Boris Asafjew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Boris Władimirowicz Asafjew (ros. Борис Владимирович Асафьев; ur. 29 lipca 1884 w Petersburgu, zm. 27 stycznia 1949 w Moskwie) – rosyjski kompozytor i muzykolog.

Ukończył konserwatorium moskiewskie. Był uczniem Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. Komponował opery, pieśni, balety i utwory instrumentalne. Spośród 26 baletów najbardziej znane to Płomień Paryża, czyli Triumf Republiki (Пламя Парижа, или Триумф Республики) (1932), Fontanna Bachczysaraju (Бахчисарайский фонтан) (1934), Stracone złudzenia (Утраченные иллюзии) (1935), Jeniec kaukaski (Кавказский пленник) (1938), Sulamita (Суламифь) (1941), Pani-chłopka (Барышня-крестьянка) (1945).

Asafjew był także uznanym muzykologiem. Wydawał prace poświęcone teorii muzyki. Uznaniem cieszyły się jego biografie: Skriabina i Strawinskiego, a zwłaszcza Czajkowskiego (Połnoje sobranije soczinienij). Swe prace wydawał pod pseudonimem Igor Glebow.

Został odznaczony m.in. dwukrotnie Orderem Lenina oraz Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy.