Born to Die (album)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Correct.svg
 Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
ograniczyć ilość cytatów!, poprawić tłumaczenie fragmentów tekstu/zwrotów, poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
Born to Die
Okładka
Album studyjny Lany Del Rey
Wydany 27 stycznia 2012
Gatunek Pop, indie pop, pop alternatywny, alternatywny hip hop
Długość 49:28
Wytwórnia Interscope, Polydor, Stranger
Producent Al Shux, Chris Braide, Emile Haynie, Justin Parker, Patrick Berger, Rick Nowels, Robopop, Jeff Bhasker
Płyta po płycie

Lana Del Rey (EP)
(2012)

 Born to Die
(2012)

Paradise (EP)
(2012)
Single z albumu Born to Die
  1. „Video Games”
    Wydany: 10 października 2011
  2. „Born to Die”
    Wydany: 30 grudnia 2011
  3. „Blue Jeans”
    Wydany: 8 kwietnia 2012[1]
  4. „Summertime Sadness”
    Wydany: 22 czerwca 2012
  5. „National Anthem”
    Wydany: 6 lipca 2012

Born to Die – drugi album studyjny amerykańskiej autorki tekstów oraz piosenkarki Lany Del Rey. Wydawnictwo ukazało się 27 stycznia 2012 roku przez Polydor, Interscope Records oraz Stranger Records[2]. Po podpisaniu umowy z wytwórnią Stranger w czerwcu 2011 roku, wokalistka wydała swój debiutancki singiel "Video Games", który jest uważany za ten, który przyciągał popularnością. Następnie Del Rey zaczęła udzielać wywiadów do kilku gazet i czasopism on-line, jak wykorzystywała koncerty do promocji pracy. Drugi singiel "Born to Die" ukazał się 30 grudnia 2011 roku.

Del Rey śpiewa w stylu kontralt i przywołuje elementy artystów muzycznych takich jak: Elvis Presley, Britney Spears i Kurt Cobain. Muzycznie Born to Die nawiązuje do indie popu, ale zawiera także cechy takich gatunków jak alternatywny hip hop, sadcore i pop alternatywny wywodzący się z rocka.

Wydawnictwo otrzymało generalnie mieszane recenzje od krytyków, którzy oddali chwałę charakterystycznemu brzmieniu, ale skrytykowali powtarzalność piosenek i melodramatyczność produkcji, która szczególnie jest przytłaczająca podczas utworów od 12 do 15. Mimo średnich opinii, album okazał się sukcesem komercyjnym. Płyta dotarła do pierwszego miejsca w siedmiu krajach, m.in. Australii, Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii. Born to Die zadebiutowało także w pierwszej piątce list przebojów w kilku krajach, w tym w Stanach Zjednoczonych, gdzie w pierwszym tygodniu album zająć pozycję drugą na Billboard 200. Obecnie sprzedano około 900,000 egzemplarzy na świecie[3].

Spis treści

Tło [edytuj]

Del Rey wydała trzy-piosenkową mini płytę o tytule Kill Kill w 2008 roku, natomiast pierwszy album studyjny zatytułowany Lana Del Ray A.K.A. Lizzy Grant ukazał się w 2010 roku[4][5]. To była jej pierwsza profesjonalna praca jako Lizzy Grant z niezależną wytwórnią płytową, której David Kahne był producentem[5]. Lana oświadczyła: "David zapytał czy zechciałabym z nim pracować dzień po otrzymaniu ode mnie wersji demo. Był znany ze swojej integralności i potrafił tworzyć muzykę, która nie była tylko zwykłym popem[6]." EP Kill Kill było przez krótki czas dostępne na iTunes, po czym z nieznanych przyczyn je wycofano[7]. W czerwcu 2011 roku wokalistka podpisała kontrakt z wytwórnią Stranger[8], dzięki której wydała swój debiutancki singiel "Video Games"[8]. W październiku 2011 roku zgodziła się na wspólną transakcję z Interscope Records i Polydor Records[9][10][11]. Podczas wywiadu z Rosie Swash na łamach magazynu The Observer Del Rey wypowiedziała się na temat pierwszego singla: "Ja po prostu zamieściłam tą piosenkę w Internecie kilka miesięcy temu. Szczerze? To nie miał być główny singiel z albumu, ale ludzie sami zdecydowali za mnie. Jestem bardzo smutna, kiedy gram ten utwór, płaczę czasem, gdy ją śpiewam[7]." Tygodnik poinformował następnie, że Lana przygotowuje się do wydania albumu w styczniu 2012 roku[11]. Podczas francuskiego show telewizyjnego Taratata artystka powiedziała, że płyta będzie się nazywać Born to Die[12]. Wydawnictwo ukazało się 27 stycznia 2012 roku w Brazylii[13] i Irlandii[14], 30 stycznia 2012 roku w Wielkiej Brytanii, a dzień później na całym świecie[15].

