Bootsy Collins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bootsy Collins
Bootsy Collins.jpg
Bootsy Collins w 2009 roku
Imię i nazwisko William Earl Collins
Data i miejsce urodzenia 26 października 1951
Cincinnati
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Instrument gitara basowa, śpiew, gitara, perkusja
Gatunek Funk, Rhythm and Blues
Aktywność od 1970
Wytwórnia płytowa Westbound, Ace, Warner Bros. Records, Casablanca Records, Shout Records, Columbia Records, P-Vine Records
Powiązania Parliament-Funkadelic, Bootsy's Rubber Band, Praxis, Material
Strona internetowa

William “Bootsy” Collins (ur. 26 października 1951 w Cincinnati[1]) – amerykański muzyk funkowy (gitara basowa, śpiew). Także autor utworów funkowych.

Karierę rozpoczął w sformowanym przez siebie zespole The Pacesetters w 1968. Do 1971 The Pacesetters występowali z Jamesem Brownem jako frontmanem i często wzmiankowani byli jako The JB’s. James Brown zerwał współpracę z Bootsym w 1971. Przyczyną było nadużywanie LSD przez Collinsa. W 1972 wraz z bratem „Catfish” Collinsem, dołączył do Funkadelic-Parliament, luźnej formacji kilku zespołów funkowych kierowanej przez George'a Clintona, w ramach której utworzył swój własny zespół Bootsy's Rubber Band (1976). Dwa lata później album Bootsy's Rubber Band „Bootsy? Player of the Year” znalazł się na szczycie rankingów rhythm and bluesa. W tym samym okresie Bootsy (podobnie jak Clinton) zaczął promować swój wizerunek przy pomocy psychodelicznych strojów i okularów oraz charakterystycznej gitary basowej w kształcie gwiazdy (gwiazda wkrótce stała się logo Bootsy'ego). Bootsy's Rubber Band istnieje do dziś.

Z ważniejszych epizodów w karierze Bootsy'ego Collinsa należy wymienić:

Współpracę z Jerry Harrisonem (Talking Heads) nad utworem „Five Minutes”. W sierpniu 1984 ówczesny prezydent USA, Ronald Reagan, ubiegając się o drugą kadencję, podczas próby dźwięku przed wygłoszeniem swojego cotygodniowego orędzia w National Public Radio, pozwolił sobie na dowcip skierowany do dźwiękowców: „Rodacy! Z przyjemnością informuje Was, że dziś podpisałem ustawę, która uznaje Rosję za państwo na zawsze wyjęte spod prawa. Zaczynamy bombardowanie za pięć minut.” Kwestia ta, aczkolwiek nigdy nie wyemitowana, została nagrana i posłużyła jako sample do niezależnego nagrania pod tytułem „Bonzo goes to Washington” (Bonzo było przezwiskiem Reagana, ukutym na bazie jego pierwszej większej roli w komedii „Bedtime for Bonzo” oraz podobieństwie Reagana do Wielkiego Gonzo z Muppet Show.)

Budzącą wiele kontrowersji współpracę z legendami muzyki bluegrass jak: Del McCoury, Doc Watson i Mac Wiseman, w formacji GrooveGrass Boyz, nad fuzją bluegrassu i funku.

Współpracę z Billem Laswellem, Praxis i Bucketheadem oraz basistą Beli Flecka, Victorem Wootenem.

Bootsy Collins jest także autorem piosenki-hymnu dla zespołu futbolu amerykańskiego Cincinnati Bengals i wykonawcą podobnej dla Cincinnati Marshals, oraz producentem zespołów funkowych z Ohio.

Gra Bootsy'ego, ukształtowana pod wpływem Larry Grahama, charakteryzującą się ostrym, porywającym rytmem i mocnym slapem oraz użyciem filtrów istotnie przyczyniła się do uformowania stylu funk. Do inspiracji techniką Bootsy’ego przyznają się Victor Wooten oraz basista zespołu Red Hot Chili Peppers, Flea.

Przypisy