Boromeuszki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boromeuszki
Pełna nazwa Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza
Skrót zakonny SCB
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Emmanuel Chauvenel
Data założenia 18 czerwca 1652
Data zatwierdzenia 1652

Boromeuszki, Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza – żeńskie zgromadzenie zakonne na prawie papieskim założone w 1652 roku przez Emanuela Chauvenela, z woli Josepha Chauvanela[1].

Różne gałęzie boromeuszek, tworzące federację[2], prowadzą działalność charytatywną m.in. w Niemczech, Austrii, Rumunii, Izraelu, Włoszech, Zambii i Egipcie. W Polsce działa gałąź trzebnicka (Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św Karola Boromeusza w Trzebnicy) oraz gałąź mikołowska (Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Mikołowie).

Boromeuszki w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W połowie XIX w. niemieckie boromeuszki przybyły na tereny Śląska przynależące do zaboru pruskiego. Pierwszą ich placówką był dom w Nysie, gdzie podjęły pracę w szpitalu biskupim przy kościele św. Apostołów Piotra i Pawła. "Intensywny rozwój Zgromadzenia spowodował ustanowienie niezależnego Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza na Śląsku z domem macierzystym w Nysie (1857 r.). Pierwszą przełożoną generalną została M. Helena Tichy (ur. 1822 r. – zm. 1886 r.). W 1871 r. Dom Generalny sióstr został przeniesiony z Nysy do Trzebnicy"[3]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powstała w 1923 r. prowincja polska (zależna od generalatu w Trzebnicy). Zarząd prowincji mieścił się początkowo w Cieszynie, a od 1931 r. w Rybniku. Prowincja w 1939 r. utworzyła Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza z Domem Generalnym w Mikołowie[4].


Cień na działalności charytatywnej - Afera w Specjalnym Ośrodku Wychowawczym w Zabrzu[5][6][7][a].

Uwagi

  1. Przy okazji skazania dwóch wychowanków Ośrodka prowadzonego przez boromeuszki trzebnickie za morderstwo na tle seksualnym Mateusza Domaradzkiego, opinia publiczna dowiedziała się o nieprawidłowościach w Ośrodku. Zgromadzenie Sióstr nie zapewniło odpowiedniej kontroli ośrodka, gdzie od lat siedemdziesiątych XX wieku, dzieci były terroryzowane za pomocą zastraszenia, systemu kar cielesnych i przyzwolenia na gwałty na młodszych. Ośrodek nie był kontrolowany przez kuratorium aż do roku 2007. W tymże roku w ośrodku mieszkało około 60 dzieci, dziewczynek i chłopców w wieku od 2 do 18 lat.
    W 2011 roku dyrektorka Ośrodka została prawomocnie skazana na dwa lata pozbawienia wolności, do tej pory unika wykonania kary. Ośrodek nie został zamknięty, Zgromadzenie Sióstr nie przedstawiło publicznie programu naprawczego i nie jest wiadome, w jaki sposób ośrodek jest kontrolowany. Zapisy konkordatu wykluczają kontrolę instytutów zakonnych przez instytucje świeckie.

Przypisy

Dodatkowe źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Karolina Hedwig: Działalność charytatywna sióstr boromeuszek w Piekarach Śląskich, w latach 1890-2013. Ebookpoint. ISBN 978-8-3785-3365-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]