Bonagracja z Bergamo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bonagracja z Bergamo (ur. ok. 1265, zm. 1340 w Monachium w Bawarii) – włoski franciszkanin, jeden z czołowych przedstawicieli tzw. spirituali (wł. duchowi) w ruchu franciszkańskim.

Zanim wstąpił do zakonu braci mniejszych założonego przez Biedaczynę z Asyżu, Bonagracja był wybitnym i wprawionym prawnikiem. Jako zakonnik reprezentował minorytów w urzędach Kurii Rzymskiej.

Przypisuje mu się autorstwo Appellatio magna monacensis, manifestu powstałego w środowisku skupionym wokół generała franciszkanów Michała z Ceseny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eva Luise Wittneben: Bonagratia von Bergamo: Franziskanerjurist und Wortführer seines Ordens im Streit mit Papst Johannes XXII. 2003. (niem.)