Bohdan Cywiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bohdan Cywiński
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1939
Milanówek
Zawód historyk, publicysta, filozof
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Bohdan Cywiński w Wikicytatach
Kapituła Orderu Odrodzenia Polski. Na zdjęciu od lewej: Sławomir Radoń, Bohdan Cywiński, Marta Olszewska, Irena Zofia Romaszewska, Jerzy Kropiwnicki, Ryszard Bugaj i Krzysztof Kauba.

Bohdan Hieronim Cywiński (ur. 19 lipca 1939 w Milanówku) – polski publicysta, historyk idei, opozycjonista i działacz społeczny, profesor nauk humanistycznych.

Jest ojcem historyka Piotra Cywińskiego. Mieszka w Przerośli.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, studiując jednocześnie filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie poznał się bliżej z Karolem Wojtyłą. Doktorat obronił z filozofii, a w 1995 habilitował z historii. W 2011 otrzymał tytuł naukowy profesora z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego[1].

Wcześnie związał się z warszawskim Klubem Inteligencji Katolickiej, publikował w miesięczniku "Więź". W 1966 został członkiem redakcji "Znaku", a w 1973 jego redaktorem naczelnym. Z funkcji tej zrezygnował w 1977 pod wpływem presji swojego środowiska, gdy zdecydował się uczestniczyć w głodówce w kościele św. Marcina.

Jako działacz opozycji, był współtwórcą m.in. Uniwersytetu Latającego (1977) i Towarzystwa Kursów Naukowych (1978), którego był wykładowcą i rzecznikiem prasowym. W sierpniu 1980 udał się do strajkującego Gdańska. Został tsm członkiem Komisji Ekspertów przy Prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i współredaktorem dokumentów porozumienia sierpniowego. Jeden z inicjatorów tworzenia „Solidarności”, został zastępcą redaktora naczelnego "Tygodnika Solidarność".

W latach 1981–1990 przebywał we Włoszech, Szwajcarii i Francji, gdzie organizował pomoc dla opozycji w kraju i wydawał kwartalnik polonijny pt. Widnokrąg. Odbierał z ramienia podziemnej Solidarności pokojową nagrodę Nobla Lecha Wałęsy. Po powrocie pracował w dzienniku "Rzeczpospolita", wykładał na uniwersytetach w Warszawie, Wilnie, na Białorusi. Jest profesorem na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz na Uniwersytecie Wileńskim.

W latach 2002-2004 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy[2].

Był doradcą prezydenta RP Lecha Wałęsy oraz premiera Jana Olszewskiego. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 był liderem listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców w okręgu warszawskim.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 14 czerwca 2006 za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa i wolnych mediów w Polsce, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w pracy w „Tygodniku Solidarność”, został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[3], który otrzymał 19 czerwca tego samego roku podczas uroczystości związanych z 25 rocznicą powstania "Tygodnika Solidarność" [4].

W latach 2007-2010[5] zasiadał w Kapitule tego orderu.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor ponad tysiąca artykułów oraz kilkunastu książek wśród których najważniejszą są Rodowody niepokornych (1971), która – ukazując postawy ideowe inteligencji wobec zaboru rosyjskiego na przełomie XIX i XX wieku – stała się ważną częścią formacji opozycji antykomunistycznej w Polsce.

  • Rodowody niepokornych, Warszawa 1971.
  • Zatruta humanistyka, Warszawa 1978. – poza cenzurą
  • ...Potęgą jest i basta, Warszawa 1981.
  • Ogniem próbowane,t. I: Warszawa 1982, t. II: Rzym-Lublin 1990.

Przypisy

  1. Prezydent wręczył nominacje 69 profesorom. prezydent.pl, 16 maja 2011. [dostęp 25 lipca 2011].
  2. Historia CMWP (pol.). freepress.org.pl. [dostęp 11 grudnia 2013].
  3. M.P. z 2006 r. Nr 62, poz. 647
  4. Waldemar Żyszkiewicz: Prezydent i ludzie Tysola. Tygodnik Solidarność, nr 26 (927) 30 czerwca 2006. [dostęp 2012-05-11].
  5. Włodzimierz Knap rozmawia z Bohdanem Cywińskim: Odczuwałem naciski. Dziennik Polski Kraków, 13 października 2010. [dostęp 6 czerwca 2011].>

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]