Kompozycje [edytuj]

Lana wyjaśniła wykorzystanie dość niskiego głosu, twierdząc: "Ludzie nie brali mnie bardzo poważnie, więc obniżyłam ton głosu, wierząc, że pomoże to mnie wyróżniać. Teraz śpiewam nisko... cóż, dla kobiety tak[16]." Pierwsze single "Video Games" i "Born to Die" zostały przypisane "prawie-kabaretowym balladom[17]", "powodującym zawroty głowy i czasami senność soundtrackowemu soulowi[18]", "muzyce pop[19]" i "indie pop[20]". Sama Del Rey opisuje swoją muzykę jako "Hollywoodzkie sadcore[21]". Tim Lee z musicOMH zauważył, że piosenki są do siebie podobne, komentując: "Jej (rzekomi) agenci najwyraźniej natknęli się na formułę, dzięki której (rzekomo) mogą drukować pieniądze i wysyłać je później skrycie Lanie, a jej (rzekomo) prawdziwy album do historii. Nie usłyszałeś tego od nas, prawda[22]?" Rey porównała siebie raz do "gangsterskiej Nancy Sinatra"[23]. Trzeci utwór "Blue Jeans" zawiera wpływy z hip hopu i posiada minimalnie beat, przypominający ten z piosenek Timbalanda[24]. Del Rey rapuje także w kilku wersach, takich jak "You’re so fresh to death and sick as cancer" (Na czasie, aż do znudzenia i chory jak rak)/"Love you more than those bitches before" (Kocham Cię bardziej niż te suki przede mną)[24]. "Off to the Races" został lirycznie opisany jako "dziwaczny pokaz niewłaściwej niezależności[25]", a refren przypomina Sheryl Crow "staczającą się pijaną, samotną osobę" w jej singlu z 1994 roku "Leaving Las Vegas"[25]. Pryia Elan z NME zauważyła, że "Utwór prawie upada pod ciężarem jej obecności. To nie jest ktoś z "Video Games" z refleksyjnym pianinem. Zamiast tego psychoseksualne dudnienie tekstu oraz dwa głosy, którymi się posługuje tworzą prostą strukturę muzyczną[25]."

Odbiór [edytuj]

Krytyka [edytuj]

Agregujące recenzje
Wydawca Ocena
Metacritic (61/100)[26]
Profesjonalne recenzje
Wydawca Ocena
Allmusic 2.5/5 gwiazdek[27]
Entertainment Weekly (C+)[28]
The Guardian 4/5 gwiazdek[29]
The Independent 2/5 gwiazdek[30]
Los Angeles Times (mieszana)[31]
The New York Times (negatywna)[32]
The Observer 3/5 gwiazdek[33]
Pitchfork Media (5.5/10)[34]
Rolling Stone 2/5 gwiazdek[35]
Slant Magazine 4/5 gwiazdek[36]

Album otrzymał ogólnie mieszane recenzje[26]. Metacritic przydzieliło notę 61 na 100 możliwych na podstawie 37 recenzji, co oznacza "ogólnie przychylne recenzje[26]." Jaime Gill z BBC Music skrytykowała, że płyta "nie jest doskonała", a w szczególności utwór "Dark Paradise"[37]. Pomimo tego stwierdziła, że Born to Die jest najbardziej charakterystycznym albumem od czasu płyty o tym samym tytule co nazwa zespołu Glasvegas[37]. Sal Cinquemani z Slant Magazine przyznał ocenę 4 na 5 możliwych gwiazdek i powiedział, że kilka utworów na płycie ma zmienioną produkcję, dzięki czemu utwory takie jak "National Anthem" i "This Is What Makes Us Girls" są mniej "przyjazne radiu[36]". Cinquemani stwierdził, że: "jak na ironię, jedynym słabym punktem albumu jest siła jego nieskazitelnej produkcji, co może być nieco przytłaczające w ciągu 12 utworów[36]." Alexis Petridis z The Guardian także przyznała notę 4 z 5 gwiazdek mówiąc, że Born to Die jest "pięknie przekręconą muzyką pop, której jest zbyt dużo", a większość melodii jest "skonstruowana znakomicie[29]". Petridis uważa, że Del Rey "nie ma lirycznego wyposażenia rozwijającego dramatyczność albumu[29]." Greg Kot z Chicago Tribune dał negatywną recenzję za zbyt częstą powtarzalność produkcji[38].

Rob Sheffield z Rolling Stone oświadczył, że teksty z jej "popowo-śmieciowej perwersji" były siłą tego albumu, ale Del Rey miała głos, który był "ściągnięty i napięty" i "jeszcze nie była gotowa na album[35]". Sheffield ocenił album na 2 gwiazdki z 5 i stwierdził, że "biorąc pod uwagę jej elegancki wizerunek, to zaskoczeniem jest jak nudnym, ponurym i zagłodzonym-popem Born to Die jest[35]". Allmusic dał dwie i pół gwiazdki na pięć możliwych, stwierdzając: "jest przepaść, która oddziela "Video Games" od pozostałego materiału i wykonań na albumie, który ma dokładnie ten sam cel-zmysłowy, seksi, zmarnowany-ale żaden z tą samą liryczną gracją, siłą emocji czy sympatyczną produkcją... początek intrygujący, ale Del Rey będzie musiała zdecydować, czy chce być tak udana jak jej kariera zapowiadała się na początku[27]." Sputnikmusic nie polubił albumu pisząc: "najgorsze jest to, że na Born to Die nawet świetne piosenki zawierają problemy[39]." Kitty Empire z The Observer przyznała płycie trzy na pięć gwiazdek twierdząc, że w przeciwieństwie do muzyki pop Lady Gagi i Katy Perry i ich "hedonistycznych wylewów", "zabawa Lany Del Rey jest napędzany przez smutek, a śpiewa lakonicznym, hipnotycznym głosem, który ostatecznie ratuje tę dokładnie rozwiązłą, feministyczną, koszmarną produkcję dla romantyków wśród nas[33]."

The A.V Club skrytykował album, oceniając go jako "płytki i wyczerpany nerwowo, z okresowymi echami Keshy w tle album odciąga od najsurowszych z góry przyjętych osądów przeciwko muzyce pop[40]." Randall Roberts z Los Angeles Times zauważył, że wokal Lany "ma wielki potencjał i jest nierafinowany" i powiedział także, że mimo wyróżniających się utworów takich jak "Summertime Sadness" i "Dark Paradise" słuchając albumu "stajesz się zmęczony i zamroczony, jakbyś wziął półtuzina Zolpidemu, kiedy chcesz umieścić nagranie, ale stajesz się bardzo, bardzo śpiący[30]." Lindsay Zoladz z Pitchfork Media dała albumowi ocenę 5.5/10 pisząc: "punkt widzenia albumu, jeśli można to tak nazwać, czuje się niezgrabny i anachroniczny... [on] nigdy nie pozwala napięciu albo zawiłości do mieszanki, i jego kobieca seksualność kończy się zupełniym oswojeniem. Dla wszystkich, którzy gruchają o miłości i oddaniu odpowiednikiem tego albumu jest oszukany orgazm- kolekcja piosenek o nieszczęśliwej miłości bez iskry[34]." NME udzieliło pozytywnego przeglądu, dając albumowi notę 8/10, pisząc: "pomimo że to nie jest całkiem doskonały zapis popowy, "Video Games" doprowadza nas do świadomości, że Born to Die to wciąż przybycie świeżej i odprężająco samokrytycznej wrażliwości w popie[41]."

Lista utworów [edytuj]

# Tytuł Autorzy tekstu Produkcja nagrywająca (inna wykonywane zajęcie) Czas
1. "Born to Die" Lana Del Rey, Justin Parker Emile Haynie 4:46
2. "Off to the Races" Del Rey, Tim Larcombe Patrick Berger, Haynie 5:00
3. "Blue Jeans" Del Rey, Haynie, Dan Heath Haynie 3:30
4. "Video Games" Del Rey, Parker Parker, Robopop 4:42
5. "Diet Mountain Dew" Del Rey, Mike Daly Haynie, Jeff Bhasker (producent wykonawczy) 3:43
6. "National Anthem" Del Rey, Parker, The Nexus Emile Haynie 3:51
7. "Dark Paradise" Del Rey, Rick Nowels Haynie, Nowels (producent wykonawczy) 4:03
8. "Radio" Del Rey, Parker Haynie 3:34
9. "Carmen" Del Rey, Parker Haynie, Bhasker (dodatkowy producent) 4:08
10. "Million Dollar Man" Del Rey, Chris Braide Haynie, Braide 3:51
11. "Summertime Sadness" Del Rey, Nowels Haynie, Nowels (producent wykonawczy) 4:25
12. "This Is What Makes Us Girls" Del Rey, Jim Irvin, Larcombe Al Shux, Haynie 3:58
Target exclusive bonus tracks[42] i Special edition bonus tracks
13. "Without You" Del Rey, Sacha Skarbek Haynie 3:49
14. "Lolita" Del Rey, Liam Howe, Hannah Robinson Haynie 3:40
15. "Lucky Ones" (utwór niedostępny na edycji Target exclusive bonus track, dostępny tylko na Special edition bonus track) Del Rey, Nowels Haynie, Nowels (producent wykonawczy) 3:45

