Bonitazaura (Bonitasaura salgadoi Apesteguía, 2003) to górnokredowy zauropod z grupy tytanozaurów, którego skamieniałości (znany jest jedynie fragmentaryczny szkielet podrostka) znaleziono w osadach santońskiej formacji Bajo de la Carpa należącej do grupy Neuquén, na terenie prowincji Río Negro (Argentyna, północno-wschodnia Patagonia). Zachowały się: żuchwa z zębami, kręgi i kości kończyn. Nazwa rodzajowa dinozaura odnosi się do nazwy kamieniołomu – La Bonita, a epitet gatunkowy honoruje zasłużonego argentyńskiego paleontologa – Leonarda Salgado. Bonitazaura mierzyła około 9 m długości i, co ciekawe, wykazywała cechy konwergentne z diplodokami. Ten duży roślinożerca miał szeroki pysk, który kształtem przypominał szuflę koparki. Muskularna szyja była wielce użyteczna perzy zrywaniu liści i małych gałęzi drzew. Gęstymi niczym ząbki w grabiach zębami zagarniał materiał roślinny, zaś w tyle znajdował się rodzaj dzioba, służący do odcinania gałązek.
