiem wszystkich święceń kapłańskich, które zaważyły nad dalszym pełnieniem przez niego funkcji biskupa. Zarządzając dobrami kościelnymi, dopuścił się wielu nadużyć i aż do śmierci znajdował się pod klątwą biskupa (22 czerwca 1418). W latach 90. XV w. porzucił stan duchowny i ożenił się z Zofią holsztyńską[2].

W 1386 wraz z bratem Warcisławem VII zawarł sojusz z Krzyżakami, licząc, że z jego pomocą uda mu się zdobyć ziemie pozostałe po Kaźku słupskim. W 1390 przeszedł już jednak na stronę Korony Królestwa Polskiego. W 1392 dzierżawił Bydgoszcz, a w 1395 został sprzymierzeńcem Władysława Jagiełły[3], gdzie osiem lat później został jego dworzaninem, zobowiązując się wspierać go zbrojnie przeciwko Krzyżakom (układ z 1403). Próbował wówczas bezskutecznie skierować handel bałtycki Polski - przez swój port w Darłowie[4][5].

W 1409 ponownie sprzymierzył się z Krzyżakami, by ich porzucić w 1410. Posiłkował Polaków i Litwinów w czasie bitwy pod Grunwaldem, a 29 sierpnia 1410 pod Malborkiem złożył Jagielle hołd lenny, w którego wyniku otrzymał Lębork, Człuchów, Biały Bór, Debrzno, Świdwin, Bytów i Czarne[5][4].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Z małżeństwa z Zofią holsztyńską[1], córką Henryka Żelaznego, hrabiego Holsztynu i Ingeborgi, córki Albrechta I meklemburskiego zostawił liczne potomstwo:

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Warcisław IV
ur. w okr. 11–27 V 1291
zm. w okr. 31 VII–1 VIII 1326
Elżbieta
ur. w okr. 1300–1304
zm. w okr. II–III 1355
lub przed 2 II 1356
Ernest I
ur. w okr. 1297–1305
zm. 1361
Adelajda Everstein–Polle
ur. przed 1325
zm. w okr. 29 IX 1373–1376
         
     
  Bogusław V
ur. w okr. 1317–1318
 zm. w okr. 3 II–24 IV 1374
Adelajda Welf
ur. ok. 1341
zm. być może 5 II 1407
     
   
Zofia holsztyńska
ur. po 1360, najwcz. ok. 1370
zm. 24 IX 1448
OO   ok. 1398
Bogusław VIII
(ur. w okr. 1363–1364, najp. 1368,
zm. 11 II 1418)
                   
                   
                 
Bogusław IX
ur. najp. 1405
zm. 7 XII 1446

Adelajda
ur. najp. 1410
zm. 1447
Ingeborga
ur. w okr. 1413–1414,
zm. przed 27 III 1452
NN (syn, synowie?) NN, córka
ur. w okr. 1414–1418
zm. ?
   
Anna
ur. najp. 1418
zm. w okr. 1484–1488


Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Bogusław VIII zmarł 11 lutego 1418. Według nowożytnej tradycji jego ciało zostało pochowane w nieoznaczonej ziemi, z uwagi na klątwę i wyklęcie. Według części badaczy został pochowany zapewne w katedrze kamieńskiej (M. Klemptzen, W, Jobst, A. Hiltebrand, L. Klücken, M. Wehrmann)[7], gdzie w rocznicę jego śmierci miano odprawiać mszę za darowany dwór kapitule kamieńskiej[8]. Istnieją również przesłanki o pochowaniu księcia w Darłowie, po tym jak tamtejsi kartuzi mieli wykraść jego ciało i złożyć na swojej ziemi[8][4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 325-328.
  2. 2,0 2,1 E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 325-326.
  3. B. Wachowiak (pod red.), Źródła do kaszubsko-polskich aspektów Pomorza Zachodniego do roku 1945, T. I, [w:] Z. Szultka (wyd.), Pomorze Zachodnie pod rządami książąt plemiennych i władców z dynastii Gryfitów, s. 123.
  4. 4,0 4,1 4,2 K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 73.
  5. 5,0 5,1 J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 114.
  6. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 337-346.
  7. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, przyp. 70, s. 326.
  8. 8,0 8,1 J. W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 115.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Wachowiak B. (pod red.), Źródła do kaszubsko-polskich aspektów Pomorza Zachodniego do roku 1945, T. I [w:] Pomorze Zachodnie pod rządami książąt plemiennych i władców z dynastii Gryfitów: (990-1121-1637-1648/1653), Szultka Z. (wyd.), Polska Akademia Nauk, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla, Wydawnictwo Poznańskie, Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, Poznań – Gdańsk 2006, ISBN 83-7177-459-1.

Opracowania[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa (opracowania)[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa (online)[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
wyodrębnione z Księstwa Słupskiego
książę stargardzki
1377-1402
Następca
on sam, Barnim V
Poprzednik
Warcisław VII
Barnim V
książę słupski
1395-1402
Następca
Barnim V
Poprzednik
on sam, Barnim V
książę stargardzki
1402-1418
Następca
Bogusław IX
Poprzednik
Barnim V
książę słupski
1403-1418
Następca
Bogusław IX