Borowiec olbrzymi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Borowiec olbrzymi
Nyctalus lasiopterus[1]
(Schreber, 1780)
Borowiec olbrzymi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina mroczkowate
Rodzaj Nyctalus
Gatunek borowiec olbrzymi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Borowiec olbrzymi (Nyctalus lasiopterus) - gatunek nietoperza z rodziny mroczkowatych. Największy nietoperz Europy o rozpiętości skrzydeł do 45 cm.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje głównie w południowej i wschodniej części kontynentu, liczny na Półwyspie Iberyjskim i w Grecji, lokalna populacja zasiedla też pogranicze Słowacji i Węgier, licznie notowany w niektórych regionach europejskiej części Rosji. W Polsce tylko jedno dobrze udokumentowane stwierdzenie - czaszkę tego nietoperza wypreparowano z wypluwki sowy płomykówki w Królikowie (południowa Wielkopolska); obecnie znajduje się ona w zbiorach Zakładu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauki w Białowieży. Ponadto istnieje nieudokumentowane stwierdzenie tego gatunku z krakowskiej dzielnicy Bielany (złowienie jednego samca wylatującego ze strychu klasztoru), dokonane przez znanego chiropterologa prof. Wincentego Harmatę, jednak autor ten nie podał w swoim doniesieniu jakichkolwiek cech rozpoznawczych, w oparciu o które oznaczono gatunek nietoperza.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Borowiec olbrzymi jest jedynym europejskim nietoperzem, mogącym polować nie tylko na owady, ale również na drobne ptaki wróblowe (np. sikory i świstunki), szczególnie podczas sezonowych wędrówek ptasich na Półwyspie Iberyjskim. Wszystkie swoje ofiary łowi prawdopodobnie w locie, w przeciwieństwie do mięsożernych nietoperzy strefy tropikalnej (lironosów, niektórych liścionosów i bruzdonosów), chwytających ptaki śpiące na gałęziach drzew.

Przypisy

  1. Nyctalus lasiopterus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Nyctalus lasiopterus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Konrad Sachanowicz, Mateusz Ciechanowski: Nietoperze Polski. Tomasz Cofta (rysunki). Warszawa: MULTICO, 2005. ISBN 83-7073-401-4.