Born to Die (album)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Born to Die
okładka
Album studyjny Lany Del Rey
Wydany 27 stycznia 2012
Gatunek pop, indie pop, pop alternatywny, alternatywny hip hop
Długość 49:28
Wytwórnia Interscope, Polydor, Stranger
Producent Al Shux, Chris Braide, Emile Haynie, Justin Parker, Patrick Berger, Rick Nowels, Robopop, Jeff Bhasker
Płyta po płycie
Single z albumu Born to Die
  1. Video Games
    Wydany: 10 października 2011
  2. Born to Die
    Wydany: 30 grudnia 2011
  3. Blue Jeans
    Wydany: 8 kwietnia 2012[1]
  4. Summertime Sadness
    Wydany: 22 czerwca 2012
  5. National Anthem
    Wydany: 6 lipca 2012

Born to Die – drugi album studyjny amerykańskiej autorki tekstów oraz piosenkarki Lany Del Rey. Wydawnictwo ukazało się 27 stycznia 2012 roku przez Polydor, Interscope Records oraz Stranger Records[2]. Po podpisaniu umowy z wytwórnią Stranger w czerwcu 2011 roku, wokalistka wydała swój debiutancki singiel "Video Games", który jest uważany za ten, który przyciągał popularnością. Następnie Del Rey zaczęła udzielać wywiadów do kilku gazet i czasopism on-line, jak wykorzystywała koncerty do promocji pracy. Drugi singiel "Born to Die" ukazał się 30 grudnia 2011 roku.

Del Rey śpiewa w stylu kontralt i przywołuje elementy artystów muzycznych takich jak: Elvis Presley, Britney Spears i Kurt Cobain. Muzycznie Born to Die nawiązuje do indie popu, ale zawiera także cechy takich gatunków jak alternatywny hip hop, sadcore i pop alternatywny wywodzący się z rocka.

Wydawnictwo otrzymało generalnie mieszane recenzje od krytyków, którzy oddali chwałę charakterystycznemu brzmieniu, ale skrytykowali powtarzalność piosenek i melodramatyczność produkcji, która szczególnie jest przytłaczająca podczas utworów od 12 do 15. Mimo średnich opinii, album okazał się sukcesem komercyjnym. Płyta dotarła do pierwszego miejsca w siedmiu krajach, m.in. Australii, Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii. Born to Die zadebiutowało także w pierwszej piątce list przebojów w kilku krajach, w tym w Stanach Zjednoczonych, gdzie w pierwszym tygodniu album zająć pozycję drugą na Billboard 200. Obecnie sprzedano około 900,000 egzemplarzy na świecie[3]. Dnia 24 kwietnia 2013 r. album uzyskał status diamentowej płyty w Polsce[4].

Tło[edytuj | edytuj kod]

Del Rey wydała trzy-piosenkową mini płytę o tytule Kill Kill w 2008 roku, natomiast pierwszy album studyjny zatytułowany Lana Del Ray A.K.A. Lizzy Grant ukazał się w 2010 roku[5][6]. To była jej pierwsza profesjonalna praca jako Lizzy Grant z niezależną wytwórnią płytową, której David Kahne był producentem[6]. Lana oświadczyła: "David zapytał czy zechciałabym z nim pracować dzień po otrzymaniu ode mnie wersji demo. Był znany ze swojej integralności i potrafił tworzyć muzykę, która nie była tylko zwykłym popem[7]." EP Kill Kill było przez krótki czas dostępne na iTunes, po czym z nieznanych przyczyn je wycofano[8]. W czerwcu 2011 roku wokalistka podpisała kontrakt z wytwórnią Stranger[9], dzięki której wydała swój debiutancki singiel "Video Games"[9]. W październiku 2011 roku zgodziła się na wspólną transakcję z Interscope Records i Polydor Records[10][11][12]. Podczas wywiadu z Rosie Swash na łamach magazynu The Observer Del Rey wypowiedziała się na temat pierwszego singla: "Ja po prostu zamieściłam tą piosenkę w Internecie kilka miesięcy temu. Szczerze? To nie miał być główny singiel z albumu, ale ludzie sami zdecydowali za mnie. Jestem bardzo smutna, kiedy gram ten utwór, płaczę czasem, gdy ją śpiewam[8]." Tygodnik poinformował następnie, że Lana przygotowuje się do wydania albumu w styczniu 2012 roku[12]. Podczas francuskiego show telewizyjnego Taratata artystka powiedziała, że płyta będzie się nazywać Born to Die[13]. Wydawnictwo ukazało się 27 stycznia 2012 roku w Brazylii[14] i Irlandii[15], 30 stycznia 2012 roku w Wielkiej Brytanii, a dzień później na całym świecie[16].

