Bohdan Smoleń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Smoleń
Bohdan Smoleń, listopad 2011
Bohdan Smoleń, listopad 2011
Data
i miejsce urodzenia
9 czerwca 1947
Bielsko[1]
Zawód aktor, satyryk, artysta kabaretowy
Lata aktywności od 1970
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" Order Ecce Homo Złota Oznaka Honorowa Towarzystwa Polonia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Bohdan Smoleń w Wikicytatach

Bohdan Smoleń (ur. 9 czerwca 1947 w Bielsku[1]) – polski aktor komediowy, artysta kabaretowy, członek słynnego w okresie PRL kabaretu "Tey" z Poznania, filantrop, założyciel "Fundacji Stworzenia Pana Smolenia". Przez 5 lat prowadził polonijny program Ludzie listy piszą w TVP Polonia. Nagrał także "Smoleniowe bajanie, czyli całkiem dorosłe bajki" – zbiór przerobionych satyrycznie bajek, np. o Pronitce z płytami, Szklana rura itp.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Bielsku-Białej. Absolwent Akademii Rolniczej (Wydział Zootechniki) w Krakowie z 1975[2]. W latach 1968–1977 występował w krakowskim kabarecie Pod Budą (był jego założycielem), z którym na Famie w 1972 otrzymał główną nagrodę.

Za namową Zenona Laskowika przeniósł się do Poznania i występował przez 7 lat w poznańskim kabarecie "Tey". Na festiwalu w Opolu w 1981 otrzymał tytuł Mister Obiektywu. W połowie lat 80. w duecie z Krzysztofem Krawczykiem nagrał kilka humorystycznych piosenek ("Mężczyzna po czterdziestce", "Dziewczyny, które mam na myśli" do melodii przeboju Willie Nelsona i Julio Iglesiasa To all the girls I loved before z 1984). W 1987 wraz z Krzysztofem Jaślarem przygotował komedię antyczną "Wykopaliska", w której zagrał obok Andrzeja Zaorskiego. Współpracował również z kabaretem "Długi".

Prowadził z żoną Teresą sklep zoologiczny w Poznaniu. W 1988 roku jeden z jego trzech synów powiesił się. Niespełna rok później samobójstwo popełniła żona artysty. Po tych wydarzeniach wpadł w depresję i wycofał się na kilka lat z życia publicznego.

Wraz ze Sławomirem Sokołowskim oraz Aldoną Dąbrowską w latach 1995–1997 nagrał trzy humorystyczne płyty, utrzymane w stylu disco polo. Ostatni Kabaret Bohdana Smolenia ukształtował się w latach 1992–1995. W jego skład, oprócz założyciela, wchodzą: Grzegorz Rekliński, Józef Romek i Marcin Samolczyk. Z programem "Nowy Rząd – Stara Bida" odwiedzali różne miejsca w kraju i za granicą, dając występy dla każdego rodzaju publiczności.

Od 1999 występuje jako Listonosz Edzio w sitcomie Świat według Kiepskich.

W 2004 przeprowadził się do Baranówka pod Mosiną.

W roku 2007 założył fundację pod nazwą "Fundacja Stworzenia Pana Smolenia", która zajmuje się hipoterapią dla dzieci.

Zawiesił działalność kabaretową ze względu na zły stan zdrowia. Na początku 2008 przeszedł przewlekłe zapalenie płuc. Lekarze podejrzewali również gruźlicę[3]. W grudniu 2008 aktor przeszedł lewostronny wylew[4]. 26 stycznia 2010 zasłabł w pokoju hotelowym i trafił do jednego z wrocławskich szpitali, gdzie wykonano mu koronarografię[5]. W październiku tego samego roku artysta przeszedł kolejny, nierozległy wylew. Pomimo tylu problemów zdrowotnych wciąż gościnnie występuje w serialu Świat według Kiepskich.

20 maja 2009 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[6].

3 czerwca 2012 odebrał Order Ecce Homo[7].

8 lutego 2014 w ramach plebiscytu „Gwiazdy Dobroczynności" odebrał wyróżnienie w kategorii „Własna działalność społeczna”[8].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Czerwiec 2012
aktor
aktor gościnnie
polski dubbing

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Kabaret Tey, w sekcji Dyskografia.
  • Rzężenia Smolenia, wydany także pod nazwami Śpiewam piosenki, Dzieła wybrane cz. I i Mężczyzną być (1988)
  • Rzężę po raz drugi, spłacę wasze długi
  • Stawiam wciąż na Lecha
  • Szalałeś, szalałeś (1995)
  • Widziały gały co brały (1996)
  • Jubileusz, czyli 50 lat wątroby Bohdana Smolenia (1997)
  • 6 dni z życia kolonisty (2003)
  • Aaa tam cicho być... (2004)
  • Na chorobowym (2004)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bohdan Smoleń, Anna Karolina Kłys: Niestety wszyscy się znamy. Kraków: Wydawnictwo Otwarte, 2011. ISBN 978-83-7515-183-1.
  2. Bohdan Smoleń – Biografia. wp.pl. [dostęp 2010-01-27].
  3. http://wiadomosci.dziennik.pl/wydarzenia/artykuly/72032,bohdan-smolen-juz-nie-mam-pluc.html
  4. Smoleń: Uciekłem ze szpitala. eFakt.pl, 2009-01-03. [dostęp 2010-01-27].
  5. Smoleń trafił do szpitala!. eFakt.pl, 2010-01-26. [dostęp 2010-01-27].
  6. Glorie dla przedstawicieli świata rozrywki. mkidn.gov.pl, 20 maja 2009.
  7. Bohdan Smoleń kończy 65 lat. interia.pl. [dostęp 2012-06-09].
  8. http://film.wp.pl/idGallery,13640,idPhoto,377561,title,Bohdan-Smolen-Schorowany-aktor-na-gali-dobroczynnej,galeria.html?ticaid=113194
  9. M.P. z 1998 r. Nr 6, poz. 120
  10. Po występie na KFPP w Opolu kierownik Wydziału Kultury KC PZPR nałożył na Bohdana Smolenia okresowy zakaz występów.
  11. Bohdan Smoleń kończy 65 lat. interia.pl. [dostęp 2012-06-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]