Boraks rodzimy
| Boraks rodzimy | |||||
|
|||||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||||
| Skład chemiczny | Na2[B4O5(OH)4] x 8 H2O | ||||
| Twardość w skali Mohsa | 2-2,5 | ||||
| Przełam | muszlowy | ||||
| Łupliwość | wyraźna | ||||
| Pokrój kryształu | tabliczkowy, słupkowy | ||||
| Układ krystalograficzny | jednoskośny | ||||
| Gęstość minerału | 1,72 g/cm³ | ||||
| Właściwości optyczne | |||||
| Barwa | biała, żółtawa, szara, niekiedy niebieskawa lub zielonkawa, może być bezbarwny | ||||
| Rysa | Biała | ||||
| Połysk | szklisty, czasami tłusty | ||||
Boraks rodzimy (tinkal) – minerał z gromady boranów, zbudowany głównie z uwodnionego boranu sodu.
Najczęściej tworzy skupienia ziemiste, zbite i naskorupienia. Kryształy mają pokrój tabliczkowy, słupkowy – czasami widać wyraźne pionowe prążkowanie. Jest kruchy, przezroczysty, charakteryzuje się słodkawo-cierpkim smakiem, jest rozpuszczalny w wodzie. Na powietrzu mętnieje, traci wodę i przechodzi stopniowo w tynkalkonit [Na2(B4O5(OH) 4 x 3 H2O)], który otacza go coraz to grubszą warstwą i niszczy kryształy.
Występowanie [edytuj]
Występuje wyłącznie w skałach osadowych. Krystalizuje z wód słonych jezior boranowych jako produkt ich odparowania. Tworzy się w klimacie pustynnym (gorącym i suchym). Współwystępuje z: halitem, natronem = sodą rodzimą, uleksytem.
Miejsca występowania: USA – Boron, Searles Lake, Clear Lake w Kalifornii także Dolina Śmierci, Tybet – okolice Lhassy (rejon jezior Łob-Nor i Tengri-Nor), Kaszmir, Włochy – w fumarolach w Larderello, na pustyni Atacama w Chile, Kazachstan, Iran.
Zastosowanie [edytuj]
- ma znaczenie kolekcjonerskie
- w ceramice (szkliwo borowo-węglanowe)
- farbiarstwie (zaprawa)
- garbarstwie
- kosmetyce
- lecznictwie (np. przeciw kandydozie)
- jako surowiec do otrzymywania innych związków boru
- w przemyśle szklarskim
- stosowany jest też jako topnik do lutowania, spawania i kucia metali (szczególnie żelaza i stali)
- ze względu na dużą zawartość boru i łatwość otrzymania jest używany jako składnik osłon przeciwko promieniowaniu neutronowemu (bor ma duży przekrój czynny na pochłanianie neutronów)
W analizie chemicznej stosuje się go do otrzymywania pereł boranowych zbudowanych z metaboranu sodowego (NaBO2), które umożliwiają szybkie wykrywanie niektórych kationów metali.
Bibliografia [edytuj]
- Minerały i kamienie szlachetne - podręczny leksykon przyrodniczy. Warszawa: Horyzont - Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media, 2002. ISBN 83-7311-317-7.
- Walter Schumann: Minerały świata z systemem szybkiego oznaczania. Warszawa: Alma-Press, 2003. ISBN 83-7020-313-2.
- Jaroslav Bauer: Przewodnik Skały i minerały. Multico, 1997. ISBN 978-83-7073-050-7.