Notki

  • Spis utworów pochodzi z książeczki zamieszczonej do albumu[45].

Personel [edytuj]

Wykonanie

Produkcja

  • Chris Braide – kompozytor, producent muzyczny
  • Rick Nowels – kompozytor
  • Mike Daly – kompozytor
  • John Davis – mastering
  • Justin Parker – kompozytor
  • Emile Haynie – kompozytor, producent muzyczny
  • Tim Larcombe – kompozytor
  • Jim Irvin – kompozytor
  • Lana Del Rey – kompozytor
  • Dan Heath – kompozytor

Informacje o wykonaniu albumu podała strona internetowa spółki Barnes & Noble[46].

Notowania [edytuj]

Listy (2012) Najwyższe
pozycje
Australia (ARIA Charts) 1
Austria (IFPI) 1
Belgia (Ultratop Flandria) 2
Belgia (Ultratop Walonia) 1
Chorwacja (HDU) 3
Czechy (IFPI) 5
Dania (Tracklisten) 3
Finlandia (Finland's Official List) 5
Francja (SNEP) 1
Grecja (IFPI) 5
Hiszpania (PROMUSICAE) 9
Holandia (MegaCharts) 2
Irlandia (IRMA) 1
Kanada (Canadian Albums Chart) 3
Meksyk (AMPROFON) 34
Niemcy (Media Control Charts) 1
Norwegia (VG-Lista) 2
Nowa Zelandia (RIANZ) 2
Polska (OLiS) 2
Portugalia (AFP) 2
Stany Zjednoczone (Billboard 200)) 2
Szkocja (OCC) 1
Szwajcaria (Schweizer Hitparade) 1
Szwecja (IFPI) 14
Tajwania (IFPI) 10
Wielka Brytania (UK Albums Chart) 1
Włochy (FIMI) 5