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

Lana wyjaśniła wykorzystanie dość niskiego głosu, twierdząc: "Ludzie nie brali mnie bardzo poważnie, więc obniżyłam ton głosu, wierząc, że pomoże to mnie wyróżniać. Teraz śpiewam nisko... cóż, dla kobiety tak[17]." Pierwsze single "Video Games" i "Born to Die" zostały przypisane "prawie-kabaretowym balladom[18]", "powodującym zawroty głowy i czasami senność soundtrackowemu soulowi[19]", "muzyce pop[20]" i "indie pop[21]". Sama Del Rey opisuje swoją muzykę jako "Hollywoodzkie sadcore[22]". Tim Lee z musicOMH zauważył, że piosenki są do siebie podobne, komentując: "Jej (rzekomi) agenci najwyraźniej natknęli się na formułę, dzięki której (rzekomo) mogą drukować pieniądze i wysyłać je później skrycie Lanie, a jej (rzekomo) prawdziwy album do historii. Nie usłyszałeś tego od nas, prawda[23]?" Rey porównała siebie raz do "gangsterskiej Nancy Sinatra"[24]. Trzeci utwór "Blue Jeans" zawiera wpływy z hip hopu i posiada minimalnie beat, przypominający ten z piosenek Timbalanda[25]. Del Rey rapuje także w kilku wersach, takich jak "You’re so fresh to death and sick as cancer" (Na czasie, aż do znudzenia i chory jak rak)/"Love you more than those bitches before" (Kocham Cię bardziej niż te suki przede mną)[25]. "Off to the Races" został lirycznie opisany jako "dziwaczny pokaz niewłaściwej niezależności[26]", a refren przypomina Sheryl Crow "staczającą się pijaną, samotną osobę" w jej singlu z 1994 roku "Leaving Las Vegas"[26]. Pryia Elan z NME zauważyła, że "Utwór prawie upada pod ciężarem jej obecności. To nie jest ktoś z "Video Games" z refleksyjnym pianinem. Zamiast tego psychoseksualne dudnienie tekstu oraz dwa głosy, którymi się posługuje tworzą prostą strukturę muzyczną[26]."

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Agregujące recenzje
Wydawca Ocena
Metacritic (61/100)[27]
Profesjonalne recenzje
Wydawca Ocena
Allmusic 2.5/5 gwiazdek[28]
Entertainment Weekly (C+)[29]
The Guardian 4/5 gwiazdek[30]
The Independent 2/5 gwiazdek[31]
Los Angeles Times (mieszana)[32]
The New York Times (negatywna)[33]
The Observer 3/5 gwiazdek[34]
Pitchfork Media (5.5/10)[35]
Rolling Stone 2/5 gwiazdek[36]
Slant Magazine 4/5 gwiazdek[37]

Album otrzymał ogólnie mieszane recenzje[27]. Metacritic przydzieliło notę 61 na 100 możliwych na podstawie 37 recenzji, co oznacza "ogólnie przychylne recenzje[27]." Jaime Gill z BBC Music skrytykowała, że płyta "nie jest doskonała", a w szczególności utwór "Dark Paradise"[38]. Pomimo tego stwierdziła, że Born to Die jest najbardziej charakterystycznym albumem od czasu płyty o tym samym tytule co nazwa zespołu Glasvegas[38]. Sal Cinquemani z Slant Magazine przyznał ocenę 4 na 5 możliwych gwiazdek i powiedział, że kilka utworów na płycie ma zmienioną produkcję, dzięki czemu utwory takie jak "National Anthem" i "This Is What Makes Us Girls" są mniej "przyjazne radiu[37]". Cinquemani stwierdził, że: "jak na ironię, jedynym słabym punktem albumu jest siła jego nieskazitelnej produkcji, co może być nieco przytłaczające w ciągu 12 utworów[37]." Alexis Petridis z The Guardian także przyznała notę 4 z 5 gwiazdek mówiąc, że Born to Die jest "pięknie przekręconą muzyką pop, której jest zbyt dużo", a większość melodii jest "skonstruowana znakomicie[30]". Petridis uważa, że Del Rey "nie ma lirycznego wyposażenia rozwijającego dramatyczność albumu[30]." Greg Kot z Chicago Tribune dał negatywną recenzję za zbyt częstą powtarzalność produkcji[39].

Rob Sheffield z Rolling Stone oświadczył, że teksty z jej "popowo-śmieciowej perwersji" były siłą tego albumu, ale Del Rey miała głos, który był "ściągnięty i napięty" i "jeszcze nie była gotowa na album[36]". Sheffield ocenił album na 2 gwiazdki z 5 i stwierdził, że "biorąc pod uwagę jej elegancki wizerunek, to zaskoczeniem jest jak nudnym, ponurym i zagłodzonym-popem Born to Die jest[36]". Allmusic dał dwie i pół gwiazdki na pięć możliwych, stwierdzając: "jest przepaść, która oddziela "Video Games" od pozostałego materiału i wykonań na albumie, który ma dokładnie ten sam cel-zmysłowy, seksi, zmarnowany-ale żaden z tą samą liryczną gracją, siłą emocji czy sympatyczną produkcją... początek intrygujący, ale Del Rey będzie musiała zdecydować, czy chce być tak udana jak jej kariera zapowiadała się na początku[28]." Sputnikmusic nie polubił albumu pisząc: "najgorsze jest to, że na Born to Die nawet świetne piosenki zawierają problemy[40]." Kitty Empire z The Observer przyznała płycie trzy na pięć gwiazdek twierdząc, że w przeciwieństwie do muzyki pop Lady Gagi i Katy Perry i ich "hedonistycznych wylewów", "zabawa Lany Del Rey jest napędzany przez smutek, a śpiewa lakonicznym, hipnotycznym głosem, który ostatecznie ratuje tę dokładnie rozwiązłą, feministyczną, koszmarną produkcję dla romantyków wśród nas[34]."

The A.V Club skrytykował album, oceniając go jako "płytki i wyczerpany nerwowo, z okresowymi echami Keshy w tle album odciąga od najsurowszych z góry przyjętych osądów przeciwko muzyce pop[41]." Randall Roberts z Los Angeles Times zauważył, że wokal Lany "ma wielki potencjał i jest nierafinowany" i powiedział także, że mimo wyróżniających się utworów takich jak "Summertime Sadness" i "Dark Paradise" słuchając albumu "stajesz się zmęczony i zamroczony, jakbyś wziął półtuzina Zolpidemu, kiedy chcesz umieścić nagranie, ale stajesz się bardzo, bardzo śpiący[31]." Lindsay Zoladz z Pitchfork Media dała albumowi ocenę 5.5/10 pisząc: "punkt widzenia albumu, jeśli można to tak nazwać, czuje się niezgrabny i anachroniczny... [on] nigdy nie pozwala napięciu albo zawiłości do mieszanki, i jego kobieca seksualność kończy się zupełniym oswojeniem. Dla wszystkich, którzy gruchają o miłości i oddaniu odpowiednikiem tego albumu jest oszukany orgazm- kolekcja piosenek o nieszczęśliwej miłości bez iskry[35]." NME udzieliło pozytywnego przeglądu, dając albumowi notę 8/10, pisząc: "pomimo że to nie jest całkiem doskonały zapis popowy, "Video Games" doprowadza nas do świadomości, że Born to Die to wciąż przybycie świeżej i odprężająco samokrytycznej wrażliwości w popie[42]."

