Borysów (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Borysów
Барысаў
Herb Flaga
Herb Borysowa Flaga Borysowa
Państwo  Białoruś
Obwód Flag of minsk province.svg miński
Powierzchnia 45,97 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

147 100[1]
Nr kierunkowy +375 1777
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Borysów
Borysów
Ziemia 54°14′N 28°30′E/54,233333 28,500000Na mapach: 54°14′N 28°30′E/54,233333 28,500000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś
Kościół katolicki w Borysowie

Borysów (biał. Барысаў (Barysau); ros Борисов (Borisow)) – miasto na Białorusi położone nad rzeką Berezyną. Centrum administracyjne rejonu borysowskiego. W 2010 liczba mieszkańców wynosiła 147,1 tys.

Dane ogólne[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest ważnym ośrodkiem przemysłowym i kulturalnym. W mieście istnieje przemysł drzewny, elektrotechniczny (BATE – właściciel klubu piłki nożnej BATE Borysów), mechaniczny (Borisowskij Zawod Agregatow – producent turbosprężarek, sprężarek, pomp), chemiczny (tworzywa sztuczne, wyroby gumowe, farmaceutyki), szklarski (fabryka szkła kryształowego), wytwórnia pianin „Białoruś” oraz port rzeczny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Borysów wzmiankowany był w 1102. Od 1228 położony w księstwie kijowskim, a do końca XIII wieku należał do Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1500 roku podczas wojny z Moskwą na zamku w Borysowie rezydował książę Aleksander Jagiellończyk. W czasie wojny z Moskwą, w 1514 roku król Polski Zygmunt I Stary przeprowadził w Borysowie przegląd wojsk przygotowywanych na wyprawę na Moskwę. Od 1563 starostwo. Na wyspie rzeki Berezyny znajdował się zamek obronny. W 1642 roku starosta borysowski Adam Kazanowski ufundował przy ul. Mińskiej drewniany kościół katolicki. W czasie IV wojny z Moskwą w 1655 roku zajęty przez wojska moskiewskie i w 1660 roku nieskutecznie przez dwa miesiące był oblegany przez hetmana Stefana Czarnieckiego. Po podpisaniu rozejmu Borysów wrócił do Rzeczypospolitej. W końcu XVII wieku znajdował się w nim otoczony wałami ziemnymi z dworem wojewody połockiego i podgrodziem, drewniany kościół pw. NMP. Powstała też cerkiew Zmartwychwstania Chrystusa z klasztorem[2]. W 1793 włączony do Imperium Rosyjskiego. W 1806 roku ksiądz proboszcz Onufry Gzowski rozpoczął budowę kościoła, który ukończony został w 1823 roku. W 1812 Borysów był miejscem przeprawy wojsk Napoleona przez Berezynę, podobnie jak podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Pod koniec XIX wieku w mieście były tylko 3 murowane budynki i 3 brukowane ulice.

W 1909 roku, w czasie wyborów samorządowych, do rady miejskiej zostało wybranych 10 Rosjan, 1 Żyd, 5 przedstawicieli innych narodowości i ani jednego Polaka[3].

W 1991 miasto znalazło się w granicach niepodległej Białorusi.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół katolicki pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny z lat 1806–1823. W 1836 roku zburzono fasadę z kolumnadę i w jego miejscu zbudowano wieżę.
  • Cmentarz Kalwaria
  • kaplica katolicka na Kalwarii z XVIII w. (zburzona)
  • kapliczka na cmentarzu katolickim z XIX w.
  • Hale targowe z 1908 r.
  • Synagoga Wielka z 1912 r.
  • sobór Zmartwychwstania Pańskiego w stylu bizantyńsko-rosyjskim
  • Fortyfikacje ziemne z 1812 roku
  • Schrony bojowe z lat 1941-1944
  • Cerkiew św. Andrzeja

Sport[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: BATE Borysów.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Tarasiuk: Między nadzieją a niepokojem. Działalność społeczno-kulturalna i polityczna Polaków na wschodniej Białorusi w latach 1905–1918. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 211. ISBN 978-83-227-2629-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]