Bootsy Collins
 |
Ten artykuł od 2010-02 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Bootsy Collins | |
 Bootsy Collins w 2009 roku |
|
| Imię i nazwisko | William Earl Collins |
| Data i miejsce urodzenia | 26 października 1951 Cincinnati |
| Pochodzenie | Stany Zjednoczone |
| Instrument | gitara basowa, śpiew, gitara, perkusja |
| Gatunek | Funk, Rhythm and Blues |
| Aktywność | od 1970 |
| Wytwórnia płytowa | Westbound, Ace, Warner Bros. Records, Casablanca Records, Shout Records, Columbia Records, P-Vine Records |
| Powiązania | Parliament-Funkadelic, Bootsy's Rubber Band, Praxis, Material |
| Strona internetowa | |
William “Bootsy” Collins (ur. 26 października 1951 w Cincinnati[1]) – amerykański muzyk funkowy (gitara basowa, śpiew). Także autor utworów funkowych.
Karierę rozpoczął w sformowanym przez siebie zespole The Pacesetters w 1968. Do 1971 The Pacesetters występowali z Jamesem Brownem jako frontmanem i często wzmiankowani byli jako The JB’s. James Brown zerwał współpracę z Bootsym w 1971. Przyczyną było nadużywanie LSD przez Collinsa. W 1972 wraz z bratem „Catfish” Collinsem, dołączył do Funkadelic-Parliament, luźnej formacji kilku zespołów funkowych kierowanej przez George'a Clintona, w ramach której utworzył swój własny zespół Bootsy's Rubber Band (1976). Dwa lata później album Bootsy's Rubber Band „Bootsy? Player of the Year” znalazł się na szczycie rankingów rhythm and bluesa. W tym samym okresie Bootsy (podobnie jak Clinton) zaczął promować swój wizerunek przy pomocy psychodelicznych strojów i okularów oraz charakterystycznej gitary basowej w kształcie gwiazdy (gwiazda wkrótce stała się logo Bootsy'ego). Bootsy's Rubber Band istnieje do dziś.
Z ważniejszych epizodów w karierze Bootsy'ego Collinsa należy wymienić:
Współpracę z Jerry Harrisonem (Talking Heads) nad utworem „Five Minutes”. W sierpniu 1984 ówczesny prezydent USA, Ronald Reagan, ubiegając się o drugą kadencję, podczas próby dźwięku przed wygłoszeniem swojego cotygodniowego orędzia w National Public Radio, pozwolił sobie na dowcip skierowany do dźwiękowców: „Rodacy! Z przyjemnością informuje Was, że dziś podpisałem ustawę, która uznaje Rosję za państwo na zawsze wyjęte spod prawa. Zaczynamy bombardowanie za pięć minut.” Kwestia ta, aczkolwiek nigdy nie wyemitowana, została nagrana i posłużyła jako sample do niezależnego nagrania pod tytułem „Bonzo goes to Washington” (Bonzo było przezwiskiem Reagana, ukutym na bazie jego pierwszej większej roli w komedii „Bedtime for Bonzo” oraz podobieństwie Reagana do Wielkiego Gonzo z Muppet Show.)
Budzącą wiele kontrowersji współpracę z legendami muzyki bluegrass jak: Del McCoury, Doc Watson i Mac Wiseman, w formacji GrooveGrass Boyz, nad fuzją bluegrassu i funku.
Współpracę z Billem Laswellem, Praxis i Bucketheadem oraz basistą Beli Flecka, Victorem Wootenem.
Bootsy Collins jest także autorem piosenki-hymnu dla zespołu futbolu amerykańskiego Cincinnati Bengals i wykonawcą podobnej dla Cincinnati Marshals, oraz producentem zespołów funkowych z Ohio.
Gra Bootsy'ego, ukształtowana pod wpływem Larry Grahama, charakteryzującą się ostrym, porywającym rytmem i mocnym slapem oraz użyciem filtrów istotnie przyczyniła się do uformowania stylu funk. Do inspiracji techniką Bootsy’ego przyznają się Victor Wooten oraz basista zespołu Red Hot Chili Peppers, Flea.