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

# Tytuł Autorzy tekstu Produkcja nagrywająca (inna wykonywane zajęcie) Czas
1. "Born to Die" Lana Del Rey, Justin Parker Emile Haynie 4:46
2. "Off to the Races" Del Rey, Tim Larcombe Patrick Berger, Haynie 5:00
3. "Blue Jeans" Del Rey, Haynie, Dan Heath Haynie 3:30
4. "Video Games" Del Rey, Parker Parker, Robopop 4:42
5. "Diet Mountain Dew" Del Rey, Mike Daly Haynie, Jeff Bhasker (producent wykonawczy) 3:43
6. "National Anthem" Del Rey, Parker, The Nexus Emile Haynie 3:51
7. "Dark Paradise" Del Rey, Rick Nowels Haynie, Nowels (producent wykonawczy) 4:03
8. "Radio" Del Rey, Parker Haynie 3:34
9. "Carmen" Del Rey, Parker Haynie, Bhasker (dodatkowy producent) 4:08
10. "Million Dollar Man" Del Rey, Chris Braide Haynie, Braide 3:51
11. "Summertime Sadness" Del Rey, Nowels Haynie, Nowels (producent wykonawczy) 4:25
12. "This Is What Makes Us Girls" Del Rey, Jim Irvin, Larcombe Al Shux, Haynie 3:58
Target exclusive bonus tracks[43] i Special edition bonus tracks
13. "Without You" Del Rey, Sacha Skarbek Haynie 3:49
14. "Lolita" Del Rey, Liam Howe, Hannah Robinson Haynie 3:40
15. "Lucky Ones" (utwór niedostępny na edycji Target exclusive bonus track, dostępny tylko na Special edition bonus track) Del Rey, Nowels Haynie, Nowels (producent wykonawczy) 3:45

Notki

  • Spis utworów pochodzi z książeczki zamieszczonej do albumu[46].

Personel[edytuj | edytuj kod]

Wykonanie

Produkcja

  • Chris Braide – kompozytor, producent muzyczny
  • Rick Nowels – kompozytor
  • Mike Daly – kompozytor
  • John Davis – mastering
  • Justin Parker – kompozytor
  • Emile Haynie – kompozytor, producent muzyczny
  • Tim Larcombe – kompozytor
  • Jim Irvin – kompozytor
  • Lana Del Rey – kompozytor
  • Dan Heath – kompozytor

Informacje o wykonaniu albumu podała strona internetowa spółki Barnes & Noble[47].

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Listy (2012) Najwyższe
pozycje
Australia (ARIA Charts) 1
Austria (IFPI) 1
Belgia (Ultratop Flandria) 2
Belgia (Ultratop Walonia) 1
Chorwacja (HDU) 3
Czechy (IFPI) 5
Dania (Tracklisten) 3
Finlandia (Finland's Official List) 5
Francja (SNEP) 1
Grecja (IFPI) 5
Hiszpania (PROMUSICAE) 9
Holandia (MegaCharts) 2
Irlandia (IRMA) 1
Kanada (Canadian Albums Chart) 3
Meksyk (AMPROFON) 34
Niemcy (Media Control Charts) 1
Norwegia (VG-Lista) 2
Nowa Zelandia (RIANZ) 2
Polska (OLiS) 2
Portugalia (AFP) 2
Stany Zjednoczone (Billboard 200)) 2
Szkocja (OCC) 1
Szwajcaria (Schweizer Hitparade) 1
Szwecja (IFPI) 14
Tajwania (IFPI) 10
Wielka Brytania (UK Albums Chart) 1
Włochy (FIMI) 5

