Borowik kruchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Borowik płowy)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Borowik kruchy
Borowik kruchy: zdjęcie
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina borowikowate
Rodzaj borowik
Gatunek borowik kruchy
Nazwa systematyczna
Boletus impolitus Fr.
Epicr. syst. mycol. (Upsaliae): 421 (1838)
Dojrzałe owocniki

Borowik kruchy (Boletus impolitus Fr.) – gatunek grzyba z rodziny borowikowatych (Boletaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Boletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Nazwę polską podała Alina Skirgiełło w 1960. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też pod nazwami: borowik parzysty i borowik płowy[2]. Synonimy nazwy naukowej[3]:

  • Boletus suspectus Krombh. 1836
  • Hemileccinum impolitum (Fr.) Šutara 2008
  • Leccinum impolitum (Fr.) Bertault 1980
  • Tubiporus impolitus (Fr.) P. Karst. 1882
  • Versipellis impolita (Fr.) Quél. 1886
  • Xerocomus impolitus (Fr.) Quél. 1888

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Zamszowy, brązowy, średnicy do 12 cm. W początkowej fazie rozwoju półkolisty, potem wypukły i w fazie dojrzałej spłaszczony[4].

Rurki

Długie do 8-15 mm, wycięte, jasnożółte. Przy uszkodzeniu nabierają barwy brązowej[4].

Trzon

Długości do 10 cm i grubości 5 cm, żółty z czerwonymi plamami u spodu[4].

Miąższ

Białawy lub kremowy, w przypadku kapelusza brązowoczerwony. U młodych osobników staje się błękitny[4].

Zarodniki

Gładkie, żółte, bez pory rostkowej.

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Europie oraz w prowincji Ontario w Kanadzie i Maroku w Afryce Północnej[5]. W Polsce gatunek rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – wymierający – krytycznie zagrożony[6]. Znajduje się na czerwonych listach gatunków zagrożonych także w Austrii, Szwajcarii, Niemczech, Danii, Estonii, Norwegii, Holandii, Szwecji, Finlandii, Słowacji[2].

Rośnie w lasach liściastych, pod dębami.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2014-09-02].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Aurel Dermek, Albert Pilát: Poznajemy grzyby. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1991, s. 81-82. ISBN 8304-02963-4.
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2014-09-01].
  6. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.