Boris Gudź

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Boris Ignatjewicz Gudź (ros. Борис Игнатьевич Гудзь; ur. 1902, zm. 28 grudnia 2006) – sowiecki funkcionariusz aparatu bezpieczeństwa, agent OGPU, w momencie poprzedzającym śmierć był ostatnim żyjącym weteranem rewolucji październikowej.

W działalność bolszewicką zaangażował się po aresztowaniu ojca za działalność rewolucyjną. Był uczestnikiem rewolucji październikowej w 1917 r., i wojny domowej w Rosji jako żołnierz Armii Czerwonej. W między czasie został wciągnięty do pracy wywiadowczej przez przyjaciela swojego ojca Artura Artuzowa, szefa wywiadu i kontrwywiadu OGPU. W ramach pracy wywiadowczej miał za zadanie przeniknięcie w struktury ruchu anty-bolszewickiego oraz rozpracowanie zachodnich szpiegów. W późniejszym czasie wziął udział w operacji sił bezpieczeństwa w celu rozbrojenia anty-bolszewickich bojowników w Czeczenii i Dagestanie w 1920 r. Później został mianowany szefem departamentu wywiadu OGPU i kontrwywiadu we wschodniej Syberii, a następnie w Japonii gdzie przebywał z misją wywiadowczą w Tokio od 1934 r. Usunięty z pracy i partii podczas wielkiej czystki w 1937 r.

Źródła[edytuj | edytuj kod]