Przypisy

  1. "Lana Del Rey announces new single Blue Jeans" (ang.). National Magazine Company Ltd. [dostęp 2012-02-29].
  2. Album Lany Del Rey "Born to Die" już w sklepach! (pol.). muzyka.wp.pl. [dostęp 2012-02-12].
  3. "Oh No They Didn't! – Lana Del Rey sells 800k, album tops Europe sales" (ang.). ohnotheydidnt.livejournal.com. [dostęp 2012-02-15].
  4. http://zpav.pl/rankingi/wyroznienia/diamentowe/index.php
  5. "Amazon.com: Lana Del Ray: Lana Del Ray: MP3 Downloads" (ang.). Amazon.com. [dostęp 2010-01-04].
  6. 6,0 6,1 "Jessica Collier,: Interview: Lizzy Grant aka. Lana Del Rey releases album" (ang.). adirondack daily enterprise.com. [dostęp 2010-01-28].
  7. "Original Sin: An Interview With Lana Del Rey" (ang.). The Quietus. [dostęp 2011-10-04].
  8. 8,0 8,1 "One to watch: Lana Del Rey" (ang.). The Observer. [dostęp 2011-09-04].
  9. 9,0 9,1 "Lana Del Rey signs to Stranger!" (ang.). Stranger Records. [dostęp 2011-06-30].
  10. "Love, the law, and Lana Del Rey" (ang.). BBC. [dostęp 2011-10-30].
  11. "Lana Del Rey: The Billboard Cover Story" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-10-30].
  12. 12,0 12,1 "Lana Del Rey to Release Interscope Debut January 2012" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-02-05].
  13. "Lana Del Rey names debut album 'Born to Die'" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2011-11-27].
  14. "Born to Die by Lana Del Rey" (ang.). iTunes Store. [dostęp 2012-01-27].
  15. "Born to Die by Lana Del Rey" (ang.). iTunes Store. [dostęp 2012-01-27].
  16. "New Lana Del Rey: "Born to Die" (ang.). [dostęp 2011-12-07opublikowany=Pitchfork Media].
  17. "Lana Del Rey: 'People didn't take me seriously with a high voice'" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2011-11-23].
  18. "Lana Del Rey to Appear on 'Saturday Night Live' (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2011-12-19].
  19. "Finally Taking the Stage, Direct From the Internet (ang.). The New York Times. [dostęp 2011-12-11].
  20. "Lana del Rey" (ang.). Now. [dostęp 2012-01-04].
  21. "Lana Del Rey enters Last.fm singles chart with 'Video Games'" (ang.). Yahoo!. [dostęp 2011-12-27]. [zarchiwizowane z adresu 2012-01-13].
  22. "Lana Del Rey, Scala, London/Wild Beasts, The Cathedral, Manchester" (ang.). The Independent. [dostęp 2011-11-20].
  23. "Track Reviews: December 2011 (Part 1)" (ang.). musicOMH. [dostęp 2011-11-31].
  24. "New band of the day: Lana Del Rey" (ang.). The Guardian. [dostęp 2011-05-13].
  25. 25,0 25,1 "Track Review: Lana Del Rey – Blue Jeans" (ang.). So So Gay. [dostęp 2011-08-14].
  26. 26,0 26,1 26,2 "Lana Del Rey, 'Off To The Races'" (ang.). New Musical Express. [dostęp 2011-12-21].
  27. 27,0 27,1 27,2 "Lana Del Rey – Born to Die – Metacritic" (ang.). Metacritic. [dostęp 2012-01-30].
  28. 28,0 28,1 "Lana Del Rey – Born to Die > Review" (ang.). Allmusic. [dostęp 2012-01-31].
  29. "Lana Del Rey: Born to Die" (ang.). Entertainment Weekly. [dostęp 2012-01-27].
  30. 30,0 30,1 30,2 "Lana Del Rey: Born to Die – Review" (ang.). The Guardian. [dostęp 2012-01-27].
  31. 31,0 31,1 "Album Born to Die – Review" (ang.). The Independent. [dostęp 2012-01-27].
  32. "Album review: Lana Del Rey's 'Born to Die (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2012-01-29].
  33. "Born to Die, Lana Del Rey's Debut Album"" (ang.). The New York Times. [dostęp 2012-01-25].
  34. 34,0 34,1 "Lana Del Rey: Born to Die – Review" (ang.). The Observer. [dostęp 2012-01-29].
  35. 35,0 35,1 "Lana Del Rey: 'Born To Die' – Album review" (ang.). Pitchfork Media. [dostęp 2012-01-30].
  36. 36,0 36,1 36,2 Born to Die (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2012-01-30].
  37. 37,0 37,1 37,2 "Lana Del Rey: Born to Die" (ang.). Slant magazine. [dostęp 2012-01-27].
  38. 38,0 38,1 "Lana Del Rey Born to Die Review" (ang.). BBC. [dostęp 2012-01-26].
  39. "Lana Del Rey: Born to Die" (ang.). Chicago Tribune. [dostęp 2012-01-27].
  40. "Lana Del Rey – Born to Die" (ang.). Sputnikmusic. [dostęp 2012-01-27].
  41. "Lana Del Rey – Born to Die" (ang.). The A.V Club. [dostęp 2012-01-31].
  42. "Review: Lana Del Rey – Born to Die" (ang.). NME. [dostęp 2012-02-03].
  43. "Target Exclusive Bonus Track Version" (ang.). Target.com. [dostęp 2012-01-31].
  44. "Born to Die (Special Version) – Lana Del Rey" (ang.). iTunes. [dostęp 2012-01-13].
  45. "Born to Die (Special Version) – Lana Del Rey" (ang.). iTunes. [dostęp 2012-01-07].
  46. (2012) Album notes for Born to Die by Lana Del Rey [Booklet]. Polydor Records (Cat no. 2793087)
  47. "Born to Die, Lana Del Rey, Music CD" (ang.). Barnes & Noble. [dostęp 2012-01-27].