Boreray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Boreray (gael.: Boraraigh) – niezamieszkana wyspa w archipelagu St Kilda na północy Oceanu Atlantyckiego.

Boreray wraz z Stac an Armin (na lewo) i Stac Lee (na prawo)

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Boreray leży ok. 66 km na północny zachód od North Uist. Obejmuje ok. 86,5 ha (214 akrów), najwyższym wzniesieniem jest Mullach an Eilein (384 m).

Boreray uformowane jest z brekcji gabro i dolerytów[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Macauley (1764) donosi o istnieniu na wyspie pięciu druidzkich ołtarzy, wliczając duży kamienny krąg[2].

W 1931 wyspa została kupiona przez ornitologa, Johna Crichton-Stuarta. W 1957, po jego śmierci, została przypisana do National Trust for Scotland (NTS), obecnego właściciela[1].

St Kilda została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1986 w uznaniu dla wyjątkowego piękna przyrody oraz środowiska naturalnego. W lipcu 2004 za wyjątkowe uznano otaczające ją środowisko morskie. W lipcu 2005 w uznaniu dla dziedzictwa kulturowego wysp rozszerzono zakres, czyniąc tym samym archipelag jednym z nielicznych miejsc na ziemi z podwójnym statusem dziedzictwa – przyrody i kultury[3].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Klify są siedliskiem wielu ptaków morskich. W 1959 r. zostało zliczonych 45 000 par głuptaków. Znajduje się tu też ponad 130 różnych gatunków roślin. Na wyspie żyje także rzadka rasa owcy, zwanej również Boreray.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 World Heritage Sites Protected Areas Programme – St Kilda. United Nations Environment Programme. [dostęp 2008-01-05].
  2. Macauley, Rev Kenneth (1764) History of St Kilda. London
  3. St Kilda. National Trust for Scotland. [dostęp 2008-01-05].