Bolesław Drobner
| Bolesław Drobner | |
| Data i miejsce urodzenia | 28 czerwca 1883 |
| Data i miejsce śmierci | 31 marca 1968 |
| Prezydent Wrocławia | |
| Przynależność polityczna | Polska Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 1945 do 1945 |
| Poseł IV kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 30 maja 1965 do 31 marca 1968 |
Bolesław Drobner (ur. 28 czerwca 1883 w Krakowie, zm. 31 marca 1968 w Krakowie) – polski działacz socjalistyczny, chemik, pierwszy powojenny prezydent Wrocławia.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Ukończył chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim, z której otrzymał doktorat. Od 1898 działał w Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego, a następnie w Polskiej Partii Socjalistycznej. Opowiadał się za współpracą z Komunistyczną Partią Polski.
Po najeździe sowieckim na Polskę 17 września 1939 aresztowany przez NKWD i więziony. W 1943 został uwolniony i wszedł do władz Związku Patriotów Polskich oraz PKWN (kierownik Resortu Pracy, Opieki Społecznej i Zdrowia PKWN). W 1945 (do czerwca) pierwszy polski prezydent Wrocławia (powołany 14 marca, jeszcze przed wkroczeniem Armii Czerwonej do miasta, urzędowanie mógł praktycznie rozpocząć dopiero po kapitulacji Festung Breslau, w maju). Współorganizator polskiej administracji. Opowiadał się za przekształceniem Wrocławia w miasto wydzielone. Chciał stworzyć system gospodarczy eliminujący obieg pieniędzy (tzw. republika drobnerowska), co było jednym z głównych czynników, które zadecydowały o pozbawieniu go tej funkcji[1].
W latach 1956–1957 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie. Od 1944 poseł do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji; w II, III i IV kadencji Sejmu pełnił funkcję Marszałka Seniora (1957, 1961, 1965). Dwukrotnie odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy.
Zaprzyjaźniony z Piwnicą pod Baranami, pomógł w jej otwarciu i pierwszych latach działania. Z małżeństwa z Lubą z domu Hirszowicz (1884–1965) miał syna Mieczysława (1912–1986), profesora sztuk muzycznych. Pochowany jest na Cmentarzu Rakowickim.
Do 1991 jego imieniem nazwany był jeden z bulwarów wiślanych Krakowa[2]. Jego imieniem nazwana jest także ulica w śródmieściu Wrocławia.
Publikacje [edytuj]
- Drogowskazy, Wrocław 1945.
- Bezustanna walka (1962–1967), Kraków 1967.
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Wrocławia, pod red. J. Harasimowicza, Wrocław 2001, s. 158.
- ↑ Uchwała nr XXV/170/91 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 czerwca 1991 r.
Bibliografia [edytuj]
- Encyklopedia Wrocławia, pod red. J. Harasimowicza, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2001.
- Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||
|
||||||||||||||||||||||
- Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego
- Członkowie Związku Patriotów Polskich
- Kierownicy resortów Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy
- Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie
- Pochowani na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie
- Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej
- Politycy Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego
- Politycy Niezależnej Socjalistycznej Partii Pracy
- Polscy chemicy
- Polscy ministrowie pracy
- Polscy ministrowie zdrowia
- Polscy Żydzi
- Polskie ofiary represji stalinowskich
- Posłowie do Krajowej Rady Narodowej
- Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1947-1952)
- Posłowie z okręgu Kraków (PRL)
- Posłowie z okręgu Tarnów (PRL)
- Prezydenci Wrocławia
- Urodzeni w 1883
- Zmarli w 1968