Przypisy

  1. ↑ "Lana Del Rey announces new single Blue Jeans" (ang.). National Magazine Company Ltd. [dostęp 2012-02-29].
  2. ↑ Album Lany Del Rey "Born to Die" już w sklepach! (pol.). muzyka.wp.pl. [dostęp 2012-02-12].
  3. ↑ "Oh No They Didn't! – Lana Del Rey sells 800k, album tops Europe sales" (ang.). ohnotheydidnt.livejournal.com. [dostęp 2012-02-15].
  4. ↑ "Amazon.com: Lana Del Ray: Lana Del Ray: MP3 Downloads" (ang.). Amazon.com. [dostęp 2010-01-04].
  5. ↑ 5,0 5,1 "Jessica Collier,: Interview: Lizzy Grant aka. Lana Del Rey releases album" (ang.). adirondack daily enterprise.com. [dostęp 2010-01-28].
  6. ↑ "Original Sin: An Interview With Lana Del Rey" (ang.). The Quietus. [dostęp 2011-10-04].
  7. ↑ 7,0 7,1 "One to watch: Lana Del Rey" (ang.). The Observer. [dostęp 2011-09-04].
  8. ↑ 8,0 8,1 "Lana Del Rey signs to Stranger!" (ang.). Stranger Records. [dostęp 2011-06-30].
  9. ↑ "Love, the law, and Lana Del Rey" (ang.). BBC. [dostęp 2011-10-30].
  10. ↑ "Lana Del Rey: The Billboard Cover Story" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-10-30].
  11. ↑ 11,0 11,1 "Lana Del Rey to Release Interscope Debut January 2012" (ang.). Billboard. [dostęp 2011-02-05].
  12. ↑ "Lana Del Rey names debut album 'Born to Die'" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2011-11-27].
  13. ↑ "Born to Die by Lana Del Rey" (ang.). iTunes Store. [dostęp 2012-01-27].
  14. ↑ "Born to Die by Lana Del Rey" (ang.). iTunes Store. [dostęp 2012-01-27].
  15. ↑ "New Lana Del Rey: "Born to Die" (ang.). [dostęp 2011-12-07opublikowany=Pitchfork Media].
  16. ↑ "Lana Del Rey: 'People didn't take me seriously with a high voice'" (ang.). Digital Spy. [dostęp 2011-11-23].
  17. ↑ "Lana Del Rey to Appear on 'Saturday Night Live' (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2011-12-19].
  18. ↑ "Finally Taking the Stage, Direct From the Internet (ang.). The New York Times. [dostęp 2011-12-11].
  19. ↑ "Lana del Rey" (ang.). Now. [dostęp 2012-01-04].
  20. ↑ "Lana Del Rey enters Last.fm singles chart with 'Video Games'" (ang.). Yahoo!. [dostęp 2011-12-27].
  21. ↑ "Lana Del Rey, Scala, London/Wild Beasts, The Cathedral, Manchester" (ang.). The Independent. [dostęp 2011-11-20].
  22. ↑ "Track Reviews: December 2011 (Part 1)" (ang.). musicOMH. [dostęp 2011-11-31].
  23. ↑ "New band of the day: Lana Del Rey" (ang.). The Guardian. [dostęp 2011-05-13].
  24. ↑ 24,0 24,1 "Track Review: Lana Del Rey – Blue Jeans" (ang.). So So Gay. [dostęp 2011-08-14].
  25. ↑ 25,0 25,1 25,2 "Lana Del Rey, 'Off To The Races'" (ang.). New Musical Express. [dostęp 2011-12-21].
  26. ↑ 26,0 26,1 26,2 "Lana Del Rey – Born to Die – Metacritic" (ang.). Metacritic. [dostęp 2012-01-30].
  27. ↑ 27,0 27,1 "Lana Del Rey – Born to Die > Review" (ang.). Allmusic. [dostęp 2012-01-31].
  28. ↑ "Lana Del Rey: Born to Die" (ang.). Entertainment Weekly. [dostęp 2012-01-27].
  29. ↑ 29,0 29,1 29,2 "Lana Del Rey: Born to Die – Review" (ang.). The Guardian. [dostęp 2012-01-27].
  30. ↑ 30,0 30,1 "Album Born to Die – Review" (ang.). The Independent. [dostęp 2012-01-27].
  31. ↑ "Album review: Lana Del Rey's 'Born to Die (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2012-01-29].
  32. ↑ "Born to Die, Lana Del Rey's Debut Album"" (ang.). The New York Times. [dostęp 2012-01-25].
  33. ↑ 33,0 33,1 "Lana Del Rey: Born to Die – Review" (ang.). The Observer. [dostęp 2012-01-29].
  34. ↑ 34,0 34,1 "Lana Del Rey: 'Born To Die' – Album review" (ang.). Pitchfork Media. [dostęp 2012-01-30].
  35. ↑ 35,0 35,1 35,2 Born to Die (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2012-01-30].
  36. ↑ 36,0 36,1 36,2 "Lana Del Rey: Born to Die" (ang.). Slant magazine. [dostęp 2012-01-27].
  37. ↑ 37,0 37,1 "Lana Del Rey Born to Die Review" (ang.). BBC. [dostęp 2012-01-26].
  38. ↑ "Lana Del Rey: Born to Die" (ang.). Chicago Tribune. [dostęp 2012-01-27].
  39. ↑ "Lana Del Rey – Born to Die" (ang.). Sputnikmusic. [dostęp 2012-01-27].
  40. ↑ "Lana Del Rey – Born to Die" (ang.). The A.V Club. [dostęp 2012-01-31].
  41. ↑ "Review: Lana Del Rey – Born to Die" (ang.). NME. [dostęp 2012-02-03].
  42. ↑ "Target Exclusive Bonus Track Version" (ang.). Target.com. [dostęp 2012-01-31].
  43. ↑ "Born to Die (Special Version) – Lana Del Rey" (ang.). iTunes. [dostęp 2012-01-13].
  44. ↑ "Born to Die (Special Version) – Lana Del Rey" (ang.). iTunes. [dostęp 2012-01-07].
  45. ↑ (2012) Album notes for Born to Die by Lana Del Rey [Booklet]. Polydor Records (Cat no. 2793087)
  46. ↑ "Born to Die, Lana Del Rey, Music CD" (ang.). Barnes & Noble. [dostęp 2012-01-27].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Born_to_Die_(album)&oldid=36071078”